Category

Εκπαίδευση

Category

Μια χρονιά έφυγε, μια καινούρια έρχεται! (Μέρος Β’)

Τα παιδιά μεγαλώνουν! Στο λένε, στο ξαναλένε και εσύ συνεχίζεις και βλέπεις το μωρό σου απλά να περνάει από την μια φάση στην επόμενη, αλλά είναι πάντα το μωρό σου. Και ενώ ο Άλκης μου είναι πλέον ένα προνηπιάκι, ναι, ναι αυτό το μωρό που γεννήθηκε μόλις 50 πόντους και 3170 κιλά, είναι σήμερα ένα προνήπιο, με άποψη, προσωπικότητα, προτιμήσεις, χιούμορ, όλο χαμόγελο και νάζι, το μεγάλο μου αγόρι έφτασε στην πόρτα του Δημοτικού! Απίστευτο!!!! Ένας μήνας έχει περάσει πλέον από την πρώτη φορά που διασχίσαμε την αυλή του σχολείου γεμάτοι αγωνία και ανασφάλεια. Το πρώτο άγχος για το ποιος θα είναι ο δάσκαλος μας αντικαταστάθηκε από το αν ο δάσκαλος θα είναι καλός, πώς θα διαβάζουμε, πού, πρέπει να πάρουμε από φέτος γραφείο κτλ κτλ. Πότε ήταν που έγραφα για την πιο αγαπημένη δασκάλα του Άρη, την Δήμητρα; Πότε ήταν που πήγε Νηπιαγωγείο; Και τώρα δημοτικό! Ο Αρούλης μου μεγάλωσε. Και…

Καληνύχτα νηπιάκι μου…

Χθες βράδυ κοίμισα για τελευταία φορά τον Άρη ως νηπιάκι… Αύριο το πρωί θα ξυπνήσει και για λίγες ακόμη ώρες θα είναι νήπιο, μέχρι να δώσει την σκυτάλη στο πρωτάκι! «Έχω αγωνία μαμά… Πώς θα είναι τα παιδιά; Θα χτυπάνε; Εσύ ξέρεις ποια δασκάλα θα έχω;» Όχι αγαπημένο μου, τίποτα δεν ξέρω και φοβάμαι όσο φοβάσαι κι εσύ! Αυτό ήθελα να πω, αλλά δεν μπόρεσα. Είμαι μαμά πλέον και αισθάνομαι πως πρέπει πάντα να βρίσκω την δύναμη να λέω αυτό που έχεις ανάγκη κι ας μείνει πίσω η δική μου ανάγκη, οι δικοί μου φόβοι… «Αύριο θα είμαστε δίπλα σου αγάπη μου. Μαζί με τον μπαμπά θα είμαστε εκεί. Και ότι θέλεις μπορείς να το ζητήσεις. Αρκεί να γυρίσεις να μας κοιτάξεις και θα δεις πως θα είμαστε εκεί! Και να θυμάσαι πως αν θέλεις κάτι να μας πεις, αν κάτι σε απασχολεί, αν κάτι σε τρομάζει, είμαστε εδώ να…

Και τώρα δημοτικό!

Το γράφω, το σκέφτομαι, το λέω και μου φαίνεται περίπου αστείο. Ο Αρούλης μου ετοιμάζεται να γίνει πρωτάκι. Το μεγάλο μου μωρό, αυτό το παιδάκι που μου φαίνεται σαν να γεννήθηκε χθες, ετοιμάζεται για το δημοτικό. Ποτέ πριν δεν είχα αισθανθεί ότι ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα. Πού πήγαν τα ξενύχτια; Η παλινδρόμηση, ο θηλασμός, οι πάνες, τα πρώτα δοντάκια, η μετάβαση στις στερεές τροφές, η πρώτη φορά που αρρώστησε, η δύσκολη προσαρμογή στον παιδικό σταθμό και ξαφνικά νηπιαγωγείο… και τώρα ετοιμαζόμαστε για το δημοτικό! Η φετινή χρονιά ήταν ίσως η πιο δύσκολη από πολλές απόψεις… Δεν έχει πλέον νόημα να σκέφτομαι πώς και γιατί, τα αν και τα ίσως. Η ουσία είναι ότι μεγαλώνεις (ναι, ναι σε σένα το λέω αυτό, που ελπίζω μετά από χρόνια να διαβάζεις αυτές εδώ τις σκέψεις), κάνεις ένα ακόμη βήμα, δύσκολο για σένα, δύσκολο για μένα (περισσότερο καμιά φορά). Έκανες πολλούς φίλους φέτος,…

Τρεις ιστορίες και μία αλήθεια

Από τον Ι. Κ. Γιαννούδη*Σκηνή 1η: μια μαμά και ένα παιδάκι, έξω από ένα φωτογραφείο. Μόλις έχουν παραλάβει ένα φάκελο με τυπωμένες φωτογραφίες. Το παιδάκι θέλει με ενθουσιασμό να τις δει! Η μαμά όμως, που φανερά βιάζεται, τους τις παίρνει από το χέρι βίαια, πετάει και ένα «δεν είναι ώρα τώρα για αυτό» και προχωράει μπροστά. Το παιδί ακολουθεί, κλαίγοντας δυνατά…Σκηνή 2η: ένας μπαμπάς με τον γιο του ψωνίζουν στο super market. Το παιδί, ηλικίας 5-6 ετών, θέλει να σπρώχνει το καρότσι. Μοιραία, κάθε λίγο και λιγάκι το ρίχνει επάνω στα ράφια ή σε άλλα καρότσια. Κάποια στιγμή ο μπαμπάς, πολύ εκνευρισμένος, σηκώνει το παιδί στον αέρα και το βάζει, παρά τη θέληση του, μέσα στο καρότσι, μιλώντας του έντονα. Τα ψώνια συνεχίζονται με τον μπαμπά να σπρώχνει πλέον το καρότσι και το παιδί να κλαίει με αναφιλητά…Σκηνή 3η: Μια οικογένεια φορτώνει το αυτοκίνητο για να πάει διακοπές. Ένα μικρό…

Γέμισε η πόλη σχολικά!

Από χθες το πρωί η εικόνα της πόλης έχει αλλάξει. Εδώ και μια εβδομάδα βλέπω μια πόλη ζαλισμένη. Ζαλισμένη από την φασαρία που ξαφνικά επέστρεψε, από τους ανθρώπους της που αρχίσαν να τρέχουν πίσω από λεωφορεία και ταξί για να μην αργήσουν, από τα μαγαζιά που είναι πάλι ανοικτά… Από χθες όμως εμφανίστηκαν στους δρόμους της τα σχολικά λεωφορεία. Πρόβα generale για τους οδηγούς. Βγήκαν από το πρωί στις γειτονιές. Σταματούν σε πλατείες και δρομάκια, κοιτάζουν το ρολόι τους και υπολογίζουν πόση ώρα θα τους πάρει να κάνουν την διαδρομή τους. Και σήμερα η πόλη ξαφνικά ζωντάνεψε. Γέμισε σχολικά λεωφορεία! Γέμισε πρόσωπα γεμάτα αγωνία, χαρά, ανυπομονησία. φόβο, ικανοποίηση, περηφάνεια… Σκορπισμένοι σε διάφορες γωνιές της πόλης οι γονείς περιμένανε σήμερα με τα παιδιά τους να περάσει το σχολικό. Κάποιοι προσπαθούσαν να κρύψουν την αγωνία τους, προσπαθούσαν να κρύψουν το βλέμμα του γονιού που δεν μπορεί να πιστέψει πόσο μεγάλωσε το παιδάκι…

error: Content is protected !!