Category

Δραστηριότητες

Category

Ο απόηχος μιας συνάντησης μαμαδοbloggers

Όταν ξεκίνησα να γράφω δεν φανταζόμουν ποτέ πού θα με πάει… Δεν ήμουν σίγουρη ποιός με διαβάζει, αν έχω κάτι να πω, τι τέλοσπάντων θέλω να βγει μέσα από όλο αυτό. Διάβαζα άλλους blogger με θαυμασμό για τα υπέροχα κείμενά τους και τις πανέμορφες φωτογραφίες τους. Πρέπει να σας πω ότι είχα ξεχωρίσει καταρχήν το My lovable baby και το Kapa. Me without you… tea without a biscuit! «Τι ωράια που γράφουν!», σκεφτόμουν… «Ποιοί είναι αυτοί οι άνθρωποι άραγε; Πώς θα ήταν αν τους γνώριζα; Θα ήταν αυτό που έχω μέσα στο μυαλό μου;». Και ξαφνικά μαθαίνω για τις Ψηφιακές Γειτονιές. «Εκεί θα πάω!», σκέφτηκα. «Να γνωρίσω ανθρώπους, να μιλήσουμε, να μάθω πράγματα, να λύσω απορίες, να μυηθώ σε αυτόν τον υπέροχο κόσμο…». Και δείλιασα… Δεν πήγα. Είχα εγώ κάτι να πω; Ποιός θα ήθελε να μιλήσει με μια πρωτάρα blogger; Και δεν πήγα ούτε την δεύτερη χρονιά! Ξανά το ίδιο…

Πήγαμε στο Ίδρυμα Ευγενίδου – Η ζωή του κύριου Δεντρούλη

Δεν είχα ξαναπάει στο Πλανητάριο. Το ομολογώ! Τόσα χρόνια στην Αθήνα, δεν είχα πάει ποτέ. Να άλλο ένα καλό που έχουν τα παιδιά. Δεν σε αφήνουν ποτέ σε ησυχία! Πάντα ψάχνεις κάτι να κάνεις, κάπου να πας, μαθαίνεις συνέχεια για καινούρια μέρη και κάνεις πράγματα που δεν ήξερες καν ότι μπορούσες να τα κάνεις! Το Πλανητάριο λοιπόν είναι η τελευταία μας οικογενειακή ανακάλυψη. Οι παραστάσεις που μπορείτε να δείτε είναι πολλές και, από ότι μου λένε φίλοι που έχουν μεγαλύτερα παιδιά, όσες έχουν δει είναι εξαιρετικές. Για μικρά παιδάκια όμως, 3 έως 7 ετών, στο Πλανητάριο μπορείτε να δείτε τις παραστάσεις Η Ζωή του κύριου Δεντρούλη & Ο Μαγεμένος Ύφαλος. Η Ζωή του κύριου Δεντρούλη H Δανάη Πασχαλίτσα και ο Λάμπης Πυγολαμπίδας σε ρόλο δημοσιογράφων-ερευνητών, αναλαμβάνουν να ταξιδέψουν τους μικρούς τους φίλους στον υπέροχο κόσμο του κυρίου Δεντρούλη και να εξηγήσουν γιατί τα δέντρα είναι τόσο σημαντικά για την ύπαρξη όλων…

Η Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση του «Κάθε μέρα Γονείς»

5 μέρες πριν τα Χριστούγεννα στον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων ένα έλατο περιμένει τα στολίδια του και ακριβώς δίπλα του μια χρυσαφί μπάλα κάνει ζαβολιές! “Τι ευχή θα ντυθείς;” Ρωτάει ο καθρέφτης το μπαούλο. “Θα ντυθούμε όλοι ευχές: αγάπη, χαρά, υγεία, ζεστασιά, αγκαλιά… ” Φίλοι μου, η πρώτη Χριστουγεννιάτικη γιορτή του «Κάθε μέρα Γονείς» είναι γεγονός! Το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2014, από τις 11:00 έως τις 14:00, δύο ξωτικά και πολλοί σεφ σας περιμένουν με παιχνίδια, εικόνες, γεύσεις και μυρωδιές από τα αληθινά Χριστούγεννα, στο κτήριο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (Ερμού 134, Θησείο)!! Ο χρόνος προσέλευσης είναι ελεύθερος, καθώς οι δράσεις θα λειτουργούν παράλληλα και κατ’ επιλογή των οικογενειών. Η είσοδος είναι δωρεάν. Ευχαριστώ πάρα πολύ τον Σύλλογο και τους ανθρώπους του για την συνεργασία μας τα τελευταία 3 χρόνια. Ευχαριστώ ιδιαίτερα την Μαρία Παυλοπούλου και την Μιράντα Βατικιώτη, που εθελοντικά προσφέρθηκαν να μας βοηθήσουν! Η αγάπη για τα παιδιά δεν κρύβεται με…

Το πρώτο μας reunion!

Περιμέναμε την χθεσινή μέρα εδώ και 4 μήνες περίπου. Από την ώρα δηλαδή που ο Άρης τελείωσε τον παιδικό σταθμό. Είχαμε μόλις βγει από την πόρτα του σχολείου του, αφού χαιρετήσαμε όλο συγκίνηση τις δασκάλες του και τους φίλους του, και μου είπε «Θα κανονίζεις όμως να βλέπω τους φίλους μου, έτσι;». Και έδωσα την υπόσχεσή μου. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να μην το κάνω; Είναι όλος του ο κόσμος από 1μιση έτους, όταν πρωτοπήγε στο σχολείο. Άλλωστε δεν ήταν μόνο ο Άρης τυχερός! Έχω πλέον και εγώ τους φίλους μου σε αυτή την παρέα. Μια το ένα, μια το άλλο λοιπόν, δεν είχαμε καταφέρει να συναντηθούμε, παρότι το αίτημα πρέπει να σας πω ήταν καθημερινό. Πριν δύο εβδομάδες λοιπόν ο Άρης ζητούσε την καλύτερή του φίλη, την Π., τον Α. που δεν τον έχει δει καθόλου, τον Β. που ακόμη να έρθει στο σπίτι μας… Χρειάστηκε ένα ομαδικό μήνυμα…

Τρόποι να επανασυνδεθούμε με τα παιδιά μας

Αυτές τις μέρες αισθάνομαι ανικανοποίητη.Ένα «δεν» έρχεται σταθερά στο μυαλό μου κάθε φορά που σκέφτομαι τι θα ήθελα να κάνω και τι πραγματικά κάνω. Όχι, δεν είμαι δυστυχισμένη. Ίσα ίσα, αισθάνομαι ότι έχω όλα όσα ονειρευόμουν ότι θα είχα σε αυτή την ηλικία κι ακόμη παραπάνω. Θες η οικονομική κρίση, η κούραση της καθημερινότητας, η ζωή στην μεγάλη πόλη…Ιδιαίτερα τώρα σε σχέση με τα παιδιά μου, αισθάνομαι ότι δεν τους αφιερώνω αρκετό χρόνο, δεν κάνω αρκετά πράγματα μαζί τους, αλλά και με τον καθένα ξεχωριστά, δεν είμαι αρκετά δημιουργική… Από την ώρα κιόλας που γίνανε δύο, είναι ακόμη πιο δύσκολο. Άλλα τα ενδιαφέροντά τους (μέχρι τώρα τουλάχιστον), οι αντοχές τους, η αντίληψή τους, η διάθεσή τους και οι ικανότητές τους. Τώρα τελευταία βέβαια έχουν κατορθώσει και τα βρίσκουν περισσότερο, αλλά έχουν ακόμη λίγο δρόμο μπροστά τους. Με κουράζει η ευκολία με την οποία χάνω την υπομονή μου, η αίσθηση ότι…

error: Content is protected !!