Author

Magda Zindrou

Browsing

Στην κουζίνα για χορτοφαγικά μπιφτέκια

Και ξαφνικά βρέθηκα στα χέρια με μια συσκευασία ανάμεικτα όσπρια! «Τι να τα κάνω αυτά καλέ;» ήταν η πρώτη μου σκέψη. Και έπεσα πάνω σε μια συνταγή για φασουλοκεφτέδες ή αλλιώς μπιφτέκια οσπρίων, δηλαδή χορτοφαγικά μπιφτέκια. Και φυσικά είπαμε να τα δοκιμάσουμε, κάνοντας μερικές αλλαγές στα υλικά! Θα χρειαστείτε: Μισό κιλό ανάμεικτα όσπρια 1 σελινόριζα 1 ματσάκι φρέσκα κρεμμυδάκια 1 ματσάκι φρέσκο μαϊντανό 1 ματσάκι φρέσκο άνιθο 250 gr τριμμένη φρυγανιά (εναλλακτικά μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και βρώμη) Ρίγανη Αλάτι / Πιπέρι Χυμό από 1 ή 2 λεμόνια 3/4 φλυτζάνι λάδι Εκτέλεση: Βράζουμε καλά τα φασόλια. Τα βάζουμε στο multi και αλέθουμε (στην συνταγή έλεγε να τα στραγγίσουμε, αλλά τα δικά μου χυλώσανε και έτσι δεν χρειάστηκε). Βάζουμε τον χυλό σε μια βαθιά λεκάνη. Πολτοποιούμε στο multi τα κρεμμυδάκια, τον μαϊντανό και τον άνηθο. Τα ρίχνουμε στην λεκάνη μαζί με τον χυλό από τα όσπρια. Προσθέτουμε το λεμόνι, το λάδι, την…

«Δεν παίζουμε με το φαγητό μας!». Σωστό ή Λάθος;

Σίγουρα θα το έχετε ακούσει κι εσείς, μπορεί και να το έχετε πει εσείς οι ίδιοι στο παιδί σας: «Δεν παίζουμε με το φαγητό μας!». Πείτε την αλήθεια! Όσοι διαβάζετε αυτό το blog και παρακολουθείτε το προφίλ μου στο Instagram θα έχετε ήδη δώσει την απάντηση. Λοιπόν παίζουμε ή δεν παίζουμε; Παίζουμε φυσικά! Παίζουμε, μαθαίνουμε, δοκιμάζουμε, πειραματιζόμαστε, αγγίζουμε, μυρίζουμε, αισθανόμαστε… Αυτός ήταν ο στόχος μας σε μια ακόμη συνάντηση για «Παιχνιδομαγειρέματα» στον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων. Μαζί με τα παιδιά, ηλικίας 3 – 9, φτιάξαμε την «Σαλάτα των συναισθημάτων» και όπως θα δείτε και στις φωτογραφίες, περάσαμε ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ! Σήμερα θα σας περιγράψω τα παιχνίδια που παίξαμε ώστε κι εσείς στο σπίτι να μπορέσετε να οργανώσετε κάτι ανάλογο! Θα χρειαστείτε: διάφορα λαχανικά, σάλτσες, ρυζογκοφρέτες, πλαστικά πιάτα και μαχαίρια, καρτούλες που μπορείτε να φτιάξετε μόνοι σας με φωτογραφίες που θα βρείτε στο internet, ένα τραπεζομάντηλο (για το τραπέζι ή το πάτωμα) και όλη…

Ψάξε και βρες τον λαγό του Πάσχα – Ένα βιβλίο από τις Εκδόσεις Ίκαρος

Σήμερα λοιπόν, λίγες μέρες πριν το Πάσχα θα ήθελα να σας παρουσιάσω ένα πανέμορφο βιβλίο, γραμμένο ειδικά για μικρά παιδιά! Έπεσε στα χέρια μου καθώς έψαχνα δωράκι για την βιβλιοφάγο μικρούλα που έχω βαφτίσει. Το crash test όμως το έκανε ένας πιο αυστηρός και έμπειρος κριτής, ο Άλκης. Και το βιβλίο «Η Τσίου Τσίου ψάχνει τον Λαγό του Πάσχα», της καταπληκτικής σειράς «Ψάξε να βρεις!» από τις Εκδόσεις Ίκαρος πέρασε τις εξετάσεις με απόλυτη επιτυχία! Για την σειρά «Ψάξε να βρεις» της Jannie Ho και τον φίλο μας τον Κούκου Βάου σας είχα γράψει πριν μερικές εβδομάδες. Αυτή την φορά η Τσίου Τσίου ψάχνει παντού στην αυλή της για να βρει τον λαγό του Πάσχα και καλεί τους μικρούς της φίλους να την βοηθήσουν. Τι να πω για αυτό το βιβλίο; Ιδανικό για μικρά παιδιά (1-3 ετών), με υπέροχα χρώματα και εικονογράφηση που σε κερδίζει με την πρώτη ματιά, είναι…

Είδαμε την παράσταση «Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο»

Την Κυριακή 24 Απριλίου πέφτει η αυλαία για τις περισσότερες θεατρικές παραστάσεις που απολαύσαμε την φετινή χρονιά. Κι εγώ σήμερα θα σας παρουσιάσω μια από τις πιο ωραίες δουλειές που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, την οποία αν έχετε την ευκαιρία να δείτε αυτή την Κυριακή, δεν πρέπει να την χάσετε! «Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο», στο Θέατρο Πόρτα, μα παράσταση βασισμένη στην Σταχτοπούτα του Sergei Prokofiev, σε μια ιδέα του Θωμά Μοσχόπουλου και σκηνοθεσία της Σοφίας Πάσχου. Η ομάδα Patari Project μας παρουσιάζει μια ιστορία κλασική, που αντιστέκεται στον χρόνο, με μια φρέσκια, διαφορετική ματιά. Η ιστορία του φτωχού κοριτσιού που τελικά βρίσκει το πρίγκιπα και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα, δεν αφορά αυτό το έργο. Ιδεολογικά η παράσταση προσπερνά το στερεότυπο και κάνει μια σημαντική υπέρβαση. Το φτωχό, κακοποιημένο κορίτσι βρίσκει τον πρίγκιπα του χωρίς όμως την βοήθεια της νεράιδας. Απλά εμπιστεύεται τον εαυτό της και τολμά!…

Να κάνεις και μια κόρη…

Είναι 4 παρά. Επιστρέφουμε στο σπίτι μας, τα μικρά μου κι εγώ, μετά από ένα κουραστικό πρωινό στην δουλειά και στο σχολείο. Τρέχουν, γελάνε, κάνουν πειράγματα, γυρνάνε πού και πού να με κοιτάξουν και να μου φωνάξουν «Μαμά, είσαι η καλύτερη!»… Τους χαζεύω και καμαρώνω χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα. Απλά γιατί είναι τα αγόρια μου, τα χαριτωμένα παιδάκια μου που ακόμη και μέρες σαν την σημερινή, όταν το σώμα σου πονάει και το μυαλό σου ταξιδεύει κάπου αλλού, αυτά κατορθώνουν να με κάνουν να χαμογελώ και να λέω πως όλα θα πάνε καλύτερα! Και ξαφνικά εμφανίζεται η άγνωστη… «Να κάνεις και μια κόρη! Τώρα που είσαι νέα. Αυτοί δεν λένε, δεν θα δεις καλό από αυτούς!…». Ναι φίλοι μου, καλά διαβάσατε! Εκεί που περπατούσαμε ανέμελα και γελούσαμε, μια άγνωστη, ήταν δεν ήταν 55-60 χρονών, πέρασε δίπλα μου και είπε φωναχτά, τόσο ώστε αν την ακούσουν και τα παιδιά «Να…

error: Content is protected !!