Category

Η οικογένειά μου

Category

Τα αγαπημένα μου!

Σε αυτόν τον υπέροχο κόσμο του blogging συχνά πυκνά θα δεχθείς μια πρόσκληση-πρόκληση να μιλήσεις για σένα. Λογικό δεν είναι; Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από τις λέξεις; Πόσα πράγματα ξέρουμε στην πραγματικότητα για τον/την blogger που διαβάζουμε;Αφού λοιπόν το 2014 έγραψα την πρώτη ανάρτηση γνωριμίας με την Μάγδα, ακολούθησε ένα κείμενο με όσα αγαπώ και τα  59+1 πράγματα που δεν ξέρετε για μένα. Η σημερινή πρόκληση «τα αγαπημένα μου» ξεκίνησε από την Λαμπρινή polka dots lady, η οποία έδωσε την σκυτάλη σε άλλες blogger κι αυτές με την σειρά τους κάλεσαν τις δικές τους φίλες. Η Ζωή λοιπόν aka mama petounia και η Αντωνία aka Crazy Tourists blogging με κάλεσαν να γράψω το σημερινό κείμενο. Σας ευχαριστώ! Αγαπημένη ταινία:  «Ο καιρός των τσιγγάνων» του Εμίρ Κουστουρίτσα. Αγαπημένη, γεμάτη μνήμες, δάκρυα, χαρά, πρωτόγνωρα συναισθήματα, όνειρα… Αν αφεθώ θα βρω κι άλλες, οπότε ας σταματήσω εδώ. Αγαπημένο βιβλίο: «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» του…

Τα αδερφάκια, οι σφυxτικές γυναίκες και τα διαμαντικά

Νομίζω πως πλέον δεν περνάει μέρα που να μην αισθάνομαι πόσο διασκεδαστική είναι η κοινή μας ζωή. Έχω δίπλα μου δύο ανθρώπους με τεκμηριωμένη άποψη, επιθυμίες, συναισθήματα, με τις υποχρεώσεις τους, τις παρέες τους, τον μεταξύ τους χρόνο. Απλά απολαμβάνεις να κάθεσαι κάπου δίπλα τους και να τους ακούς να μιλάνε, να σκέφτονται φωναχτά, να ονειρεύονται…Σήμερα έχω μια μικρή γεύση για εσάς… Παρεούλα με μια φίλη τους τρώνε απογευματινό και συζητάνε… Α.: Άρη, είναι ωραίο να έχεις αδερφό; Άρης: Ναι, πολύ ωραίο είναι, όταν δεν σου δημιουργεί προβλήματα. Α.: Εσένα ο αδερφός σου, σου δημιουργεί προβλήματα; Άρης: Μπα! Ακόμη κι αν τσακωθούμε, μιλάμε λίγο και είμαστε πάλι αδέρφια! Α.: Άλκη, εσένα σου δημιουργεί ο Άρης προβλήματα; Άλκης: Ποτέ! (Με το μεγαλύτερο χαμόγελο ευτυχίας, απόλυτης αγάπης κι αποδοχής) ———————————————————————————————————— Τα σχέδια του Άλκη για τα μέλλον. Όταν ο μπαμπάς του κι εγώ θα έχουμε πεθάνει θα πάει να ζήσει στο χωριό. Θα έχει πρόβατα, κατσίκια, αγελάδες, γουρούνια, κότες,…

10 σκέψεις με αφορμή την έκθεση GR80’s στην Τεχνόπολη

«GR 80’s. Η Ελλάδα του Ογδόντα στην Τεχνόπολη» είναι ο τίτλος της έκθεσης που φιλοξενείται μέχρι τις 19 Μαρτίου στην Τεχνόπολη στην Αθήνα. Μια έκθεση που μας καλεί να δώσουμε ένα ραντεβού με την ιστορία μας, να ζήσουμε ξανά ή να γνωρίσουμε για πρώτη φορά όλες τις πτυχές της δεκαετίας του Ογδόντα, τα γεγονότα που τη σημάδεψαν και διαμόρφωσαν τις επόμενες.Βρεθήκαμε εκεί παρέα με την φίλη μου Μαριαλένα (Polyanna’s Days) και τα παιδιά μας πριν μερικές μέρες. Και φυσικά ξύπνησαν πολλές αναμνήσεις και σκέψεις. Είστε έτοιμοι για μια βόλτα στο παρελθόν μου με αφορμή μια έκθεση; 1. Μανία με τα Playmobil Πραγματική μανία όμως είχαμε μαζί με τον αδερφό μου! Βλέπετε όταν ήμουν μικρή (για να μην σας μπλέκω με ημερομηνίες, εγώ γεννήθηκα τον Δεκέμβριο του 1977) τα Playmobil ήταν πολύ πιο ακριβά από ότι είναι σήμερα. «Παιχνίδι πολυτελείας!» το έλεγε η μαμά μου «Είναι πολύ ακριβό, δεν μπορούμε…

Τι λέει αυτό το στόμα τους! 2017 #1

Καιρό είχα να γράψω τις ατάκες τους. Λένε τόσα που δεν τα προλαβαίνεις κιόλας να τα γράψεις.Σήμερα την τιμητική του έχει ο Άλκης! Άλκης: Μαμά δεν θέλω να πάω Πανεπιστήμιο. Μαμά: Εντάξει καλό μου. Έχεις ακόμη χρόνο να το σκεφτείς τι θέλεις να κάνεις όταν μεγαλώσεις. Είσαι μικρούλης ακόμη. Άλκης: Τι μαθαίνεις εκεί; Δύσκολο πρέπει να είναι. Μαμά: Για τα μικρά παιδιά μάλλον είναι δύσκολο. Άλκης: Δεν θέλω να πάω, εντάξει το αποφάσισα. Άλλωστε ξέρω ήδη πολλά πράγματα. Μαμά: Πράγματι ξέρεις πολλά, αλλά σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλα που θα μάθεις καθώς θα γίνεσαι μεγάλο αγόρι. Άλκης: Μπα! Άλλωστε εγώ ξέρω… άκου… ξέρω πως αν σου πάρουν κάτι δεν το τραβάς, αλλά το ζητάς ευγενικά… ξέρω ψηφιδωτό… ξέρω μαστορική… ξέρω να ζυμώνω… ξέρω το γράμμα Α και τα άλλα που έχουν πάει στο ξενοδοχείο της Σταυρούλας… ξέρω πολλά! Φτάνουν αυτά. ☺ Άλκης: Μαμά ξέρεις τι είναι δύσκολο για τους…

Πρώτη μέρα στο σχολείο! Αγαπημένα μου, σήμερα θέλω να σας πω…

Ξαφνικά αισθάνομαι μεγάλη και έμπειρη μαμά! Οι περσινές αγωνίες έχουν εξαφανιστεί (κάτι νέες είναι εκεί και παλεύυν από το πρωί να βγουν, αλλά μέχρι ώρας κερδίζω). Το νηπιάκι έγινε πρωτάκι και ο παιδικός σταθμός έγινε νηπιαγωγείο. Παρελθόν…Και η μαμά μένει πιο έμπειρη και με αυτοκριτική διάθεση. Γιατί τελικά πέρασε… Πάντα θα φοβάμαι για το αύριο, αλλά μάλλον το αύριο δεν πρέπει να με γονατίζει, δεν πρέπει να με γεμίζει με ανησυχίες και εμμονές. Δεν μπορώ να ακουμπήσω τον φόβο μου στα παιδιά μου. Πρέπει να κοιτάω μπροστά και όταν κοιτάω πίσω να μην αναπολώ απλώς και λησμονώ αυτά που έχουμε ζήσει. Γιατί κάποτε, στην αντίστοιχη χρονική στιγμή, με τρόμαζαν κι αυτά. Τώρα όμως τα γνωρίζω. Σήμερα τα μωρά μας, μικρότερα και μεγαλύτερα, μπήκαν ξανά στο σχολείο μετά από 3 μήνες ανεμελιάς. Μετά από 3 μήνες που δεν κάναμε καμία επανάληψη και δεν συζητήσαμε καθόλου για το σχολείο. Αγαπημένα μου, σήμερα…

error: Content is protected !!