Category

Ελεύθερος Χρόνος

Category

Τρόποι να επανασυνδεθούμε με τα παιδιά μας

Αυτές τις μέρες αισθάνομαι ανικανοποίητη.Ένα «δεν» έρχεται σταθερά στο μυαλό μου κάθε φορά που σκέφτομαι τι θα ήθελα να κάνω και τι πραγματικά κάνω. Όχι, δεν είμαι δυστυχισμένη. Ίσα ίσα, αισθάνομαι ότι έχω όλα όσα ονειρευόμουν ότι θα είχα σε αυτή την ηλικία κι ακόμη παραπάνω. Θες η οικονομική κρίση, η κούραση της καθημερινότητας, η ζωή στην μεγάλη πόλη…Ιδιαίτερα τώρα σε σχέση με τα παιδιά μου, αισθάνομαι ότι δεν τους αφιερώνω αρκετό χρόνο, δεν κάνω αρκετά πράγματα μαζί τους, αλλά και με τον καθένα ξεχωριστά, δεν είμαι αρκετά δημιουργική… Από την ώρα κιόλας που γίνανε δύο, είναι ακόμη πιο δύσκολο. Άλλα τα ενδιαφέροντά τους (μέχρι τώρα τουλάχιστον), οι αντοχές τους, η αντίληψή τους, η διάθεσή τους και οι ικανότητές τους. Τώρα τελευταία βέβαια έχουν κατορθώσει και τα βρίσκουν περισσότερο, αλλά έχουν ακόμη λίγο δρόμο μπροστά τους. Με κουράζει η ευκολία με την οποία χάνω την υπομονή μου, η αίσθηση ότι…

17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Είμαστε και εμείς εκεί! Στο 17ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στο Ποδηλατοδρόμιο ΟΑΚΑ στις 28, 29 και 30 Ιουνίου! Για μια ακόμη χρονιά πήραμε τα παιδάκια μας και την παρέα μας και κινήσαμε για το φεστιβάλ. Και όπως κάθε χρόνο η επιλογή μας ήταν η σωστή. Για όσους δεν το γνωρίζουν το συγκεκριμένο φεστιβάλ πραγματοποιείται κάθε χρόνο στην Αθήνα. Πρόκειται για την μεγαλύτερη αντιρατσιστική γιορτή της πόλης, μια γιορτή γεμάτη μουσικές, ιστορίες, γεύσεις από όλες τις γωνιές της γης (Αίγυπτο, Αφγανιστάν, Zιμπάμπουε, Κένυα, Κουρδιστάν, Μαδαγασκάρη, Μαλαισία, Μαρόκο, Νιγηρία, Ν. Αφρικ, Σουδάν, Τανζανία, Τουρκία, Φιλιππίνες), κουβέντα, ανταλλαγή απόψεων και ιδεών. Αν και, λόγω της παρέας, δεν είχαμε την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε κάποιες από τις συζητήσεις ή τις προβολές, τιμήσαμε τον παιδότοπο. Εκεί οι άνθρωποι με πολύ κέφι οργάνωσαν εργαστήρι πηλού. Κάποιοι το ρίξανε στο ύπνο νωρίς για να ξυπνήσουν όλο κέφι κατά τις 21:00 Στη συνέχεια παρακολουθήσαμε θεατρική παράσταση από…

Ο ύπνος των παιδιών

Αυτές τις μέρες διαβάζω το βιβλίο της Κατερίνας Χρυσανθοπούλου «Τα μωρά είναι άνθρωποι της νύχτας». Είμαι ακόμη στην αρχή, αλλά μπορώ από τώρα να διακρίνω ότι πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο, εμπεριστατωμένο, φιλικό πάνω από όλα προς τα μωρά και τους γονείς που επιλέγουν το γνωστό πλέον attachment parenting. Το μόνο που με ενόχλησε όμως και αισθάνθηκα την ανάγκη να το σχολιάσω (αν αλλάξει κάτι στην πορεία θα επανέλθω και θα ζητήσω και συγνώμη για την βιαστική μου κρίση) είναι μια κριτική διάθεση απέναντι σε όσους, συμπεριλαμβανομένων και των άυπνων μαμάδων, θυμώνουν με τα συνεχή νυχτερινά ξυπνήματα των μωρών τους. Η συγγραφέας μάλιστα απορεί γιατί το θεωρούμε αφύσικο να ξυπνάει ένα παιδί την νύχτα! Και ενώ μπορεί να είναι, όπως και το δικαιολογεί άλλωστε, απολύτως λογικό ένα μωρό να μην κοιμάται για αρκετές ώρες συνεχόμενα, τι να σου κάνει και η καημένη η μαμά (κατά κύριο λόγο) που σέρνεται από…

error: Content is protected !!