Author

Magda Zindrou

Browsing

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης

31 Οκτωβρίου 2014. Παγκόσμια Ημέρα Αποταμίευσης και το παιδί μου για μια ακόμη χρονιά έφερε από το σχολείο στο σπίτι τον κουμπαρά του. Από πέρυσι που μας ήρθε από το σχολείο του με τον γνωστό κουμπαρά (είχα κι εγώ έναν όταν ήμουν παιδί, αλλά και ο μπαμπάς του!) μαζεύει με τον αδερφό του χρήματα (τα κέρματα που βρίσκει στον δρόμο, τα ρέστα από το ταξί, τους δίνω κι εγώ καμιά φορά για να τους ενισχύσω). Θέλουν να αγοράσουν το δικό τους παιχνίδι τα Χριστούγεννα. Περιμένουν λοιπόν πώς και πώς να δουν τι έχουν μαζέψει τον τελευταίο χρόνο και τι μπορούν να αγοράσουν με αυτά τα χρήματα. Ομολογώ ότι το περιμένω κι εγώ με πολύ ενδιαφέρον, γιατί όπως είναι φυσικό η σχέση τόσο μικρών παιδιών με το χρήμα και την αξία του είναι ανύπαρκτη! Την Πέμπτη το βράδυ λοιπόν, μου ανακοίνωσε ο Άρης ότι θα φέρει καινούριο κουμπαρά «από το καινούριο…

«Το μανιφέστο της χαρούμενης παιδικής ηλικίας»

Carl Honore – Το μανιφέστο της χαρούμενης παιδικής ηλικίας (Εκδόσεις Αερόστατο) Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μια ματιά στην παιδική ηλικία του σήμερα. Μια ματιά στο πώς τελικά μεγαλώνουμε μια γενιά κουρασμένων παιδιών, φορτωμένων με υποχρεώσεις και στόχους. Συζητά την νοοτροπία του υπερ-γονεϊσμού, την τάση μας να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας ως δρομείς σε έναν ατελείωτο αγώνα ταχύτητας. Τα παιδιά μας είναι πιο ευαίσθητα, πιεσμένα, λιγότερο χαρούμενα… Δεν είναι ένα εγχειρίδιο για γονείς, αλλά ένα κάλεσμα προς όλους εμάς να κάνουμε κάτι καλύτερο για τα παιδιά μας. Ας τα αφήσουμε να απολαύσουν τον ελεύθερο χρόνο τους, ας τα αφήσουμε να μάθουν μέσα από το παιχνίδι, ας τα βοηθήσουμε να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, ας αποδεχθούμε τα ενδιαφέροντά τους, ας ρίξουμε για λίγο τις προσδοκίες μας, ας τα αφήσουμε απλά να ονειρευτούν. Εξαιρετικό!!! Μπορείτε να βρείτε όλη μας την βιβλιοθήκη εδώ

Ένα βροχερό διάλειμμα

Μπορεί ο Οκτώβριος να μην ήταν όπως θα τον ήθελα, μπορεί να μην έβαλα στόχους και να μην έμεινα πιστή στις μετά-καλοκαιρινές μου αποφάσεις, ήταν όμως ο μήνας που ανακάλυψα, ή μάλλον ξαναθυμήθηκα, πράγματα για μένα… Η ζωή με τα παιδιά, η καθημερινότητα, η ρουτίνα, η οικονομική κρίση, οι ρυθμοί της μεγάλης πόλης και τόσα άλλα, προσπαθούν καθημερινά να μας καλουπώσουν. Προσπαθούν να μας κλείσουν στα σπίτια μας, απομονωμένους από τον διπλανό μας, από τους φίλους και την οικογένειά μας. Να μας πείσουν ότι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να κοιτάμε τον εαυτούλη μας, τον μικρόκοσμό μας, τα δικά μας προβλήματα. Άλλωστε αυτά δεν είναι τα πιο σημαντικά; Όχι, δεν είναι αυτά τα πιο σημαντικά! Τον τελευταίο μήνα αισθάνθηκα γύρω μου τόση αγωνία, θλίψη, άγχος, φόβο… Αγκάλιασα τα παιδιά μου περισσότερο, τα κοίταξα μέσα στα μάτια, κατάλαβα πόσες φορές θύμωσα μαζί τους δίχως λόγο… Είδα τον άνθρωπό μου,…

«Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς»

Ιζαμπέλ Φιλιοζά – Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς (Εκδόσεις Ενάλιος) Δεν έχω να πω πολλά για το συγκεκριμένο βιβλίο. Είναι απλά υπέροχο! Ο καθένας μπορεί να βρει τον εαυτό του στις σελίδες της Φιλιοζά και χωρίς ενοχή να σταθεί απέναντι, καταρχήν, στον εαυτό του και στη συνέχεια απέναντι στα παιδιά του και να συζητήσει για την σχέση τους με αγάπη, τρυφερότητα και κατανόηση. Ας κοιτάξουμε όλοι τα δικά μας βιώματα, την δική μας παιδική ηλικία. Θα καταλάβουμε πολλά για το γονεϊκό μοντέλο που ακολουθούμε, για τις αντιδράσεις μας απέναντι στα παιδιά, θα καταλάβουμε ότι δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς, αλλά γονείς που στέκονται πλάι στο παιδί τους με αγάπη, κατανόηση και ενσυναίσθηση. Κάποιοι λένε πως θα διαβάσετε την «Ιζαμπέλ Φιλιοζά στο καλύτερό της βιβλίο!». Μπορείτε να βρείτε όλη μας την βιβλιοθήκη εδώ

Μαθήματα ενσυναίσθησης από τον γιο μου…

Πρωί Πέμπτης 23 Οκτωβρίου. Ο Άρης έχει ξυπνήσει από νωρίς και με ακολουθεί σε όλο το σπίτι. Καθώς πλένομαι, καθώς ντύνομαι, καθώς ετοιμάζω την τσάντα του, καθώς φτιάχνω έναν γρήγορο καφέ… Έχω μόλις ξυπνήσει τον Άλκη. Προσπαθώ να τον πείσω να βάλουμε τα ρούχα μας, να του εξηγήσω γιατί δεν θα μπορεί για λίγες μέρες να πιει γάλα πριν μπει στο σχολικό. Κλαίει ασταμάτητα, με σπρώχνει με τα πόδια του, αρνείται να σηκωθεί από τον καναπέ, αρνείται να δεχθεί ότι σήμερα θα φάει ένα κουλουράκι πριν φύγουμε από το σπίτι, αρνείται, αρνείται… Και κλαίει! Και κάπου εκεί, φτάνω στα όριά μου. Δεν μπορώ να αργήσω, δεν μπορώ να κοιτάω το ρολόι και να βλέπω την ώρα να κυλάει ενώ εγώ μένω άπραγη. Θέλω απλά να βάλω τις φωνές. Κρατιέμαι και του λέω: «Αγάπη μου, δεν μπορώ να το κάνω άλλο αυτό. Καταλαβαίνω ότι θέλεις κάτι άλλο, αλλά η μαμά δεν…

error: Content is protected !!