Author

Magda Zindrou

Browsing

Αντίο πρωτάκι μου!

Σήμερα αποχαιρετήσαμε την πρώτη δημοτικού! Σήμερα αποχαιρετήσαμε μια χρονιά που μας έφερε αντιμέτωπους με φόβους και ανασφάλειες!Σήμερα αποχαιρετήσαμε το πρωτάκι μας! Όταν ξεκίνησε αυτή η χρονιά αισθανόμουν ηττημένη. Ναι, ναι ηττημένη… Υπήρχαν αυτοί που συζητούσαν για το ιδιωτικό σχολείο που έγραψαν τα παιδιά τους και υπήρχαν και αυτοί που είχαν ένα καλύτερο σχολείο, φαινομενικά, από το δικό μας στην γειτονιά τους. Είχα διαβάσει πολύ, είχα μπει σε ομάδες και συζητήσεις, είχα ψαχτεί με τους Συλλόγους, είχα μιλήσει με όποιον εκπαιδευτικό ήξερα και δεν ήξερα…. Το δημόσιο σχολείο στέκεται μπροστά σε αρκετούς γονείς σαν ένα τέρας, σαν ένα αδιέξοδο, σαν τον μπαμπούλα που πρέπει να τον πολεμήσουμε και να τον απαξιώσουμε με κάθε τρόπο. Στην αντίπερα όχθη είναι το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο, εκεί που όλα γίνονται καλύτερα, εκεί που ο κόσμος είναι καλύτερος… Δεν θα δώσω συνέχεια, δεν θα νιώσω άλλη ήττα, γιατί η χρονιά τελείωσε και τελικά μου επιβεβαίωσε όλα…

Πώς θα σου φαινόταν αν ήσουν στη θέση τους;

Σάββατο πρωί και πηγαίνουμε οικογενειακώς σε μια βάφτιση. Τα παιδιά περπατάνε στο πεζοδρόμιο, τρέχουνε, γελάνε, διασκεδάζουν… Ο Άρης κρατάει ένα παγούρι με νερό στο χέρι του. Το ανοίγει για να πιει και το κρατάει από το καπάκι του.»Άρη θα σπάσει το καπάκι έτσι όπως το κρατάς, όπως έσπασαν και τα υπόλοιπα.», του λέει ο μπαμπάς του. Στη στιγμή κοιταζόμαστε και ξεσπάμε σε γέλια! «Ας σπάσει το κωλοκαπάκι!», μου λέει ο άντρας μου γελώντας. «Μα τι μας έχει πιάσει εμάς τους γονείς; Μη κάνεις αυτό, θα χτυπήσεις, πρόσεχε θα το ρίξεις, μη σκαρφαλώνεις μπορεί να πέσεις, πρόσεχε θα κάνεις ψίχουλα… Πώς τους τα πρήζουμε έτσι; Φαντάζεσαι να μας το έκανε εμάς αυτό κάποιος; Θα μας είχε σπάσει τα νεύρα!». Και πόσο δίκιο είχε! Ατελείωτες παρατηρήσεις, διατυπωμένες ευγενικά φυσικά, για κάτι που μπορεί να γίνει, επειδή κάτι μπορεί να σπάσει, να χυθεί, επειδή μπορεί κάτι να ξεφύγει από τον δικό μας έλεγχο……

«Γκρρρρ! Μια ιστορία για τη φιλία» που μας μάγεψε – Από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος

Όσοι παρακολουθείτε την σελίδα των Εκδόσεων Παπαδόπουλος στο Facebook, δεν μπορεί παρά να προσέξατε την ανάρτησή τους για το βιβλίο «Γκρρρρ! Μια ιστορία για την φιλία.».»Ένα βιβλίο που θα θυμούνται με αγάπη όλα τα παιδιά όταν μεγαλώσουν. Μια τρυφερή κι αστεία ιστορία για κάτι πιο σπουδαίο απ’ την πρωτιά: τη φιλία!» μας γράφουν ως σχόλιο και δεν θα μπορούσαν να είναι πιο εύστοχοι! Ο Φρέντ ο αρκούδος μας μάγεψε και σαν μαγνήτης μας καθήλωσε μέχρι την τελευταία λέξη του βιβλίου! Ο συγγραφέας και εικονογράφος Rob Biddulph, βραβευμένος από την αλυσίδα βιβλιοπωλείων Waterstones, μας χαρίζει την ιστορία του αρκούδου Φρεντ. Πρωταθλητής του δάσους, προπονείται μέρα νύχτα για να είναι πάντα πρώτος. Θαυμάζει τα δεκάδες μετάλλια που έχει κερδίσει και αναρωτιέται τι την χρειάζεται την φιλία, όταν έχει κατακτήσει όλα αυτά! Μέχρι που ένα πρωί ξυπνάει και έχει χάσει το «Γκρρρρ!», τον τρομερό βρυχηθμό του. Και τώρα τι θα κάνει; Πώς θα πάρει μέρος στους…

«Εκπαίδευση τουαλέτας» – Ένα λάθος που κάνουν αρκετοί γονείς

Για αρκετούς γονείς ο ερχομός του καλοκαιριού σηματοδοτεί και την έναρξη της εποχής που το παιδί πρέπει να βγάλει την πάνα. Μετά από δύο παιδιά, που πλέον είναι ανεξάρτητα σε αυτό το θέμα, πολλοί με ρωτάνε «Εσένα πότε έμαθαν τα δικά σου να χρησιμοποιούν την τουαλέτα; Ποια νομίζεις πως είναι η κατάλληλη ηλικία;». Και η απάντηση πλέον βγαίνει αβίαστα και με απόλυτη ειλικρίνεια: «Όταν το παιδί θα είναι έτοιμο! Δεν υπάρχει σωστή ηλικία και κατάλληλη χρονικά περίοδος για κάτι τέτοιο.» Όταν ο Άρης έγινε 2,5 ετών όλοι γύρω μου άρχισαν να ασχολούνται με την πάνα του, τα τσίσα του, τα κακά του, να μου λένε ότι τώρα που είναι καλοκαίρι πρέπει να του βγάλω την πάνα και φυσικά πριν γεννηθεί το καινούριο μωρό (ήμουν τότε 8 μηνών έγκυος στον Άλκη). Φυσικά φρόντιζαν να λένε και στο ίδιο το παιδί ότι είναι μεγάλος και οι άντρες δεν φοράνε πάνα! Με πόσους…

Τα πρώτα μας «Παιχνιδομαγειρέματα», οι σκέψεις μας και ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Ένας κύκλος έκλεισε το Σάββατο που πέρασε. Τρεις συναντήσεις για «Παιχνιδομαγειρέματα» ολοκληρώθηκαν, παρέα με τα παιδιά και την Χρυσούλα Παπαγεωργίου, τον άνθρωπο που εμπνεύστηκε και υλοποίησε την συγκεκριμένη δράση. Εμείς είμαστε γεμάτες χαρά, ικανοποίηση και συγκίνηση, γιατί πετύχαμε, ή μάλλον κερδίσαμε όλα όσα θέλαμε κι ακόμη περισσότερα! Βρεθήκαμε τόσο κοντά στους καλύτερους δασκάλους-ανθρώπους της ζωής μας και μάθαμε μέσα από το παιχνίδι μερικές από τις μεγαλύτερες αλήθειες. Δεν θα πω τίποτα περισσότερο, δεν είμαι εγώ η κατάλληλη… Θα σας αφήσω στις φωτογραφίες των έργων των παιδιών, που είναι είναι αρκετές, αλλά δεν μπορούσα να αφήσω καμία έξω! Θα σας αφήσω και στην Χρυσούλα! Μόνο εκείνη νομίζω μπορεί να προσπαθήσει να μας φέρει λίγο πιο κοντά στην παιδική σκέψη. Εγώ θέλω μόνο να την ευχαριστήσω. Όταν πέρυσι με πήρε τηλέφωνο σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, δεν είχα φανταστεί ότι ένα χρόνο μετά θα ήταν μια πολύτιμη φίλη, συνοδοιπόρος σε όσα σκέφτομαι…

error: Content is protected !!