Category

Η οικογένειά μου

Category

«Μαμά θέλω σεβασμό και κατανόηση…»

Όλα ξεκίνησαν από το πρωί… Αυτός ήθελε να παίξει super ήρωες με την θεία του, η θεία έπρεπε να πάει για ψώνια, ο αδερφός του βαριόταν, εγώ είχα δουλειές, η γιαγιά ζεσταινόταν… Άρης: Βαριέμαι μαμά! Δεν έχω τι να κάνω… Θα μείνω μέσα στο σπίτι… Βαριέμαι… Σερνόταν, γκρίνιαζε όταν δεν έβρισκε τα παιχνίδια του, μουρμούριζε… Και εγώ άρχισα το ψαλτήρι! «Βρε είμαστε στο χωριό! Βγείτε έξω να παίξετε. Μέσα στο σπίτι καθόμαστε και στην Αθήνα. Βγείτε έξω να απολαύσετε τον ήλιο, την αυλή. Εγώ δεν θα μείνω μέσα πάντως. Θα πάω κάτω στον κήπο να κάτσω να πιω τον καφέ μου.» Κατεβήκαμε τελικά όλοι μαζί, αλλά όπως θα έπρεπε να το περιμένω η ένταση δεν έφυγε έτσι εύκολα. Με την πρώτη ευκαιρία ο Άρης ξεκίνησε καυγά με τον αδερφό του, άρχισε να κλαίει, φώναζε… Η γιαγιά του προσπάθησε να μπει στην μέση και να βάλει μια τάξη λέγοντάς τους τι…

Μα τι λέει αυτό το στόμα – Ιούλιος

Δεν τους χορταίνω! Παίζουν και μιλάνε ασταμάτητα και τα διαμάντια που βγαίνουν από το στόμα τους είναι ανεκτίμητης αξίας. Δεν τους προλαβαίνω!!! Μπαμπάς: Άλκη είσαι έτοιμος να ξεκινήσουμε; Άλκης: Όχι, δεν έχω ντυθεί. Δε μπορώ μόνος μου, είμαι μικρός. Μπαμπάς: Πότε θα μπορείς; Άλκης: Όταν μεγαλώσω και γίνω σαν τον Άρη. Μπαμπάς: Πώς θα γίνει αυτό; Άλκης: Θα τρώω το φαγητό μου και θα γίνω σαν τον Άρη. Και μετά θα φάω και άλλο και θα γίνω σαν εσένα και τη μαμά. Μπαμπάς: Α, εντάξει λοιπόν. Άλκης: Και όταν γίνω μεγάλος και εσύ και η μαμά πεθάνετε, εγώ και ο Άρης θα πάρουμε άλλες γυναίκες. Μπαμπάς: Τι εννοείς «άλλες»; Τώρα έχετε; Άλκης: Ναι. Τη μαμά! Πήγαμε με τον Άρη το αυτοκίνητο στο συνεργείο για service και ρωτάω τον υπάλληλο πόσο θα στοιχίσουν οι υαλοκαθαριστήρες για να τους αλλάξω επειδή τρίζουν… Υπάλληλος: Είναι λίγο ακριβοί. Μαμά: Μπορείτε να μου πείτε τιμή…

1800 χιλιόμετρα και άλλες τόσες σκέψεις…

2 πόλεις, 5 χωριά, 1800 χιλιόμετρα σε 9 μέρες, 1 αυτοκίνητο, 4 άνθρωποι… Κάπως έτσι θα μπορούσα να περιγράψω με λίγα, με ελάχιστα λόγια, όσα κάναμε τις τελευταίες μέρες. Είχα την αίσθηση ότι δεν πέρασα καλά, ότι δεν ξεκουράστηκα, ότι η διάθεση κάθε μέρα γινόταν και χειρότερη, ότι τα σχέδια μου ανατράπηκαν. Καθώς όμως ετοίμαζα τις φωτογραφίες για αυτή την ανάρτηση, στάθηκα για λίγο στο χαμόγελο και την ανεμελιά των παιδιών μου. Και δεν μου πήρε πολύ να κάνει το μυαλό μου ένα κλικ, ένα τόσο δα μικράκι, ένα τιποτάκι κλικ, για να συνειδητοποιήσω πως καμιά φορά η χαρά μας βρίσκεται εκεί ακριβώς που δεν κοιτάμε στις δύσκολες στιγμές. Οι τελευταίες μέρες είχαν έντονη συναισθηματική φόρτιση για όλους μας, βιώσαμε ικανοποίηση, αλλά και ήττα, απογοήτευση, φόβο, στεναχώρια, πίκρα… Δεν σας κρύβω πως ενώ είμαι από την φύση μου αισιόδοξος άνθρωπος, τις τελευταίες μέρες τα πάντα είχαν απλά μαυρίσει. Ας τα…

Μα τι λέει αυτό το στόμα! – Ιούνιος

New kid on the block! Άλκης!!! Δίνει τα ρέστα του, που λένε, με τις ατάκες του. Έχει και τον μεγάλο του αδερφό, πώς να το κάνουμε; Υπάρχει καλύτερος δάσκαλος; Άλκης: Μαμάααααααα, έλα, έκαααναααα κακάαααα…. υγράαααα κακάαααα Μαμά: Ωχ, έκανες διάρροια παιδί μου; Άλκης: Ναι μαμά, έλα γιατί έκανα υγράρροια… (Χαχαχαχαχαχα!!!!! Τρελαίνομαι!) Άλκης: Κάντε άκρη!!!! Τρέχω σαν τον ύφουνααααα!!!!!!!! Άρης: Δεν μου αρέσει μαμά αυτό το φάρμακο. Είναι πικρό και θέλω να πιω δέκα ποτήρια νερό μετά για να φύγει η απαίσια γεύση. Μαμά: Το ξέρω αγόρι μου, αυτά τα φάρμακα είναι απαίσια, αλλά αυτή την φορά αρρωστήσαμε και δεν μπορεί να περάσει έτσι από μόνο του. Δυστυχώς πρέπει να πάρουμε φάρμακα για να μας βοηθήσουν να το ξεπεράσουμε. Είμαστε όμως μεγάλοι τώρα και μπορούμε να συζητάμε για αυτά που σκεφτόμαστε, που δεν μας αρέσουν και θα βρούμε ένα τρόπο να τα αντιμετωπίσουμε, σωστά; Άρχισε να κλαίει με μεγαλύτερο παράπονο… Άρης: Είναι…

Και τώρα δημοτικό!

Το γράφω, το σκέφτομαι, το λέω και μου φαίνεται περίπου αστείο. Ο Αρούλης μου ετοιμάζεται να γίνει πρωτάκι. Το μεγάλο μου μωρό, αυτό το παιδάκι που μου φαίνεται σαν να γεννήθηκε χθες, ετοιμάζεται για το δημοτικό. Ποτέ πριν δεν είχα αισθανθεί ότι ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα. Πού πήγαν τα ξενύχτια; Η παλινδρόμηση, ο θηλασμός, οι πάνες, τα πρώτα δοντάκια, η μετάβαση στις στερεές τροφές, η πρώτη φορά που αρρώστησε, η δύσκολη προσαρμογή στον παιδικό σταθμό και ξαφνικά νηπιαγωγείο… και τώρα ετοιμαζόμαστε για το δημοτικό! Η φετινή χρονιά ήταν ίσως η πιο δύσκολη από πολλές απόψεις… Δεν έχει πλέον νόημα να σκέφτομαι πώς και γιατί, τα αν και τα ίσως. Η ουσία είναι ότι μεγαλώνεις (ναι, ναι σε σένα το λέω αυτό, που ελπίζω μετά από χρόνια να διαβάζεις αυτές εδώ τις σκέψεις), κάνεις ένα ακόμη βήμα, δύσκολο για σένα, δύσκολο για μένα (περισσότερο καμιά φορά). Έκανες πολλούς φίλους φέτος,…

error: Content is protected !!