Category

Η οικογένειά μου

Category

Αξέχαστες ατάκες – Το υποβρύχιο

Δεν τον προλαβαίνω πια τον μεγάλο μου γιο! Κάθε μέρα και καινούρια ατάκα, κάθε μέρα και μια παρατήρηση που μας αφήνει άφωνους να αναρωτιόμαστε «Καλά αυτό πού το άκουσε τώρα;».Αποφάσισα λοιπόν να τα καταγράφω εδώ για να τα θυμάμαι. Για να μπορέσει και ο ίδιος ίσως κάποια στιγμή να τα διαβάσει και να γελάσει με τον τρόπο που ανακάλυπτε τον κόσμο, με την παιδική του αθωότητα, την καλή του την καρδούλα, την ειλικρίνεια… Σήμερα λοιπόν κατέβασα τον Άρη στο σχολικό του. Όπως κάθε Παρασκευή, συζητούσαμε για το τι θα κάνουμε το Σαββατοκύριακο, του υποσχέθηκα πως σήμερα θα φουσκώσουμε την πισίνα μας και θα την βάλουμε στο μπαλκόνι (τώρα που έπιασαν και οι ζέστες λαχαράει τόσο μα τόσο πολύ την θάλασσα, που η πισίνα είναι η καλύτερη λύση για τις καυτές μέρες στην Αθήνα), ώσπου ξαφνικά μου λέει: Άρης: Μαμά σε αγαπώ πολύ, το ξέρεις; Για αυτό θέλεις να πάμε στην…

Για τον μπαμπά μας!!!!

Χρόνια πολλά μπαμπάκα για την γιορτή σου! Πρώτα από όλα θέλουμε να σου πούμε ότι σε αγαπάμε πολύ πολύ!!!!!! Σε αγαπάμε γιατί μας δείχνεις το πόσο μας αγαπάς κάθε μέρα που περνάει. Σε αγαπάμε γιατί κάθε απόγευμα που είσαι στο σπίτι μας τρως και μας γαργαλάς, ενώ εμείς ξεκαρδιζόμαστε. Σε αγαπάμε γιατί μας συναρμολογείς όλα τα δύσκολα παιχνίδια. Σε αγαπάμε γιατί μας τραγουδάς. Σε αγαπάμε γιατί μας μαθαίνεις να χορεύουμε. Σε αγαπάμε γιατί κάνουμε μαζί όλα τα δύσκολα παζλ. Σε αγαπάμε γιατί πλατσουρίζεις μαζί μας όταν πάμε στην θάλασσα. Σε αγαπάμε γιατί ακόμη κι αν αργήσεις στην δουλειά, βιάζεσαι να έρθεις στο σπίτι για να προλάβεις να μας φιλήσεις λίγο πριν το νάνι μας. Σε αγαπάμε γιατί μας κάνεις αστείες φάτσες. Σε αγαπάμε γιατί παίζεις μαζί μας ζωάκια. Σε αγαπάμε γιατί παίζεις με τους φίλους μας. Σε αγαπάμε γιατί μας διαβάζεις. Σε αγαπάμε γιατί μας έμαθες να αγαπάμε τα βιβλιοπωλεία. Σε αγαπάμε γιατί…

Το χαμογελαστό μωρό μου

Τι να πω για το μωρό μου; Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω;Ο Άλκης… ένα πλασματάκι μοναδικό!  Ένα παιδάκι (μωράκι είναι στα μάτια μας) με προσωπικότητα και άποψη. Ένα καραγκιοζάκι όλο μουτσούνες, γκριμάτσες και τερτίπια. Διεκδικεί και δεν φοβάται να τα βάλει και με τους μεγαλύτερους για να πάρει αυτό που θέλει. Ευτυχώς δεν τσακώνεται, δεν σπρώχνει και δεν δαγκώνει (μια δύο φορές μόνο τον αδερφό του, κι αυτό μετά από καυγά, αν και του το άφησε το σημαδάκι για μέρες). Είναι τρυφερός, αγκαλίτσας, λατρεύει την σωματική επαφή και τα χαδάκια. Το καλύτερό του νανούρισμα είναι να πίνει το γάλα του και να μας κρατάει τα μαλλιά ή το μούσι του μπαμπά του. Όταν ξυπνάει την νύχτα κουτρουβαλάει στο πλευρό του αδερφού του για να πιάσει τα μαλλιά του και τον ξαναπαίρνει ο ύπνος. «Μαμά μου, μπαμπά μου, Λάη μου», φωνάζει κάθε που μας βλέπει και τρέχει…

Ένα υπέροχο 4χρονο!

Τον τελευταίο καιρό, κοιτάζω το μεγάλο μου παιδάκι και δεν μπορώ να πιστέψω πόσο έχει μεγαλώσει! Κάθε μέρα γίνεται όλο και περισσότερο ένα μεγάλο αγοράκι, γεμάτο ζωή, ενέργεια, εκπλήξεις. Αυτό όμως που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ο τρόπος που εκφράζεται. Το ξέρω, έχω ξαναγράψει για αυτό, με μια κάπως πιο αρνητική διάθεση. Σήμερα όμως θέλω να σας πω για το παιδί που έχει έναν συναισθηματικό κόσμο τόσο πλούσιο, τόσο γεμάτο, που ενώ με συγκινεί αφάνταστα, καμιά φορά με τρομάζει. Πριν μερικές εβδομάδες επιστρέφαμε κατά τις 8 και κάτι από ένα παιδικό πάρτυ. Μαμά, μπαμπάς στα μπροστινά καθίσματα, παιδάκια στα καρεκλάκια τους. Ο μικρούλης μας, ο Άλκης, δεν είχε κοιμηθεί το μεσημέρι και καθώς είχε κουραστεί από το τρέξιμο και το ξεσάλωμα του πάρτυ, άρχισε να γκρινιάζει από την ώρα που τον βάλαμε στην καρέκλα του. Ο Άρης, ως μεγάλος αδερφός, άρχισε να του μιλάει ήρεμα και να του εξηγεί πως…

«Μαμά είμαι τρελαμένος!!!!!»

Κυριακή 19 Μαΐου 2013, ώρα 10:15 «Άρη μου, τώρα θα κλείσουμε την τηλεόραση για να ετοιμαστούμε! Θα πάμε στο πάρτυ του φίλου σου, θυμάσαι;» «ΘΕΛΩ DVD, ΣΟΥ ΕΙΠΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΝΤΥΘΩ!!!!!!» «Καλό μου μην φωνάζεις, βλέπουμε μια ώρα τώρα DVD. Θα πάμε στο πάρτυ του φίλου σου να παίξετε!» «ΔΕΝ ΘΑ ΝΤΥΘΩ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΣ!!!!!!» «Άρη μου, σε ακούω και προσπαθώ να σου πω….» «ΟΧΙ, ΟΧΙ… ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ!!!!!!!!!» Κάπου εκεί έπαθα το σοκ…!Όπως όλα τα παιδάκια, έχει και το δικό μου τα ξεσπάσματά του, τα νεύρα του, τους θυμούς του, αλλά ποτέ έτσι. Αυτό ήταν καινούριο… Δεν μίλησα και προσπάθησα να συγκρατηθώ, να μην φωνάξω, να μην κλάψω, να μην ακυρώσω την έξοδό μας και κάτσω απλώς θυμωμένη μαζί του στο σπίτι. Δεν πέρασαν 5 λεπτά και ήρθε, με αγκάλιασε, με φίλησε και μου είπε: «Μαμά είμαι τρελαμένος!!!!!!». Και κάπου εκεί προσπάθησε να μου εξηγήσει…

error: Content is protected !!