Author

Magda Zindrou

Browsing

Ένα καραβάκι blue and red – Ο νέος μας διαγωνισμός!

Γειά σας φίλοι μου! Καινούριος διαγωνισμός ξεκινάει σήμερα, σε συνεργασία με την «blue and red». Ένας διαγωνισμός λιγάκι διαφορετικός από ότι έχουμε κάνει μέχρι σήμερα. H blue and red (θα βρείτε όλες τις δημιουργίες της στην σελίδα της) σας προσφέρει ένα μαγικό κάδρακι (20 x 20) που θα σας ταξιδέψει λίγες μέρες πριν τις καλοκαιρινές σας διακοπές! Τι πρέπει να κάνετε λοιπόν; Όσοι έχετε λογαριασμό στο Facebook: 1. Πατήστε like/μου αρέσει στην σελίδα blue and red 2. Πατήστε like/μου αρέσει στην σελίδα Κάθε μέρα Γονείς 3. Κάνετε την παραγγελία σας στη FB σελίδα της blue and red στέλνοντας email στο mikazervou@gmail.com και κερδίστε 20% έκπτωση για ότι αγοράσετε (είναι σημαντικό να αναφέρετε στην παραγγελία σας τον διαγωνισμό μας) για να μπείτε αυτόματα στη κλήρωση για το καδράκι. Όλες οι κατασκευές της blue and red βρίσκονται συγκεντρωμένες σε άλμπουμ στις φωτογραφίες. 4. Κοινοποιείστε τον διαγωνισμό στην προσωπική σας σελίδα Όσοι δεν…

«Αχ καημένη μου μαμά… δυστυχώς δεν είσαι πια παιδί!»

Απρίλιος 2014 – 8:05 π.μ. Περιμένουμε το σχολικό με τον Άρη. Άρης: «Μαμά, εσένα η μαμά σου έχει πεθάνει. Σωστά;» Μαμά: «Ναι αγόρι μου.» ‘Αρης: «Και ο μπαμπάς σου έχει πεθάνει;» Μαμά: «Ναι Άρη μου. Και ο μπαμπάς μου έχει πεθάνει.» Με βλέμμα όλο συμπόνια μου είπε: Άρης: «Αχ καημένη μου μαμά! Τι κρίμα που δεν έχει γονείς!!!! Δυστυχώς δεν είσαι πια παιδί…» Του χαμογέλασα τρυφερά… Μαμά: «Πράγματι Άρη μου, δεν είμαι πια παιδί…» Άρης: «Ναι αλλά μαμά, τώρα είσαι ελεύθερη!!!!» Τέτοια απάντηση δεν την περίμενα να πω την αλήθεια. Αισθάνθηκα να παγώνω στιγμιαία. Να έρχομαι σε αμηχανία, να αδυνατώ να κάνω την επόμενη ερώτηση. («Και όπου να’ ναι θα έρθει και το σχολικό. Τι να του πω τώρα; Γιατί μου το ξεφούρνισε αυτό; Από πού να το πιάσω;», σκέφτηκα) Μαμά: «‘Αρη μου γιατί το λες αυτό; Εσύ δηλαδή που έχεις γονείς, δεν αισθάνεσαι ελεύθερος;» Άρης: «Όχι βέβαια, δεν είμαι…

Όταν οι μαμάδες φωτογραφίζουν

Κάποιοι λένε ότι όταν γίνεσαι μαμά, ξεχνάς τα πάντα. Ότι έκανες, ότι σου άρεσε, τα χόμπυ σου, ακόμη και τις παρέες σου! Και μπορεί σε μεγάλο βαθμό να έχουν δίκιο. Εγώ πάλι θεωρώ ότι όταν γίνεσαι μαμά, αλλάζει απλά η κοσμοθεωρία σου. Βρίσκεις καινούριες ισορροπίες, αναθεωρείς πράγματα, βλέπεις με άλλο μάτι τον ίδιο σου τον εαυτό, κάνεις καινούριους φίλους με τους οποίους μπορεί να σας ενώνουν περισσότερα, προσαρμόζεις τέλοσπάντων τα ενδιαφέροντά σου στα νέα δεδομένα. Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί τώρα τελευταία έχω γνωρίσει και μιλήσει, έστω και διαδικτυακά, με πολλές, μα πάρα πολλές μαμάδες, bloggers και μη. Ας είναι καλά η ομαδούλα μας στο facebook Μαμαδο-bloggers. Και ειλικρινά χαίρομαι, γιατί όσο κουρασμένες κι αν είναι, όσο κι αν η καθημερινότητα καμιά φορά απλά δεν τις αφήνει να πάρουν ανάσα, είναι ευφάνταστες, δημιουργικές, διαθέτουν χιούμορ, είναι χαλαρές και με άποψη. Αυτή την περίοδο η φοβερή Μάρθα του Γίναμε Γονείς…

Μιλώντας στα παιδιά για τον θάνατο

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω Τρίτη 20 Μαΐου, 10:00 το βράδυ. Σε μικρό πάρκο της γειτονιάς μου βγάζω βόλτα τον επί 7 χρόνια φίλο/σκύλο μου τον Βέλιο. Σε απόσταση 10 μέτρων κάνουν βόλτα 2 κυρίες γύρω στα 60, που μετά τα γνωστά σχόλια «εδώ παίζουν τα παιδιά μας», «να τα μαζέψεις μετά»… κτλ κτλ συνεχίζουν την συζήτηση τους. – Εγώ της είπα ότι την αγάπησε ο Κύριος και την πήρε κοντά του. (Λέει η κυρία που πριν ένα δευτερόλεπτο με έκραζε) – Ναι μωρέ, κρίμα το κοριτσάκι και είναι τόσο μικρό… (Απαντά η συνομήλικη κυρία) Η συζήτηση συνεχίστηκε για ώρα. Περπατώντας αργά και κρυφακούγοντας λιγάκι, κατάλαβα ότι μιλούσαν για την εγγονή της πρώτης κυρίας, της οποίας η κόρη πέθανε, αφήνοντας πίσω ένα κορίτσι 6 χρονών. Άδικος και δύσκολος ο κόσμος που ζούμε, σκέφτηκα. Άδικο και δύσκολο να πρέπει να εξηγήσει η γιαγιά στην εγγονή τι…

Το πρώτο μου βραβείο!

Έχω κάνει πολλές βόλτες τα τελευταία χρόνια σε ελληνικά και ξένα blogs. Τα διαβάζω όλα με μια προσμονή και λαχτάρα, γιατί εκεί ο κάθε ένας από μας καταθέτει ένα κομμάτι του εαυτού του, κάνει την αυτοκριτική του, ξέροντας πως κινδυνεύει να κατακριθεί ή απλά να αγαπηθεί από γνωστούς αλλά και αγνώστους. Εεε λοιπόν ένα πράγμα που ζήλευα σε όλα αυτά τα blogs είναι τα βραβεία τους. Ναι το ομολογώ. Τα κοίταζα και έλεγα «Κοίτα! Κάποιος τον/την διαβάζει και του χάρισε και βραβείο. Μπράβο του/της». Και φυσικά αναρωτιόμουν «Εμένα γιατί δεν μου έχει δώσει κανένας ένα βραβειάκι; Έτσι ένα κάτι, να αισθανθώ κι εγώ ότι κάποιος με διαβάζει βρε παιδί μου…». Και ξαφνικά εμαφανίστηκε η ομάδα Μαμαδο-blogs. Και εκεί γνώρισα, διαδικτυακά, την Δέσποινα, γνωστή και ως Μαμά σε κρίση . Και κάπου εδώ ήρθε και το πρώτο μου βραβείο!!! Ναι, ναι, πολλά θαυμαστικά εδώ!!!!!!!!! Γιατί επιτέλους γνωρίστηκα με κάποιες από όλες αυτές τις…

error: Content is protected !!