Category

Ελεύθερος Χρόνος

Category

Πήγαμε στο πρώτο μας θερινό σινεμά – «Τα μυαλά που κουβαλάς»

«Τα μυαλά που κουβαλάς», η ταινία της χρονιάς, μια από τις κορυφαίες ταινίες της animation ιστορίας βρίσκεται πλέον και στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες και το Σαββατοκύριακο που πέρασε γονείς και παιδιά δεν έχασαν την ευκαιρία να την απολαύσουν. Εμείς βρεθήκαμε σε ένα από τα παλιά θερινά σινεμά της πόλης. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν! Με το στόμα ανοικτό κοιτούσαν τον ουρανό και δεν μπορούσαν να πιστέψουν πώς γίνεται αυτό. Ήταν αστείο! Καθώς ο χώρος γέμιζε η ανυπομονησία κορυφωνόταν. «Πότε θα αρχίσει μαμά;», ρωτούσε και ξαναρωτούσε ο Άλκης. «Θα νυχτώσει!». Κι εγώ προσπαθούσα να του εξηγήσω ότι πρέπει να νυχτώσει για να ξεκινήσει η ταινία. «Δεν θα πάμε για ύπνο;», ήταν φυσικά η επόμενη ερώτηση. Χαχαχαχαχαχα! Μήνες τώρα διαβάζω για την πολυαναμενόμενη ταινία «Τα μυαλά που κουβαλάς». Βλέπετε όταν είσαι γονιός μπορεί να ψάχνεις περισσότερο τι θα βγει στις κινηματογραφικές αίθουσες που θα αρέσει στα μικρά, παρά σε σένα τον άνθρωπο που κρύβεται…

Ελάτε να μοιραστούμε τις δουλειές του σπιτιού!

Κι όμως! Δεν θα το πιστέψετε πόσο θα αρέσει στο παιδί σας να γίνει ένα με εσάς, να κάνετε ομάδα, να συνεργαστείτε και να τελειώσετε μαζί τις δουλειές του σπιτιού. Δεν είναι παιδική εργασία! Ούτε σας προτείνω να τους τα επιβάλλετε ως υποχρέωση. Για αυτά είναι χαρά!!! Θα τα κάνετε τόσο ευτυχισμένα, αρκεί να βρείτε την υπομονή όχι να τα ανεχτείτε, αλλά να κατανοήσετε τον χρόνο τους, τον ρυθμό και τον τρόπο τους. Γιατί καμιά φορά ως ενήλικες έχουμε τον τρόπο μας, ο χρόνος μας πιέζει, θέλουμε τα πράγματα να γίνονται γρήγορα και όπως μας αρέσουν, αλλά είμαι σίγουρη πως λίγο χώρο μπορείτε να βρείτε και για τα παιδιά. Άλλωστε θα σας ανταμείψουν με το χαμόγελό τους! Και είμαι σίγουρη πως όταν τελειώσουν θα σας ρωτήσουν «Τώρα, πες μου, τι άλλο να κάνω για να βοηθήσω;» Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν παρέα με τα παιδιά; Στην κουζίνα… Μπορούν να μας…

Ένα ηφαίστειο στην αυλή μας

Όσες φορές κι αν παίξουμε ορισμένα παιχνίδια, απλά δεν τα χορταίνουμε. Και τελευταία οτιδήποτε έχει να κάνει με κατασκευές, πειράματα, «βρωμιές» και νερό έρχεται πρώτο στην λίστα. Το τελευταίο μας project λοιπόν τα είχε όλα! Λερώσαμε τα χέρια μας, πειραματιστήκαμε και κατασκευάσαμε ένα ηφαίστειο μέσα στην αυλή μας. Η ιδέα ήρθε μετά την καλοκαιρινή γιορτή του σχολείο μας. Η υλοποίηση απλή! Μπορείτε να το φτιάξετε και στο σπίτι με τα σωστά υλικά. Εμείς αποφασίσαμε να φτιάξουμε το ηφαίστειο μας στην αυλή του σπιτιού μας. Αν λοιπόν θέλετε κι εσείς να φτιάξετε ένα ηφαίστειο στην αυλή σας θα χρειαστείτε: 1 πλαστικό μπουκάλι 1 μπουκάλι ξίδι 4 κουταλιές σόδα 4 σταγόνες χρώμα (ζαχαροπλαστικής, νερομπογιές κτλ) Καταρχήν θα σκάψετε το έδαφος για να τοποθετήσετε μέσα το μπουκάλι-ηφαίστειο και θα ενισχύσετε τα τοιχώματα με λάσπη και χώμα. Για αρχή ρίχνουμε μέσα στο μπουκάλι-ηφαίστειο το ξίδι. Συνεχίζουμε με το χρώμα της επιλογής μας. Στο τέλος…

Ένα πλυντήριο αυτοκινήτων στην αυλή μας

Είναι πρωί, τα παιδιά έχουν ξυπνήσει από νωρίς, είστε στο χωριό και θέλετε να περάσει η ώρα ευχάριστα; Το ζήσαμε κι εμείς πριν μερικές μέρες και αντί να κλειστούμε μέσα είπαμε να αξιοποιήσουμε το πρωινό μας και να στήσουμε παιχνίδι στην αυλή. Τα δύο υλικά που δεν μας έχουν ποτέ απογοητεύσει είναι το νερό και η σαπουνάδα. Και στην αυλή με λίγη φαντασία και με σύμμαχο την ζέστη αποφασίσαμε να στήσουμε το δικό μας πλυντήριο αυτοκινήτων! Σκαρφιστήκαμε μια ολόκληρη ιστορία. Πως ζούμε σε ένα απομακρυσμένο χωριό και είμαστε υπάλληλοι σε ένα πλυντήριο αυτοκινήτων. Κάθε μέρα δουλεύουμε σκληρά, αλλά μας αρέσει η δουλειά μας γιατί αγαπάμε πολύ το νερό. Έτσι δεν χάσαμε καιρό! Ήρθε ο πρώτος μας πελάτης, ο οποίος είχε και πολλά οχήματα, τα οποία παρατάχθηκαν στην σειρά και με το λάστιχο στο χέρι αρχίσαμε να τα καταβρέχουμε! Όπως θα είδατε απαραίτητο αξεσουάρ για τους υπαλλήλους του πλυντηρίου είναι το…

Ανακαλύπτοντας τον μικρόκοσμο…

Μπορεί σε εσάς να μην ακούγεται τόσο δελεαστικό, συναρπαστικό και άκρως ελκυστικό, αλλά για τα περισσότερα παιδιά (αγόρια και κορίτσια) η παρατήρηση των εντόμων είναι αγαπημένη ασχολία. Τα τελευταία χρόνια λοιπόν που πηγαίνουμε στο χωριό έχουμε στην διάθεσή μας μια ανεξάντλητη πηγή, μια μοναδική ευκαιρία να δούμε έντομα και διάφορα έρποντα, να τα πιάσουμε, να τα παρατηρήσουμε, να τα μελετήσουμε και γενικώς να εξοικειωθούμε με το σπίτι τους, την φύση. Δεν σας λέω πως είναι η καλύτερή μου! Ψεύτρα δεν είμαι. Ίσα ίσα που τις πρώτες φορές που βρέθηκα με μια τεράστια ακρίδα ή ένα αλογάκι της Παναγίτσας στον ώμο μου τσίριξα με όλη μου την δύναμη προκαλώντας στα παιδιά μου απίστευτο γέλιο αλλά και απορία. «Τι έπαθες καλέ μαμά; Δεν θα σε φάνε κιόλας…». Έλα μου ντε! Τι παθαίνουμε ως ενήλικες και χάνουμε αυτό το χάρισμα να πιάνουμε, να αισθανόμαστε, να εξερευνούμε, να είμαστε ατρόμητοι, να μαθαίνουμε, να δοκιμάζουμε……

error: Content is protected !!