Author

Magda Zindrou

Browsing

Το πρώτο μας ημερολόγιο αντίτροφης μέτρησης για τα Χριστούγεννα!

Η ιδέα για ένα ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης ξεπήδησε φυσικά από το Pinterest. Δύο λεξούλες, «advent calendar» και μπροστά σας θα ανοίξουν στην κυριολεξία εκατοντάδες επιλογές. Στο εξωτερικό τα advent calendars είναι προφανώς αρκετά συνηθισμένα. Στην Ελλάδα κερδίζουν έδαφος τα τελευταία χρόνια και όπως θα δείτε με μια μικρή διαδικτυακή έρευνα δεν είναι λίγοι οι Έλληνες blogger που έχουν μερικές εξαιρετικά ενδιαφέρουσες προτάσεις για να φτιάξετε το δικό σας χειροποίητο ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης για τα Χριστούγεννα. Ήρθε λοιπόν η ώρα να φτιάξουμε και το δικό μας. Αν και το αρχικό μου σχέδιο ήταν να φτιάξω κάτι άλλο, επέλεξα μια πιο τεμπέλικη επιλογή λόγω έλειψης χρόνου. Αλλά βάζοντας χρώμα, έμπνευση και πολλή καλή διάθεση το αποτέλεσμα με ικανοποίησε απόλυτα. Για το ημερολόγιό μας χρειαστήκαμε: Χρωματιστούς φακέλους Αυτοκόλλητα νούμερα, τα οποία βρήκα εδώ Καρτελάκια Washi tape (ταινία για να διακοσμήσω τον κάθε φάκελο) Μικρά μανταλάκια με χριστουγεννιάτικο θέμα Λαμπιόνια Σκέφτηκα λοιπόν τι θα μπορούσαμε…

Καλώς ήρθες Δεκέμβρη!

Το ξεκίνημα κάθε μήνα είναι μοναδικό! Είναι σαν να έχεις την ευκαιρία να πατήσεις ένα κουμπί, να πεις «Φτάνει!» και να ξεκινήσεις από την αρχή. Η μεγάλη επιτυχία βέβαια θα είναι να το καταφέρεις κιόλας… Ο Δεκέμβριος είναι από αυτή την άποψη ακόμη πιο μοναδικός. Είναι ο τελευταίος μήνας του χρόνου. Ώρα για απολογισμό, για αυτοκριτική, ώρα να προετοιμάσουμε το έδαφος για την χρονιά που έρχεται! Ανασυνταχθείτε λοιπόν φίλοι μου. Δώστε στον εαυτό σας μια ώθηση, γιατί ακόμη και στα δύσκολα έχουμε την δυνατότητα να βλέπουμε την ομορφιά, την ανθρωπιά, την χαρά. Είμαστε και τυχεροί ξέρετε, γιατί η παρουσία των παιδιών βοηθάει τόσο πολύ. Τα παιδιά ξέρουν να χαμογελούν, να διασκεδάζουν, να χαίρονται, να εκτιμούν ακόμη και τα πιο απλά. Ξέρουν να απολαμβάνουν τις στιγμές, κάτι που φαίνεται πως χάνεται όσο ο άνθρωπος μεγαλώνει… Αλλά ευτυχώς τα μικρά αυτά φατσόνια είναι εκεί για να μας το θυμίζουν! Καλό μήνα λοιπόν!…

Πήγαμε στην θεατρική παράσταση «Ξημερώνει»

Θέατρο Αλληλεγγύης για παιδιά, με μουσική του αγαπημένου μου φίλου Σπύρου Γραμμένου. Γινόταν να μην πάμε; Όχι βέβαια!!! Καταρχήν να πω και στους 42 που ήταν εκεί από την ομάδα «Κάθε μέρα Γονείς», μικρούς και μεγάλους, ένα τεράστιο ευχαριστώ που συμμετέχουν τόσο ενεργά σε ότι οργανώνουμε. Ειδικά για την συγκεκριμένη παράσταση, αισθάνομαι χαρούμενη και για έναν ακόμη λόγο. Γιατί με τον δικό μας τρόπο έχουμε συνδράμει σε μια προσπάθεια που εδώ και 12 χρόνια στηρίζει το Θέατρο Νέου Κόσμου. Γιατί δίνοντας απλά 4 ευρώ για να δούμε την παράσταση «Ξημερώνει» στηρίζουμε έμπρακτα τον κοινωνικό ρόλο του θεάτρου. Ένας μικρός σκίουρος λοιπόν πέφτει για ύπνο. Μέσα στη νύχτα όμως ξυπνάει και καταλαβαίνει ότι βρίσκεται στην άλλη άκρη του δάσους. Με την βοήθεια όμως μιας πυγολαμπίδας θα επιστρέψει στο σπίτι του την ώρα που ξημερώνει! Ευρηματική, τρυφερή, γεμάτη μουσική (που μας άρεσε πολύ και την σιγοτραγουδούσαμε φεύγοντας), υπέροχα καπέλα – μάσκες ζώων…

Φτιάχνουμε μάσκες!

Να λοιπόν που ένα βροχερό απόγευμα βρεθήκαμε στο σπίτι με λιγοστά κέφια και αντοχές… Τι να κάνουμε, τι να κάνουμε; Σκέφτηκα λοιπόν πως 1-2 χρόνια πριν στο γνωστό Παζάρι Βιβλίου που γίνεται στην Πλατεία Κλαυθμώνος είχα αγοράσει για 2 ευρώ όπως βλέπετε, την Τρελοπαρέα του Πειρατή. Ένα βιβλίο με αυτοκόλλητα για να φτιάξουμε μάσκες. Και έτσι κάναμε! Κάθε σελίδα κρύβει και μια διαφορετική μάσκα. Τα αυτοκόλλητα έρχονται ξεχωριστά σε διαφορετική σελίδα. Από τους πιο μικρούς μέχρι τους πιο μεγάλους, πέσαμε με τα μούτρα στην δουλειά! Κολλήσαμε, κόψαμε, μέχρι που φτιάξαμε όλες τις μάσκες του βιβλίου. Ο Άρης έγινε η Νινέττα, η Προγκίπισσα η Κοτσιδού, η μαμά μεταμορφώθηκε σε μάγισσα, ενώ ο Αλκης έγινε ένας τρομερός πειρατής! Οι μάσκες έχουν τρύπες για να βάλουμε ένα λαστιχάκι ή ένα κορδόνι, έτσι ώστε να στέκονται οι μάσκες στο πρόσωπό μας. Αφού παίξαμε πάντως αποφασίσαμε να βάλουμε ξυλάκια αντί για την προτεινόμενη λύση (δεν…

Το πρώτο μας reunion!

Περιμέναμε την χθεσινή μέρα εδώ και 4 μήνες περίπου. Από την ώρα δηλαδή που ο Άρης τελείωσε τον παιδικό σταθμό. Είχαμε μόλις βγει από την πόρτα του σχολείου του, αφού χαιρετήσαμε όλο συγκίνηση τις δασκάλες του και τους φίλους του, και μου είπε «Θα κανονίζεις όμως να βλέπω τους φίλους μου, έτσι;». Και έδωσα την υπόσχεσή μου. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να μην το κάνω; Είναι όλος του ο κόσμος από 1μιση έτους, όταν πρωτοπήγε στο σχολείο. Άλλωστε δεν ήταν μόνο ο Άρης τυχερός! Έχω πλέον και εγώ τους φίλους μου σε αυτή την παρέα. Μια το ένα, μια το άλλο λοιπόν, δεν είχαμε καταφέρει να συναντηθούμε, παρότι το αίτημα πρέπει να σας πω ήταν καθημερινό. Πριν δύο εβδομάδες λοιπόν ο Άρης ζητούσε την καλύτερή του φίλη, την Π., τον Α. που δεν τον έχει δει καθόλου, τον Β. που ακόμη να έρθει στο σπίτι μας… Χρειάστηκε ένα ομαδικό μήνυμα…

error: Content is protected !!