Category

Γονείς

Category

Αυτό ήταν το δικό μου 2017

Το 2017 είναι παρελθόν… Ήταν καλή χρονιά, κακή, αδιάφορη, μια από τα ίδια; Δεν ξέρω. Χρόνο με τον χρόνο ξέρω πως τις χρονιές μας τις φτιάχνουμε εμείς, με τις μικρές ή τις μεγαλύτερες στιγμές μας, τα λάθη μας, τα καλά και τα άσχημα, την ρουτίνα μας, τα βήματα προς τα μπρος, τις αποτυχίες και τις απογοητεύσεις που βιώσαμε, τους ανθρώπους που χάσαμε ή κερδίσαμε, αυτούς που έφυγαν και δεν θα επιστρέψουν, αυτούς που ήρθαν για να μείνουν, αυτούς που μας χρειάζονται κι ας μη μας ξέρουν… Κάθε καινούρια χρονιά δεν φέρνει τίποτα καινούριο. Κάθε καινούρια χρονιά είναι απλά μια ακόμη ευκαιρία να κοιτάξουμε πίσω, να εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε, να πούμε ευχαριστώ που είμαστε υγιείς, έχουμε σπίτι και φαγητό, να συγχωρέσουμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, να δώσουμε μια και να πάμε μπροστά με θάρρος πως ότι είναι να γίνει, θα γίνει γιατί το επιδιώξαμε, το ονειρευτήκαμε, το θέλαμε πολύ. Αυτές είναι μερικές από τις πιο σημαντικές στιγμές του 2017.

Ήσουν καλό παιδί για να σου φέρει δώρο ο Άγιος Βασίλης;

«Ήρθε ο Άγιος Βασίλης; Σου έφερε το δώρο σου; Ήσουν καλό παιδί;«. Κλασική ερώτηση θείων, γιαγιάδων, φίλων, αλλά και αγνώστων προς κάθε παιδί, σε κάθε γωνιά του (δυτικού τουλάχιστον) κόσμου. Η πρώτη μου αντίδραση είναι να πεταχτώ και να απαντήσω «Εσύ ήσουν αρκετά καλός φέτος, ώστε να αξίζεις το δώρο σου;«. Δείχνω όμως χαρακτήρα…

Γίνε για λίγο ο γονιός σου…

Ως γονιός έρχεσαι αντιμέτωπος καθημερινά με πολλά θέματα που φυσικά, τις περισσότερες φορές, δεν είναι αυτονόητο πως ξέρεις και πώς να τα αντιμετωπίσεις. Διαβάζεις, συζητάς, ενημερώνεσαι, «εκπαιδεύεσαι» κι ελπίζεις πως θα έρθει η μέρα που θα μπορείς να είσαι καλός σε αυτό που κάνεις. Μέχρι την επόμενη φορά που το παιδί σου θα αρνηθεί να βάλει την πυτζάμα του, μέχρι την μέρα που θα αργήσει να ετοιμαστεί το πρωί για το σχολείο, μέχρι τη μέρα που θα επιμείνει να δει λίγο ακόμη τηλεόραση… Τότε είναι πολύ πιθανό να εκστομίσεις όλα όσα δεν πρέπει, να απειλήσεις για να πετύχεις το δικό σου, να αρνηθείς αυτό που σου ζητάει το παιδί, να χειριστείς εντελώς λανθασμένα το συγκεκριμένο περιστατικό. Εκείνη ακριβώς την ώρα ξέρεις πως κάνεις λάθος. Όμως συνεχίζεις, αντί απλά να ζητήσεις συγνώμη, να αποδεχθείς το λάθος σου και να προχωρήσεις. Την ίδια ώρα σιωπηλά τιμωρείς τον εαυτό σου και γεμίζεις ενοχές. Γιατί; Τόσα βιβλία δεν μας έμαθαν τίποτα;

10 φράσεις που μπορούμε να πούμε αντί για «Μη κλαις.»

Φανταστείτε ότι είχατε μια απαίσια μέρα και τίποτα από ότι είχατε προγραμματίσει δεν εξελίχθηκε όπως το περιμένατε. Θέλετε απλά να γυρίσετε στο σπίτι και να μιλήσετε στον σύντροφό σας, να τα πείτε κάπου για να ξεθυμάνετε, ακόμη κι αν σας βγει και λίγη παραπάνω ένταση. Και τότε, ο άνθρωπός σας, το στήριγμά σας, αυτός που εμπιστεύεστε και σας κάνει να αισθάνεστε ασφαλείς σας λέει «Εεεεε καλά τώρα, μην κάνεις έτσι. Δεν έγινε και τίποτα!». Πώς θα νιώθατε; Το ίδιο ακριβώς συναίσθημα έχει και το παιδί κάθε φορά που κλαίει και η δική μας αντίδραση στο κλάμα του είναι «Έλα, μη κλαις. Δεν έγινε και τίποτα.». Αν μάλιστα ένα παιδί είναι αγόρι, σίγουρα θα ακούσει κάποια φορά στην ζωή του «Έλα τώρα! Οι άντρες δεν κλαίνε!!».

Γιατί φοβόμαστε τους κλόουν;

Πρέπει να σας πω ότι οι κλόουν δεν μου αρέσουν! Νομίζω πως τους φοβάμαι κιόλας!!! Δεν ξέρω τι έγινε, ποιο παιδικό βίωμα φταίει για όλο αυτό. Το μόνο σίγουρο είναι πως πλέον είμαστε γονείς και πρέπει να φροντίσουμε να μην αισθανθούν τα παιδιά μας όπως αισθανόμαστε εμείς σήμερα. Ειδικά για ένα θέμα που αφορά την διασκέδασή τους. Για αυτό ζήτησα από τον πλέον ειδικό, να μας πει την γνώμη του. Ο Τιμολέων Τιραμόλας επιστρέφει στο «Κάθε μέρα γονείς» και μας εξηγεί γιατί φοβόμαστε τους κλόουν.

error: Content is protected !!