Category

Η οικογένειά μου

Category

Αντίο πρωτάκι μου!

Σήμερα αποχαιρετήσαμε την πρώτη δημοτικού! Σήμερα αποχαιρετήσαμε μια χρονιά που μας έφερε αντιμέτωπους με φόβους και ανασφάλειες!Σήμερα αποχαιρετήσαμε το πρωτάκι μας! Όταν ξεκίνησε αυτή η χρονιά αισθανόμουν ηττημένη. Ναι, ναι ηττημένη… Υπήρχαν αυτοί που συζητούσαν για το ιδιωτικό σχολείο που έγραψαν τα παιδιά τους και υπήρχαν και αυτοί που είχαν ένα καλύτερο σχολείο, φαινομενικά, από το δικό μας στην γειτονιά τους. Είχα διαβάσει πολύ, είχα μπει σε ομάδες και συζητήσεις, είχα ψαχτεί με τους Συλλόγους, είχα μιλήσει με όποιον εκπαιδευτικό ήξερα και δεν ήξερα…. Το δημόσιο σχολείο στέκεται μπροστά σε αρκετούς γονείς σαν ένα τέρας, σαν ένα αδιέξοδο, σαν τον μπαμπούλα που πρέπει να τον πολεμήσουμε και να τον απαξιώσουμε με κάθε τρόπο. Στην αντίπερα όχθη είναι το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο, εκεί που όλα γίνονται καλύτερα, εκεί που ο κόσμος είναι καλύτερος… Δεν θα δώσω συνέχεια, δεν θα νιώσω άλλη ήττα, γιατί η χρονιά τελείωσε και τελικά μου επιβεβαίωσε όλα…

«Δύσκολη που γίνεται σιγά σιγά η ζωή βρε μαμά!»

Η ώρα είναι 16:30. Έχουμε όλοι γυρίσει στο σπίτι από δουλειές και σχολεία. Ο Άρης ετοιμάζεται να διαβάσει γιατί το απόγευμα έχουμε κανονίσει παιχνίδι με έναν φιλαράκο του από την γειτονιά. Παίρνει την ασήκωτη αυτή τσάντα, που έπρεπε να κουβαλάμε όλη την χρονιά από το σπίτι στο σχολείο και από το σχολείο πίσω στο σπίτι και ξεφυσάει:»Ουφ, δύσκολη που γίνεται σιγά σιγά η ζωή βρε μαμά!» Εγώ: «Γιατί αγάπη μου το λες αυτό; Τι έπαθες;» Άρης: «Δεν έπαθα κάτι. Να απλά, κάθε χρόνος που περνάει η ζωή των παιδιών γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Ξεκινήσαμε από το μικρό σχολείο, που όλα ήταν τόσο ωραία. Παίζαμε, τραγουδούσαμε, τρέχαμε στην αυλή, ζωγραφίζαμε, ξαναπαίζαμε, είχαμε την κυρία Δήμητρα που είναι η καλύτερη δασκάλα όλου του κόσμου. Μετά πήγαμε στο μεσαίο σχολείο. Κι εκεί άρχισαν οι κυρίες να μη μας αφήνουν να τρέχουμε, διάβασμα δεν είχαμε, αλλά κάναμε εργασίες, παίζαμε λιγότερο. Και τώρα στο…

Μια Κυριακή για γερά νεύρα…

6:15 Ξύπνησα από τους πόνους… Φρικτοί! Δεν μπορώ καν να αλλάξω πλευρό στο κρεβάτι. Σηκώνομαι. Πάω τουαλέτα. Κοιτάζω το πρόσωπό μου στον καθρέφτη. Κομμάτια είμαι! 7:30 Τον άκουσα να κατεβαίνει στο σαλόνι. Το τελευταίο διάστημα δεν έρχεται να με ξυπνήσει. Μεγάλωσε! Δεν χρειάζεται πλέον να πω «άσε την μαμά να κοιμηθεί 10 λεπτά ακόμη…» 8:05 «Θα σηκωθούμε; Εγώ πάω κάτω. Θα έρθεις;» Δεν είχα καν καταλάβει ότι για ένα ακόμη βράδυ κοιμήθηκε ανάμεσά μας. Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να βρω πώς θα κοιμηθώ για 10 λεπτά δίχως να πονάω. «Έκανα κακάααααααα!». Όχι δεν θα κοιμηθώ. Θα σηκωθώ. Έκανε κακά… 8:10 Αυτή η καφετιέρα πάλι θέλει καθάρισμα. Μετράει μέρες μάλλον κι αυτή. Όπως το σίδερο, η σκούπα, το κινητό μου… Πφφφφ! Πρωί πρωί. «Να σας βάλω πρωινό;» «Όχι τώρα, παίζουμε!!!!» 8:25 Επιτέλους έτοιμος ο καφές. Θα πιω κι ας πονάω. Μάλλον έντερο είναι, αλλά χωρίς καφέ θα πέσω κάτω. Και…

Θέλω να θυμάμαι την κάθε τους λέξη!

Είχα καιρό να γράψω για τις ατάκες των αγοριών. Η αλήθεια είναι ότι πλέον ασχολούνται τόσο πολύ ο ένας με τον άλλο που πρέπει να στήσω αυτί για να ακούσω τις συζητήσεις του. Οι οποίες είναι τόσο απολαυστικές! Όμως αυτό δεν τους αρέσει πάντα… Δεν είναι λίγες οι φορές που με έχουν τσακώσει και με κοιτάζουν όλο απορία λέγοντας με μια φωνή «Τιιιιιιι;» Άντε τώρα να τους εξηγήσεις ότι αυτή η στιγμή, αυτή η συζήτηση δεν θα ξανάρθει. Την ζούμε τώρα! Και εγώ λαχταρώ τόσο πολύ να την κρατήσω ζωντανή, να θυμάμαι την κάθε λέξη, το κάθε χαμόγελο… Άντε να τους το εξηγήσεις… Μαμά: Έχω τρελαθεί μαζί σου μωρό μου! Έχω τρελαθεί Άρη μου, σε αγαπώ τόσο πολύ, μεγάλωσες, διαβάζεις, έχω τρελαθεί!!!! Άρης: Κι εγώ έχω τρελαθεί με τον εαυτό μου ρε φίλε!!!! Άλκης: Η αγάπη είναι άχρηστη Άρη; Άρης: Ποτέ δεν είναι άχρηστη η αγάπη Άλκη! Όλα ξεκινάνε από…

Ένα Star Wars Party για ένα υπέροχο αγόρι Jedi!

Άλλο ένα party μπαίνει στο βιογραφικό μου ως μαμά – party organiser! Το αγόρι μου, το μεγάλο μου μωρό είναι πλέον 7 χρονών!!! Και για αυτά τα γενέθλια τι άλλο θα μπορούσε να μου ζητήσει ως θέμα; Μα φυσικά Star Wars, επίκαιρο και in fashion!!! Η μανία Star Wars είναι σε έξαρση αυτές τις μέρες με αφορμή και την καινούρια ταινία που προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες. Και παρότι τα παιδιά μου δεν έχουν δει καμία από τις ταινίες, τους αγοράσαμε φέτος τα Χριστούγεννα δύο ταινίες Lego Star Wars. Τις λάτρεψαν! Πλέον ξέρουν όλους τους χαρακτήρες και ξαφνικά μιλούν μια γλώσσα που ώρες ώρες με δυσκολία την καταλαβαίνω… (καθώς δεν θυμάμαι και πολλά από τις ταινίες που έχω να τις δω πάνω από 20 χρόνια… γκουχ, γκουχ, γκουχ…) Λοιπόν! Όλα ξεκίνησαν με μια πρόσκληση. Ή μάλλον γράψτε λάθος. Όλα ξεκίνησαν με τις δικές μου προετοιμασίες για ένα party με θέμα τους…

error: Content is protected !!