Category

Η οικογένειά μου

Category

Το αγόρι και η γάτα

18 χρόνια πέρασαν από την πρώτη φορά που είδα την γάτα μου, την Lolita. Ήμουν στην Αγγλία, φοιτήτρια. Δεν ξέρω πώς εγώ, που λατρεύω τα σκυλιά, βρέθηκα να ερωτεύομαι παράφορα αυτό το πλάσμα. Έγινε η συντροφιά μου, παρέα στα καλά και τα δύσκολα. Ήρθαμε μαζί στην Ελλάδα, μαζί μεγαλώσαμε, η οικογένεια διευρύνθηκε και η Lolita μοίραζε πλέον την αγάπη της και στα δύο μου παιδιά, χωρίς ποτέ να τα γρατσουνίσει ή να τα δαγκώσει, όπως πολλοί λανθασμένα πιστεύουν για τις γάτες. Έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Πριν τρία χρόνια όμως αρρώστησε. Η διάγνωση ήταν νεφρική ανεπάρκεια. Βρεθήκαμε να της δίνουμε ένα χάπι (για ανθρώπους) δύο φορές τη μέρα, άλλαξε η διατροφή της, πηγαίναμε στον γιατρό για το check-up της και για πρώτη φορά η ζωή μας ακολούθησε την δική της. Ερχόταν μαζί ακόμη και στις διακοπές μας. Φέτος το καλοκαίρι όμως, στις 20 Αυγούστου, η Lolita έφυγε από την ζωή. Μετά από 18 χρόνια οι δρόμοι μας χώρισαν…

«Αύριο θα πάμε στο σχολείο μας.»

Και ξαφνικά το νηπιαγωγείο φαντάζει μακρινό… Τα δύο μου αγόρια ετοιμάστηκαν σήμερα το πρωί για να πάνε στο σχολείο τους. Μαζί! Η αγωνία φαινόταν από χθες βράδυ. Μπορούσες όμως να διακρίνεις και την λαχτάρα, την ανυπομονησία, την περιέργεια, την χαρά. Γιατί επιτέλους, θα είναι οι δυο τους στο ίδιο σχολείο, θα μπορούν να τρέξουν στην ίδια αυλή, θα τρώνε μαζί το μεσημεριανό τους, θα έχουν την ίδια τσάντα. «Αύριο θα πάμε στο σχολείο μας...», είπε ο Άλκης πριν αποκοιμηθεί, «ανυπομονώ για το αύριο!«.

Καλοκαίρι σημαίνει…

Η σημερινή ανάρτηση είναι καλοκαιρινή, είναι γεμάτη στιγμές, φως και γέλια, είναι προσωπική, χαρούμενη και ζεστή, είναι το τέλος μια εποχής και η αρχή μιας καινούριας… Τα καλοκαίρια έχουν πάντα για μένα χαρά, με γεμίζουν δύναμη και αισιοδοξία, το κεφάλι μου και η καρδιά μου γεμίζουν από εικόνες και σκέψεις και κάθε Σεπτέμβρη ξεκινώ ανανεωμένη και γεμάτη ενέργεια. Θα μου πείτε ακόμη δεν ήρθε Σεπτέμβρης, μη βιάζεσαι Μάγδα!!!! Χαχαχαχα! Με αυτή την ανάρτηση όμως θα σας αποχαιρετήσω, θα πω καλό υπόλοιπο καλοκαιριού και θα ανανεώσουμε tο ραντεβού μας για τον Σεπτέμβρη. Το «Κάθε μέρα γονείς» αλλάζει και θα επιστρέψουμε με καινούριο στυλ και πολλές υπέροχες δράσεις, σκέψεις αλλά και αποφάσεις. Η σελίδα μου στο Facebook και ο λογαριασμός μου στο Instagram θα είναι ο τρόπος που θα μπορούμε να επικοινωνούμε για τις επόμενες μέρες. Να περνάτε υπέροχα, να μετράτε τις στιγμές σας και να ξεκουραστείτε! Μέχρι τότε ας σκεφτούμε «Τι σημαίνει για εσάς καλοκαίρι;».…

Ποτέ πια νηπιαγωγείο! Τώρα μόνο δημοτικό…

Κάθε καλοκαίρι, όταν έρχεται εκείνη η ώρα που πρέπει να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που φρόντιζαν τα παιδιά μου όλη την σχολική χρονιά, δυσκολεύομαι. Φέτος όμως δυσκολεύτηκα ακόμη περισσότερο. Οι λέξεις δεν βγαίνουν αβίαστα, τις ψάχνω… Και η συγκίνηση είναι τεράστια, γιατί φέτος οι δασκάλες μας ήταν «οι καλύτερες» (λόγια του Άλκη), γιατί πλέον η νηπιακή ηλικία μας αφήνει οριστικά και μπροστά μας υπάρχει μόνο το δημοτικό (τουλάχιστον για την ώρα) . Αυτό το σχολείο που μας φοβίζει τόσο και αλλάζει τα παιδιά για πάντα. Κι έτσι απλά, δίχως να καταλάβεις πώς πέρασαν οι μήνες, ενώ όλη την χρονιά έλεγες πως δεν περνάει ο καιρός, τελειώνει το νηπιαγωγείο κι εσύ έχεις δύο παιδιά στο δημοτικό. Εγώ έχω δύο παιδιά στο δημοτικό! Θεωρώ πως το νηπιαγωγείο είναι μια από τις πιο κομβικές περιόδους στην σχολική ζωή ενός παιδιού. Και η φετινή χρονιά ήταν υπέροχη! Πώς να πεις ευχαριστώ στους ανθρώπους που πήραν το παιδί…

«Ρε μαμά, δεν παίξαμε καθόλου σήμερα!»

Πείτε μου πόσες φορές έχετε ακούσει εσείς αυτή τη φράση «Ρε μαμά, δεν παίξαμε καθόλου σήμερα!»… μετά από ένα ολόκληρο απόγευμα (δηλαδή 4 ώρες τουλάχιστον) που τα παιδιά έμειναν στο σπίτι και απλά έπαιζαν. Ακόμη και μετά από μια ολόκληρη μέρα στο σπίτι. Νομίζω πως την ακούω καθημερινά, ή τουλάχιστον μέρα παρά μέρα, ειδικά αυτή την περίοδο. Ζούμε σε μια χώρα όπου δυστυχώς τα παιδιά περνούν πολλές ώρες στο σχολείο, καθισμένα σε μια καρέκλα, με ελάχιστο χρόνο να παίξουν ακόμη και στα διαλείμματα. Το απόγευμα τρέχουν σε διάφορες δραστηριότητες, εκπαιδευτικές κατά προτίμηση, που πολλές φορές δεν τις έχουν καν επιλέξει τα ίδια. Σαν να μην έφτανε αυτό, το καλοκαίρι έρχεται από τον Μάιο (η καλοκαιρινή διάθεση σίγουρα) κι έτσι έχεις δύο παιδιά κουρασμένα, φορτωμένα (ακόμη κι αν από επιλογή δεν τα έχεις γράψει σε πολλές δραστηριότητες), να διαμαρτύρονται πως δεν προλαβαίνουν να παίξουν. Νομίζω πως ως ενήλικες ξεχνάμε με πόση…

error: Content is protected !!