Category

Η οικογένειά μου

Category

Η γιαγιά

Από την ώρα που έγινα μάνα… δεν παύω να σκέφτομαι την δική μου μάνα! Μια μέρα σαν την σημερινή θα είχε την τιμητική της! Από πολύ μικρά παιδιά, τα αδέρφια μου και εγώ ετοιμάζαμε μέρες πριν τα δώρα που θα της αγοράζαμε (συνήθως δεν είχαμε και αρκετά λεφτά), ως μαθήτρια λυκείου της αγόραζα ρούχα, για να είναι επιτέλους και αυτή όμορφη όπως της αξίζει, ως φοιτήτρια της έστελνα λουλούδια από το μακρινό Λονδίνο. Πάντοτε έλεγε πως δεν έπρεπε να χαλάμε τα λεφτά μας για αυτήν. Το κρυμμένο χαμόγελο όμως μαρτυρούσε πόσο ευτυχισμένη ένιωθε! Από την ώρα που έγινα μάνα… δεν παύω να σκέφτομαι την δική μου μάνα! Μια μέρα σαν την σημερινή θα είχε την τιμητική της! Όμως δεν είναι πια μαζί μας… Σήμερα όμως δεν θέλω να είμαι λυπημένη. Δεν θέλω να σκέφτομαι πόσα ζήσαμε, ή μάλλον πόσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε μαζί της! Θέλω να την σκέφτομαι και να χαμογελώ! Για αυτό…

Ξεχνάμε…

Πόσο εύκολα ξεχνάμε εμείς οι γονείς; Πολύ εύκολα…Με αφορμή τις πρώτες λεξούλες του Άλκη, προσπαθούσα χθες να θυμηθώ, πώς έλεγε τις αντίστοιχες λέξεις ο Άρης. Ξαφνικά ένιωσα ένα κενό… «Ντοτ» λέει σήμερα ο Άλκης θέλοντας να πει «Φως», «δουδουτι» θέλοντας να πει «λουλούδι», «γιο» αντί για «νερό»…Ο Άρης; Τα πρώτα του γενέθλια! Μια φίλη μου είπε πει να τα γράφω γιατί θα τα ξεχάσω και εγώ έλεγα μέσα μου «εγώ να ξεχάσω τις πρώτες του λεξούλες;»… Κι όμως… Το πρώτο του κούρεμα Η πρώτη θεατρική παράσταση Κάπως έτσι ξέχασα και τα βράδια που ξενυχτούσα κρατώντας τον Άρη αγκαλιά, ενώ αυτός  έκλαιγε απαραγόρητος (απορούσα τότε γιατί κλαίει, αφού εγώ είχα πρώτα κατεβάσει μια τεράστια μπάρα σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου!!!!!). Ξέχασα τα ξενύχτια κάθε φορά που έβγαινε ένα δόντι (θυμάμαι βέβαια την ενοχή μου που του έδινα Depon μπας και ησυχάσει). Ξέχασα τα βράδια που απλώς ήθελε την μαμά και…

Πού πήγε η μέρα;

Αμάν!!! Πάνε 17 μέρες από την τελευταία μου ανάρτηση! Χμμ, κακή blogger… Είναι να αναρωτιέται κανείς πότε πέρασαν οι μέρες.Ο χρόνος λοιπόν έχει γίνει από τα πιο πολύτιμα αγαθά στην ζωή μου, ειδικά ο ελεύθερος χρόνος. Τι περιλαμβάνει η ζωή μιας μαμάς, ή η δική μου τέλοσπάντων και μιλάω συνεχώς για τον χρόνο (στον άντρα μου τουλάχιστον παραπονιέμαι συνέχεια για το πόσο γρήγορα περνάει η μέρα και εγώ δεν έχω κάνει τίποτα από όσα σκόπευα να κάνω); Ας πάρουμε μια οποιαδήποτε μέρα μέσα στην εβδομάδα, εργάσιμη μέρα: Ξύπνημα στις 6:30, ξεκινάω να ετοιμάζομαι, κατά τις 7 ξυπνάει ο Άρης, αφήνω τον εαυτό μου στη μέση και του ετοιμάζω πρωινό, κάπου εκεί ξυπνάει και ο μπαμπάς, τρώμε, συνεχίζω να ετοιμάζομαι, εκεί που λέω πως τώρα φεύγω αρχίζει «μαμά δεν θα με ντύσεις; εσένα θέλω…», τον ντύνω, αγκαλιάζω σφιχτά και τρέχω για το λεωφορείο, αν είμαι τυχερή το προλαβαίνω, διαφορετικά περιμένω 10 λεπτά…

Τα αδέρφια

Αδέρφια… Έχω πολλά να πω. Πάρα πολλά!Έχω άλλα τρία αδέρφια, τον Γιάννη, την Φωτεινή και την Ηρώ. Μαζί με τα παιδιά και τον άντρα μου, είναι οι πιο σημαντικοί άνθρωποι του κόσμου για μένα! Δεν ξέρω αν υπάρχουν αρκετές λέξεις και συναισθήματα για να περιγράψω πώς αισθάνομαι για τα αδέρφια μου, πόσο πολύ τα αγαπώ, πόσο δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς αυτά…   Τα αδέρφια μου είναι οι καλύτεροί μου φίλοι, οι άνθρωποι που τους εκμυστηρεύομαι τα πάντα, είναι η πιο αληθινή και ανιδιοτελής σχέση που έχω ποτέ χτίσει! Ναι, χτίσει, γιατί όλες, μα όλες οι σχέσεις χτίζονται, δεν είναι δεδομένες. Η αντίληψη ότι η συγγένεια από μόνη της αρκει ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ! Τεράστιο λάθος! Η αδερφική σχέση είναι αληθινή και πραγματικά μοναδική, μόνο που πρέπει να δουλευτεί, να σμιλευτεί στον χρόνο για να γίνει απλά υπέροχη! Αυτό που ζω τον τελευταίο χρόνο έχει τρομερό ενδιαφέρον, γιατί…

Η συζήτηση περί θηλασμού

Με το που άνοιξα σήμερα το πρωί το Facebook έπεσα πάνω σε αυτό και για άλλη μια φορά διάβασα για το τεράστιο αυτό σίριαλ, που παίζεται και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, και λέγεται θηλασμός…Δεν θα πω παρά την δική μου εμπειρία, πώς εγώ βίωσα τον θηλασμό ως μαμά 2 αγοριών. Πριν ακόμη γεννηθεί το πρώτο μου παιδί είχα αποφασίσει ότι θα το θηλάσω ένα χρόνο. Και αυτό αν τα καταφέρω εξ’ αρχής, γιατί είχα ακούσει διάφορες ιστορίες για το πόσο δυσκολεύονται οι γυναίκες στην πράξη να θηλάσουν. Ε, λοιπόν εγώ δεν δυσκολεύτηκα καθόλου. Με εξαίρεση τις μέρες που «κατεβαίνει» το γάλα (δεν θα ξεχάσω ποτέ την φρίκη, τον πόνο, δεν μπορούσα να πάρω ανάσα από τους πόνους) όλο το υπόλοιπο έγινε τόσο απλά, τόσο όμορφα, τόσο φυσικά και έτσι φυσικά συνεχίστηκε για 18 μήνες. Κατά τους μήνες αυτούς έκανα πολλά λάθη όπως μου είπαν διάφοροι: τον κακόμαθα, τον εκπαίδευσα λάθος…

error: Content is protected !!