Category

Η οικογένειά μου

Category

«Μαμά είσαι σαν την ζωή…»

Ένα βράδυ, λίγο πριν κοιμηθούμε… Άρης: Μαμά είσαι σαν την ζωή… Χωρίς εσένα δεν θα μπορούσα ούτε να φάω, ούτε να παίξω, ούτε να κοιμηθώ! Άλκης: Ναι μαμά, ολόιδια είσαι. Και να ξέρεις πως ότι και να γίνει εγώ θα σε αγαπώ με πολύ δύναμη! Πόσο πιο απλά μπορεί ένας άνθρωπος να εκδηλώσει την απόλυτη αγάπη; Νομίζω πως τα παιδιά το κάνουν χωρίς καμία προσπάθεια, χωρίς να το ζητήσεις, χωρίς να το επιδιώξεις, χωρίς να προσπαθήσεις να τους το εκμαιεύσεις. Απλά εκεί που παίζουν, λίγο πριν κοιμηθούν, την ώρα που βλέπουν την αγαπημένη τους ταινία, όταν βάζουν τα παπούτσια τους, κουρασμένα μετά το σχολείο σου εκδηλώνουν την απόλυτη και άνευ όρων αγάπη τους. Έτσι απλά… Και εσύ; Είσαι χαρούμενος, τρισευτυχισμένος, πετάς στα σύννεφα, αισθάνεσαι πως έχεις όλα όσα ήθελες, όλα όσα ονειρευόσουν κι ακόμη περισσότερα. Και μέσα σε όλη αυτή την χαρά σε κυριεύει και μια αγωνία… Για το καλό…

Με πήρανε χαμπάρι…

Τα τελευταία χρόνια τα παιδιά πηγαίνουν κολυμβητήριο. Ξεκινήσανε από το πρόγραμμα baby swimming και σήμερα κολυμπούν και οι δύο στην μεγάλη πισίνα. Και ενώ αγαπούν το νερό, το κολύμπι, χαίρονται με κάθε νέο βήμα, κάθε καινούρια κατάκτηση, τους τελευταίους τρεις μήνες έχουμε περάσει δύσκολα! «Δεν θέλω να πάω, είμαι κουρασμένος, βαρέθηκα, δεν μου αρέσουν οι βουτιές, μου αρέσουν οι βουτιές αλλά σήμερα προτιμώ να παίξω…» και άλλα τέτοια. Τους επέτρεψα πολλές φορές να μην πάνε. Άνθρωποι είναι, μπορεί πράγματι να είναι κουρασμένοι, να βαριούνται, να είναι στις κακές τους… Πριν δύο εβδομάδες λοιπόν ο μεγάλος μου ανακοίνωσε ότι τελείωσε με το κολύμπι και όταν ξανάρθει ο χειμώνας θέλει να κάνει άλλα πράγματα. Απολύτως σεβαστό! Και χθες ο μικρός χτύπησε την δική του κρίση. Νέος γύρος «θέλω, δεν θέλω, κουράστηκα, με πονάνε τα πόδια μου, θα κλάψω αν πάω» κτλ κτλ για να καταλήξει στην δήλωση «αν με πας να ξέρεις…

«Τι παιδί είσαι εσύ μωρέ;»

Ήταν ένα μεσημέρι σαν όλα τα άλλα. Κρατιόμαστε χεράκι, τρέχουμε με τους φίλους μας, μιλάμε, γελάμε, ξαναπιάνουμε χεράκι… όλα αυτά επιστρέφοντας από τον σχολείο με τον Άρη. Στην στροφή του δρόμου κοντοστεκόμαστε για να χαιρετήσουμε τον φίλο μας Γ. και τον αδερφό του τον Π. Ο μικρούλης Π. όμως έχει στρίψει στον κάθετο δρόμο και δεν τον βλέπουμε. Άρης: Γ. πού είναι ο αδερφός σου; Δεν τον βλέπω; Μαμά του Π. το βλέπεις το παιδάκι σου; Μαμά (εγώ): Μην ανησυχείς Άρη μου, τον βλέπει η μαμά του, ξέρει πού πηγαίνει Εδώ παραπάνω είναι το σπίτι τους. Λέμε αντίο και συνεχίζουμε τον δρόμο μας. Εγώ: Ανησύχησες για τον Π. Άρη μου; Άρης: Ναι μαμά! Θέλω να είναι ασφαλή τα μικρά παιδάκια, γιατί όταν τρέχουν μπορεί ξέρεις να ξεχαστούν και είμαστε κοντά στον δρόμο και… Θέλω να είναι ασφαλή! Εγώ: Ναι γλυκέ μου. Τον πρόσεχε η μαμά του. Δεν θέλω να ανησυχεί…

Ένας μήνας φωτογραφίες!

Ουφ!!! Τα κατάφερα να ανεβάσω αυτή την ανάρτηση πριν φύγει ο Μάιος… Η πρόκληση λοιπόν από το Τρελοτουριστάκι μου για τον μήνα Απρίλιο έλεγε βγάλτε όσες φωτογραφίες θέλετε με θέμα «κάτι όμορφο, ένα βιβλίο, χρώματα, ουρανός και γειτονιά». Ενδιαφέρον… αλλά ενώ ξεκίνησα δυναμικά, στα μισά της διαδρομής χάθηκα και μαζί χάθηκαν και οι φωτογραφίες μου! Τι να κάνουμε; Συμβαίνουν και αυτά. Αυτές λοιπόν είναι οι δικές μου φωτογραφίες για μια φωτογραφική πρόκληση που έμεινε… μισή. Το Μάιο φωτογραφίζουμε αγαπημένο ή αγαπημένα μας αντικείμενα σε διάφορες περιπέτειες!!! Μέχρι τον επόμενο μήνα λοιπόν… #CT_Challenges

Μαμά 6,5 ετών!

Από το πρωί σκέφτομαι τι να γράψω για την σημερινή μέρα… Πέρυσι 5 μαμάδες blogger δώσαμε ραντεβού και γράψαμε τι σημαίνει να είσαι μητέρα. Κάθε χρόνο τα δωράκια τους μου φέρνουν μόνο χαμόγελα! Φέτος μου οργάνωσαν κάτι σαν τριήμερο εορτασμό. Από την Παρασκευή παίρνω δώρα, κάρτες, αγκαλιές, παρατηρώ όσα οργανώνονται πίσω από την πλάτη μου, εισπράττω σχόλια που κάθε μαμά λαχταράει να ακούσει, αγκαλιές και αγάπη… αστείρευτη, λαχταριστή, ανιδιοτελή, γνήσια αγάπη! Και φέτος μου ετοίμασε και το μωρό μου δώρο! Το μωρό μου μεγάλωσε και ήθελε να μου κάνει έκπληξη, μόνο που δεν άντεξε. Μου έδωσε το δώρο μου την Παρασκευή και μετά το έκρυψε για να μου το δώσει και σήμερα. Και σήμερα για δεύτερη χρονιά μου χαρίσανε μισή ώρα παραπάνω ύπνο, για να με ξυπνήσουν και να με παρασύρουν στο σαλόνι όπου με περίμενε με στρωμένο το τραπέζι ο καφές μου και το πρωινό μου. Τι να πω για…

error: Content is protected !!