Category

Ψυχολογία

Category

Guest post – Μια υπερήφανη μαμά!

Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να την πείσω να μου δώσει ένα κείμενο για την κατάσταση στους παιδικούς σταθμούς. Μήνες προσπαθώ να την σπρώξω να γράψει για την μέχρι τώρα εμπειρία της, λιγοστή αλλά σημαντική πιστεύω, δίπλα στα παιδιά με αναπηρία. Και χθες, εκεί που δεν το περίμενα, μου είπε πως μου έχει στείλει ένα κείμενο για το blog. Αναφέρομαι στην αδερφή μου, την Φωτεινή, τον άνθρωπο στον οποίο εμπιστεύτηκα το 9 μηνών παιδί μου όταν επέστρεψα στην δουλειά, μαμά εδώ και 11 μήνες, αρχαιολόγος, σήμερα φοιτήτρια στο Τμήμα Προσχολικής Αγωγής. Ίσως διανύει την πιο δύσκολη φάση της ζωής της ως μαμά μέχρι σήμερα. Και ΤΩΡΑ αποφάσισε να γράψει! Δεν λέω περισσότερα, θα βγάλετε μόνες/μόνοι τα συμπεράσματά σας. Την ευχαριστώ, μόνο αυτό! Στο τέλος του κειμένου η Φωτεινή έχει συγκεντρώσει και μερικούς πολύ χρήσιμους τίτλους βιβλίων, οι οποίοι φυσικά θα προστεθούν και στην δική μας βιβλιοθήκη. «Ένα μήνα προτού η…

Bullying… Γιατί τώρα;

Γράφει η Ελένη Τσάκωνα, Ψυχολόγος Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω Α’ Μέρος Τα τελευταία χρόνια ένα από τα πιο συχνά αιτήματα προς αντιμετώπιση που έρχεται από τον κλάδο των εκπαιδευτικών και των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων, είναι το ζήτημα του σχολικού εκφοβισμού. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι: γιατί τώρα; Γιατί τώρα δίνεται τόση έμφαση σε ένα ζήτημα που υπήρχε πάντοτε στα σχολεία, στις αλάνες, στον εργασιακό χώρο; Πάντα υπήρχε ένα ποσοστό ατόμων (θύματα) που υπέφερε από αυτό το πρόβλημα, το οποίο όχι μόνο δεν αντιμετωπιζόταν, αλλά πολλοί ήταν αυτοί που αντιμετώπιζαν τα θύματα ως αδύναμα ή περιθωριακά άτομα. Θα μοιραστώ μαζί σας κάποιες πληροφορίες και κάποιες σκέψεις, εμπλουτίστε κι εσείς με τις δικές σας σκέψεις, για να δούμε τι το φέρνει τώρα στην καθημερινότητα ως φλέγον ζήτημα. Το φαινόμενο του bullying (εκφοβισμός) εντάσσεται σε μία απ’τις μορφές της νεανικής παραβατικότητας, που σημαίνει πως είναι μία μη κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά και πολλές…

Μιλώντας στα παιδιά για τον θάνατο

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω Τρίτη 20 Μαΐου, 10:00 το βράδυ. Σε μικρό πάρκο της γειτονιάς μου βγάζω βόλτα τον επί 7 χρόνια φίλο/σκύλο μου τον Βέλιο. Σε απόσταση 10 μέτρων κάνουν βόλτα 2 κυρίες γύρω στα 60, που μετά τα γνωστά σχόλια «εδώ παίζουν τα παιδιά μας», «να τα μαζέψεις μετά»… κτλ κτλ συνεχίζουν την συζήτηση τους. – Εγώ της είπα ότι την αγάπησε ο Κύριος και την πήρε κοντά του. (Λέει η κυρία που πριν ένα δευτερόλεπτο με έκραζε) – Ναι μωρέ, κρίμα το κοριτσάκι και είναι τόσο μικρό… (Απαντά η συνομήλικη κυρία) Η συζήτηση συνεχίστηκε για ώρα. Περπατώντας αργά και κρυφακούγοντας λιγάκι, κατάλαβα ότι μιλούσαν για την εγγονή της πρώτης κυρίας, της οποίας η κόρη πέθανε, αφήνοντας πίσω ένα κορίτσι 6 χρονών. Άδικος και δύσκολος ο κόσμος που ζούμε, σκέφτηκα. Άδικο και δύσκολο να πρέπει να εξηγήσει η γιαγιά στην εγγονή τι…

Το χαμένο κλειδί…

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, ΨυχολόγοςΚέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-ΘεραπεύωΣτο δρόμο κάτω από ένα φανάρι, ένας μεθυσμένος ψάχνει το πεζοδρόμιο. Ένας αστυνομικός που περνάει τον ρωτάει για το αντικείμενο των ερευνών του. «Έχασα το κλειδί μου» του απαντάει ο μεθυσμένος. Και αρχίζουν να ψάχνουν παρέα. Λίγο αργότερα ο αστυνόμος ρωτάει: «Μα είστε σίγουρος ότι χάσατε εδώ το κλειδί σας;» και η απάντηση λογικότατη «Όχι, μου έπεσε πιο κάτω, προς τα εκεί, αλλά εκεί είναι σκοτεινά». (Από το βιβλίο “ Φτιάξε την δυστυχία μόνος σου” Paul Watzlawick).Παράλογο θα σκεφτείτε. Συμφωνώ αλλά σας προτρέπω να αφιερώσετε λίγο χρόνο και να σκεφτείτε πόσες φορές έχετε βρεθεί και εσείς στη δυσάρεστη θέση του μεθυσμένου της ιστορίας μας. Πόσες φορές ξέρατε ότι αυτό που κάνετε δεν θα σας δώσει την λύση στους προβληματισμούς σας, αλλά είπατε να του δώσετε μια ακόμα ευκαιρία; «Η επιμονή είναι αρετή», θα σας πούνε. Δεν δώσατε το χρόνο που έπρεπε, δεν…

Ο μονόδρομος των γιατί…

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-ΘεραπεύωΖούμε σε μια κοινωνία η οποία ψάχνει συνεχώς για απαντήσεις. Το google search έχει μπει για τα καλά στην καθημερινότητά μας. Εκεί αναζητούμε και βρίσκουμε απαντήσεις ακόμη και για τα πιο απίθανα πράγματα. Γνώμη μου είναι πως η ζωή μας θα συνεχίζονταν κανονικά, ακόμα και αν δεν ξέραμε γιατί «οι τυφώνες έχουν γυναικεία ονόματα» ή γιατί «οι τενίστες τρώνε μπανάνα».Τι γίνεται όμως με τα πιο απλά, τα πιο καθημερινά γιατί; Πολλοί από τους ανθρώπους που επισκέπτονται το κέντρο μας ρωτούν γιατί νιώθουν έτσι; Γιατί νιώθουν λυπημένοι, γιατί νιώθουν φόβο…;Οι γονείς συχνά αναρωτιούνται γιατί το ένα τους παιδί είναι ήσυχο ενώ το άλλο είναι ίδιος ο Βελζεβούλ μετενσαρκωμένος σε μικρό τετράχρονο. Γιατί το παιδί κλαίει; Γιατί χτυπάει ή δαγκώνει άλλα παιδιά, ή γιατί κάθεται και το δαγκώνουν; Γιατί ο άνδρας μου δεν κάνει τίποτα και κάθεται στον καναπέ; Γιατί η γυναίκα…

error: Content is protected !!