Category

Ελεύθερος Χρόνος

Category

Φτιάχνουμε μάσκες!

Να λοιπόν που ένα βροχερό απόγευμα βρεθήκαμε στο σπίτι με λιγοστά κέφια και αντοχές… Τι να κάνουμε, τι να κάνουμε; Σκέφτηκα λοιπόν πως 1-2 χρόνια πριν στο γνωστό Παζάρι Βιβλίου που γίνεται στην Πλατεία Κλαυθμώνος είχα αγοράσει για 2 ευρώ όπως βλέπετε, την Τρελοπαρέα του Πειρατή. Ένα βιβλίο με αυτοκόλλητα για να φτιάξουμε μάσκες. Και έτσι κάναμε! Κάθε σελίδα κρύβει και μια διαφορετική μάσκα. Τα αυτοκόλλητα έρχονται ξεχωριστά σε διαφορετική σελίδα. Από τους πιο μικρούς μέχρι τους πιο μεγάλους, πέσαμε με τα μούτρα στην δουλειά! Κολλήσαμε, κόψαμε, μέχρι που φτιάξαμε όλες τις μάσκες του βιβλίου. Ο Άρης έγινε η Νινέττα, η Προγκίπισσα η Κοτσιδού, η μαμά μεταμορφώθηκε σε μάγισσα, ενώ ο Αλκης έγινε ένας τρομερός πειρατής! Οι μάσκες έχουν τρύπες για να βάλουμε ένα λαστιχάκι ή ένα κορδόνι, έτσι ώστε να στέκονται οι μάσκες στο πρόσωπό μας. Αφού παίξαμε πάντως αποφασίσαμε να βάλουμε ξυλάκια αντί για την προτεινόμενη λύση (δεν…

Το πρώτο μας reunion!

Περιμέναμε την χθεσινή μέρα εδώ και 4 μήνες περίπου. Από την ώρα δηλαδή που ο Άρης τελείωσε τον παιδικό σταθμό. Είχαμε μόλις βγει από την πόρτα του σχολείου του, αφού χαιρετήσαμε όλο συγκίνηση τις δασκάλες του και τους φίλους του, και μου είπε «Θα κανονίζεις όμως να βλέπω τους φίλους μου, έτσι;». Και έδωσα την υπόσχεσή μου. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να μην το κάνω; Είναι όλος του ο κόσμος από 1μιση έτους, όταν πρωτοπήγε στο σχολείο. Άλλωστε δεν ήταν μόνο ο Άρης τυχερός! Έχω πλέον και εγώ τους φίλους μου σε αυτή την παρέα. Μια το ένα, μια το άλλο λοιπόν, δεν είχαμε καταφέρει να συναντηθούμε, παρότι το αίτημα πρέπει να σας πω ήταν καθημερινό. Πριν δύο εβδομάδες λοιπόν ο Άρης ζητούσε την καλύτερή του φίλη, την Π., τον Α. που δεν τον έχει δει καθόλου, τον Β. που ακόμη να έρθει στο σπίτι μας… Χρειάστηκε ένα ομαδικό μήνυμα…

Πήγαμε στην θεατρική παράσταση «Τομ Σόγιερ»

Κυριακή 2 Νοεμβρίου και η ομάδα «Κάθε μέρα Γονείς» μαζεύτηκε για την πρώτη θεατρική εξόρμηση της χρονιάς. 36 άτομα λοιπόν, ζωή να’ χουμε που λένε, βρεθήκαμε στο Θέατρον στον Ελληνικό Κόσμο για την παράσταση Τομ Σόγιερ. Ο Τομ Σόγιερ είναι ένας ήρωας γοητευτικός, σκανταλιάρης και ανέμελος, λέει ψέματα για να κουκουλώσει τις σκανταλιές του. Είναι όμως τίμιος, ευθύς και δεν διστάζει να πει την αλήθεια για να προστατεύσει τον φίλο του. Ο Τομ Σόγιερ, ο Χοκ Φιν, η θεία Πόλυ, η Μπέκυ είναι οι ήρωες μιας μικρής κοινωνίας με τις καθημερινές του σκοτούρες στις αρχές του 19ου αιώνα. Από την ζωή τους όμως, από την καθημερινότητά τους δεν λείπει η τρυφερότητα, η αγάπη, η διασκέδαση και το χιούμορ! Η παιδική κλασική λογοτεχνία συναντά το μιούζικαλ, σε μια παράσταση υπερπαραγωγή, που θυμίζει Broadway. Τα σκηνικά αλλάζουν συνεχώς και σε συνδυασμό με τα προσεγμένα κοστούμια ζωντανεύουν μπροστά μας μια άλλη κοινωνία με…

Εδώ Πολυτεχνείο!

Θυμάμαι πολύ έντονα μέχρι σήμερα πόσο μου άρεσαν οι σχολικές γιορτές για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το μυαλό ταξίδευε, θύμωνα, αισθανόμουν δέος και θαυμασμό… Ήταν η γιορτή που μας έφερε ακόμη πιο κοντά στο Λύκειο, η επέτειος που μας θύμιζε πως δεν πρέπει να σταματήσουμε να πιστεύουμε στο καλύτερο, δεν πρέπει ποτέ να πάψουμε να διεκδικούμε τα δικαιώματά μας. Και μέχρι σήμερα κάποιες εικόνες συνεχίζουν να είναι δυνατές, συγκλονιστικές… Όταν το παιδί μου γύρισε πρώτη φορά από τον παιδικό σταθμό σιγοτραγουδώντας Λοΐζο, με πλημμύρισαν οι αναμνήσεις. Συγκινήθηκα… Και κάθε χρόνο έρχεται με περισσότερες εικόνες στο κεφάλι του, μας αφηγείται την ιστορία «των παιδιών που έδιωξαν τους κακούς ανθρώπους», ζητάει να τον πάμε να αφήσει ένα λουλούδι στο μνημείο του Πολυτεχνείου, τραγουδάει παρέα πλέον με τον αδερφό του τον «Δρόμο» και φωνάζουν με πάθος Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία! Από πέρυσι λοιπόν αγοράσαμε και τα…

«Raising boys «

Steve Biddulph – Raising boys (Harper Thorsons) Αγόρασα το βιβλίο με έναν δισταγμό. Γιατί να μπούμε στην συζήτηση ότι μεγαλώνουμε τα αγόρια διαφορετικά από τα κορίτσια; Η αγάπη αλλάζει ανάλογα με το φύλο του παιδιού; Και πράγματι δεν ήταν λίγα τα σημεία κατά την ανάγνωσή του που αναρωτήθηκα «μα αν ήταν κορίτσι το ίδιο δεν θα κάναμε ως γονείς;». Το βιβλίο σε αρκετά σημεία προσπαθεί να μας τεκμηριώσει ότι δεν είναι αρκετές οι βιολογικές διαφορές από μόνες τους. Όπως και στα κορίτσια, έτσι και στα αγόρια, το κοινωνικό φύλο, οι προσδοκίες από το περιβάλλον είναι που πρέπει να νικηθούν. Δεν με άφησε ανικανοποίητη. Αναφέρει κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία και παραδείγματα. Βασικό για μένα είναι ότι καλεί τους γονείς να συναισθανθούν τα αγόρια τους, να αποφύγουν τις ταμπέλες και απλά να τα ακούσουν. Μπορείτε να βρείτε όλη μας την βιβλιοθήκη εδώ

error: Content is protected !!