Author

Magda Zindrou

Browsing

Φωτογραφικό ημερολόγιο 2015 – Εβδομάδα #23

Άλλη μια δύσκολη εβδομάδα… Το παιδί μου μέσα, σε απόσταση από όλους και όλα μετά την περιπέτεια που περάσαμε με την υγεία του. Κουράστηκε… Αλλά είπαμε να το εκμεταλλευτούμε και να δημιουργήσουμε! Ανοίξαμε το ολοκαίνουριο βαλιτσάκι μας με τα χρώματα και ζωγραφίσαμε με τις ώρες. Τέρατα, κάστρα, δράκους, αεροπλάνα και φυσικά πολλές καρδούλες. Κάναμε όμως για πρώτη φορά και την δική μας πλαστελίνη! Μεγάλη απόλαυση για τα παιδιά. Λερώθηκαν και το ευχαριστήθηκαν όσο τίποτε άλλο! Και παρότι ο καιρός δεν μας χαρίστηκε ιδιαίτερα, οι γονείς είχαν έξοδο. Στον αγαπημένο, λατρεμένο Μίλτο Πασχαλίδη, σε μια συναυλία γιορτή για τα 20 χρόνια του στο τραγούδι. Πραγματικά υπέροχη βραδιά, με παρέλαση πολυαγαπημένων προσώπων, διανύσαμε παρέα τα τελευταία 20 χρόνια της δικής μας ζωής. Αυτές τις μέρες βρήκα και λίγο χρόνο αποκλειστικά για τον μικρούλη μου. Σκέτη απόλαυση έχει γίνει! Δυστυχώς χάσαμε το καθιερωμένο μας ραντεβού στις Μικρές Ιστορίες για βρώμικο παιχνίδι. Δεν πειράζει,…

Παίζουμε «βρώμικα» στις Μικρές Ιστορίες – Part #1

Μας είχαν προειδοποιήσει, δεν μπορώ να πω… Τον Ιούνιο στις Μικρές Ιστορίες, οι μικροί μας άνθρωποι παίζουν βρώμικα. Και στην παρέα μπαίνουν και οι γονείς. Διαβάστε όλες τις λεπτομέρειες στην σχετική ανάρτηση για να καταλάβετε τι εννοώ. Έτσι βρέθηκα με το παρεάκι μου μια Τετάρτη απόγευμα στις Μικρές Ιστορίες, στην ταράτσα τους στο Κουκάκι, την οποία οφείλω να πω πως δεν είχα ξαναδεί και πολύ μου άρεσε! Ο στόχος μας ήταν να λερωθούμε! Όπως το διαβάσατε. Πήγαμε έτοιμοι να λερωθούμε (αν και η μαμά δεν είχε προλάβει καν να αλλάξει τα ρούχα που φορούσε στην δουλειά από το πρωί…) παίζοντας παιχνίδια στην άμμο! Είναι πολύ απλό, αλλά ταυτόχρονα τόσο ευρηματικό! Αρκεί να δεχθείς την άμμο, την βρωμιά, τα χρώματα, τα λερωμένα ρούχα και τα λερωμένα πατουσάκια – χεράκια… Όταν πεις πως τίποτα από όλα αυτά δε σε νοιάζει, θα απελευθερωθείς και ετοιμάσου για διασκέδαση στο μπαλκόνι ή στην αυλή σου αν…

Φωτογραφικό ημερολόγιο 2015 – Εβδομάδα #22

Εβδομάδα με αργία! Τέλεια!!! Είπαμε κι εμείς να δραπετεύσουμε λιγάκι οικογενειακώς και μας βγήκε από την μύτη. Χειρότερα βέβαια ήταν για τον Άρη, ο οποίος ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ, αλλά τέλος καλό όλα καλά. Αυτή την εβδομάδα λοιπόν είχαμε μια μικροβιακή βρογχοπνευμονία, χωριό, φύση, παιχνίδι μέσα κι έξω από το σπίτι, μαρμελάδα, μούρα, τα γενέθλια του μπαμπά μας και για το τέλος τις Μικρές μας βρώμικες Ιστορίες! 148-365 – 28.5.2015 «Αρρωστήσαμε…» 149/365 – 29.5.2015 «Επιτέλους» 150/365 – 30.5.2015 «Μαζέψαμε μούρα!» 151/365 – 31.5.2015 «Φτιάξαμε την μαρμελάδα μας» (βρείτε εδώ την συνταγή) 152/365 – 1.6.2015 «Χρόνια πολλά μπαμπά» 153/365 – 2.6.2015 «Μεγάλη κίνηση έχει σήμερα» 154/365 – 3.6.2015 «Παίζουμε βρώμικα @Μικρές Ιστορίες» Μέχρι την επόμενη εβδομάδα… ‪#‎φωτογραφισετο‬

Στην κουζίνα για μαρμελάδα μούρο

Ιούνιος και οι μουριές στο κτήμα μας στο χωριό είναι γεμάτες! Ήδη διάφορα λαίμαργα εντομάκια γεύονται τους καρπούς της. Ευτυχώς φέτος προλάβαμε τα μούρα πάνω στα δέντρα! Έτσι τα αγόρια μου δεν έχασαν την ευκαιρία να μαζέψουν 1-2 κιλά, για να φτιάξουμε την αγαπημένη μας, υπέροχη, νοστιμότατη μαρμελάδα μαύρο μούρο! Πρέπει να σας πω βέβαια πως αυτό το μικρούτσικο, εύθραυστο και βρώμικο φρούτο (χωρίς να το καταλάβετε τα χέρια σας θα βαφτούν κόκκινα!), είναι πεντανόστιμο και πολύ γλυκό και έτσι κάποιοι ξεχάστηκαν και στα μισά του δρόμου άρχισαν να τα τρώνε, αντί να τα μαζεύουν! Μαζεύτηκαν όμως αρκετά και έτσι είμασταν έτοιμοι για την πρώτη δόση της μαρμελάδας μας. Για να φτιάξετε μαρμελάδα μούρο θα χρειαστείτε απλώς μούρα (1 κιλό) και ζάχαρη (1 κιλό)! Πολλοί προσθέτουν χυμό λεμονιού, βανίλια ή άλλα αρωματικά. Εμείς δεν προσθέτουμε τίποτα και μάλιστα δεν αφαιρούμε ούτε τα κοτσάνια. Είναι τόσο λεπτά που χάνονται μέσα…

«Μαμά είσαι σαν την ζωή…»

Ένα βράδυ, λίγο πριν κοιμηθούμε… Άρης: Μαμά είσαι σαν την ζωή… Χωρίς εσένα δεν θα μπορούσα ούτε να φάω, ούτε να παίξω, ούτε να κοιμηθώ! Άλκης: Ναι μαμά, ολόιδια είσαι. Και να ξέρεις πως ότι και να γίνει εγώ θα σε αγαπώ με πολύ δύναμη! Πόσο πιο απλά μπορεί ένας άνθρωπος να εκδηλώσει την απόλυτη αγάπη; Νομίζω πως τα παιδιά το κάνουν χωρίς καμία προσπάθεια, χωρίς να το ζητήσεις, χωρίς να το επιδιώξεις, χωρίς να προσπαθήσεις να τους το εκμαιεύσεις. Απλά εκεί που παίζουν, λίγο πριν κοιμηθούν, την ώρα που βλέπουν την αγαπημένη τους ταινία, όταν βάζουν τα παπούτσια τους, κουρασμένα μετά το σχολείο σου εκδηλώνουν την απόλυτη και άνευ όρων αγάπη τους. Έτσι απλά… Και εσύ; Είσαι χαρούμενος, τρισευτυχισμένος, πετάς στα σύννεφα, αισθάνεσαι πως έχεις όλα όσα ήθελες, όλα όσα ονειρευόσουν κι ακόμη περισσότερα. Και μέσα σε όλη αυτή την χαρά σε κυριεύει και μια αγωνία… Για το καλό…

error: Content is protected !!