Category

Η οικογένειά μου

Category

3 χρόνια μαζί!

Όταν έμαθα οτι ήμουν έγκυος στον Άλκη αναρωτιόμουν αν θα τον αγαπώ όσο αγαπώ τον Άρη. Όταν περίμενα να γεννήσω έκανα την ίδια σκέψη. Ακόμη και τις πρώτες μέρες στο σπίτι μαζί του αυτό σκεφτόμουν… Σημερα, 3 χρόνια μετά, δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου, την οικογένειά μου, χωρίς τον Άλκη. Δεν θέλω να σας πω τι υπέροχο παιδί είναι ο Άλκης, πόσο μοναδικός δείχνει στα μάτια μου. Άλλωστε ποιά μαμά δεν θεωρεί το παιδί της υπέροχο και μοναδικό. Θα σας πω μόνο πώς περάσαμε σήμερα τα γενέθλιά του, τα τρίτα του γενέθλια. Μαζί με τον Άρη πήγαμε και του αγοράσαμε πάστα ποντικάκι, η αγαπημένη του, μια για κάθε χρόνο της ζωής του και τρία κεράκια. Του διαλέξαμε τα δώρα του, δύο βιβλία με τον Έλμερ από την μαμά και τον μπαμπά και ένα μεγάλο φορτηγό από τον Άρη, γιατί «αγαπάει τα βιβλία, αλλά αγαπάει και τα αυτοκίνητα ο…

«Άρη μου έλειψες…»

(Το παρακάτω κείμενο αναφέρεται σε ένα περιστατικό που συνέβη στις 3 Ιουλίου 2014) Όταν έχεις δύο παιδιά, ένα πράγμα επανέρχεται σταθερά σε όλες τις συζητήσεις και σε όλα τα βιβλία: να αφιερώνεις χρόνο ξεχωριστά στο κάθε παιδί. Έτσι λοιπόν κι εγώ αποφάσισα να αφήσω σήμερα το μεγάλο μου παιδί στο σπίτι με τον μπαμπά του και την θεία του και να αφιερώσω λίγο χρόνο στο μικρό μου. Με χαρά λοιπόν δεχτήκαμε την πρόταση του φίλου του Κ. να πάμε στο σπίτι τους για παιχνίδι. Από τον αποχωρισμό ακόμη κατάλαβα πως το απόγευμα δεν θα πήγαινε όπως το φανταζόμουν. Άρχισε τα κλάματα, ήθελε τον αδερφό του, μου έλεγε πως δεν θέλει τον Κ. Αφού κάναμε μαζί μια βόλτα, πήραμε γλυκό, μιλήσαμε, η διάθεση του βελτιώθηκε λιγάκι. Παρόλα αυτά το παιδί ήταν θλιμμένο καιι αμίλητο. Σκέφτηκα προς στιγμή να γυρίσω στο σπίτι, φοβήθηκα πως η βόλτα μας θα ήταν μια τεράστια αποτυχία.…

4 χρόνια χωρίς την μαμά μου

Και ξαφνικά έρχεται αυτή η μέρα που την σκέφτεσαι όλη την χρονιά με τρόμο. Έρχεται αυτή η μέρα που σου θυμίζει ότι δεν είσαι αθάνατος, έχεις ημερομηνία λήξης και πότε επιτέλους θα το δεχθείς αυτό; Να απαντήσω πρόχειρα; Ποτέ! Πέρασαν 4 χρόνια από εκείνο το βράδυ που με πήραν τηλέφωνο για να μου ανακοινώσουν ότι η μαμά μου κάτι έπαθε… έρχεται ο γιατρός να την δει… δεν ξέρουμε τι ακριβώς έχει… τι να σου πω βρε Μάγδα… Για να καταλήξουμε 5 τηλεφωνήματα μετά να απορούμε με το τι είχε συμβεί, πώς είχε συμβεί… Και τώρα; 4 χρόνια σήμερα λοιπόν από την ημέρα που έμεινα ορφανή, από την ημέρα που ο κόσμος όλος άλλαξε, από την ημέρα που σταμάτησα να είμαι παιδί. Ένα παιδί ετών 33. Μαζί με την μαμά μου έφυγε κι αυτό. Μου το λέγανε και το χλεύαζα λιγάκι. «Δεν ξέρεις τι θα πει να είσαι ορφανό.» Κάπως…

«Μαμά υπάρχει η Χώρα του Ποτέ;»

Όλα όσα θα διαβάσετε παρακάτω διαδραματίστηκαν χθες βράδυ, κατά τις 9:30, λίγο πριν ο Άρης κοιμηθεί. Κάθε βράδυ ξαπλώνουμε οι 3 μας, μαμά – Άρης – Άλκης, διαβάζουμε το παραμύθι μας (το οποίο το τελευταίο δίμηνο είναι η Ελληνική Μυθολογία), αφού τελειώσει λέμε τις καληνύχτες μας και μετά από 5 λεπτά τα παιδιά έχουν κοιμηθεί. Τον τελευταίο καιρό όμως ο Άρης έχει τρομερή διάθεση για κουβέντα. Την μια θα είναι κάποιος φίλος του που τον πλήγωσε και του μίλησε άσχημα, την άλλη θα εκδηλώνει το άγχος του ότι θα πεθάνει και τις τελευταίες μέρες μου λέει πως έχει αγωνία πως θα είναι το καινούριο του σχολείο (τον Σεπτέμβριο ξεκινάει νηπιαγωγείο). Άρης: «Μαμά, φοβάμαι…» Μαμά: «Τι φοβάσαι μωρό μου;» Άρης: «Τα πάντα…» Μαμά: «Θέλεις να μου πεις; Ίσως μπορώ να βοηθήσω…» Άρης: «Φοβάμαι ότι θα ζωντανέψει ο Γκούφυ που είναι στην μπλούζα μου και θα πεταχτεί όρθιος. Φοβάμαι ότι τα πόδια…

«Αχ καημένη μου μαμά… δυστυχώς δεν είσαι πια παιδί!»

Απρίλιος 2014 – 8:05 π.μ. Περιμένουμε το σχολικό με τον Άρη. Άρης: «Μαμά, εσένα η μαμά σου έχει πεθάνει. Σωστά;» Μαμά: «Ναι αγόρι μου.» ‘Αρης: «Και ο μπαμπάς σου έχει πεθάνει;» Μαμά: «Ναι Άρη μου. Και ο μπαμπάς μου έχει πεθάνει.» Με βλέμμα όλο συμπόνια μου είπε: Άρης: «Αχ καημένη μου μαμά! Τι κρίμα που δεν έχει γονείς!!!! Δυστυχώς δεν είσαι πια παιδί…» Του χαμογέλασα τρυφερά… Μαμά: «Πράγματι Άρη μου, δεν είμαι πια παιδί…» Άρης: «Ναι αλλά μαμά, τώρα είσαι ελεύθερη!!!!» Τέτοια απάντηση δεν την περίμενα να πω την αλήθεια. Αισθάνθηκα να παγώνω στιγμιαία. Να έρχομαι σε αμηχανία, να αδυνατώ να κάνω την επόμενη ερώτηση. («Και όπου να’ ναι θα έρθει και το σχολικό. Τι να του πω τώρα; Γιατί μου το ξεφούρνισε αυτό; Από πού να το πιάσω;», σκέφτηκα) Μαμά: «‘Αρη μου γιατί το λες αυτό; Εσύ δηλαδή που έχεις γονείς, δεν αισθάνεσαι ελεύθερος;» Άρης: «Όχι βέβαια, δεν είμαι…

error: Content is protected !!