Author

Magda Zindrou

Browsing

«Ο δρόμος για το σπίτι» (Εκδόσεις Ίκαρος) – Τα βιβλία του καλοκαιριού μας

Ένας ακόμη αγαπημένος συγγραφέας και ένας ακόμη αγαπημένος ήρωας βρίσκονται αυτές τις μέρες μαζί μας, μακριά από το σπίτι του/μας, για να μας κρατήσουν συντροφιά και να γνωρίσουν μαζί μας καινούρια μέρη και νέες περιπέτειες.Δεν είναι άλλοι από τον αγαπημένο μας Oliver Jeffers και το αγόρι του! «Ο δρόμος για το σπίτι», το τέταρτο βιβλίο στη σειρά των περιπετειών του αγοριού που ξεκίνησε με το «Πώς να πιάσεις ένα αστέρι» και συνεχίστηκε με τα «Πιγκουίνος χάθηκε, Πιγκουίνος βρέθηκε» και «Πετάνε οι πιγκουίνοι;» από τις Εκδόσεις Ίκαρος, ήρθε και έχει γίνει ένα από τα αγαπημένα βιβλία του φετινού καλοκαιριού! Ήταν κάποτε ένα αγόρι που μια μέρα, καθώς έψαχνε στην αποθήκη του, βρήκε ένα αεροπλάνο κι έτσι μια μέρα βρέθηκε στο φεγγάρι. Μόνο που εντελώς ξαφνικά έμεινε από καύσιμα και δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω. Γρήγορα όμως κατάλαβε πως δεν ήταν μόνο του. Εκεί κοντά ένας εξωγήινος έχει εγκλωβιστεί μαζί του στο…

Αυτό το καλοκαίρι αφήστε τα παιδιά να βαρεθούν

Γιατί όταν ακούμε τη φράση «Μαμά βαριέμαι….!» μας πιάνει πανικός;Αμέσως τρέχουμε να προσφέρουμε την λύση και συνήθως πιστεύουμε ότι η πιο πετυχημένη λύση είναι αυτή η ηλεκτρική babysitter η τηλεόραση, ή το ξαδερφάκι της το tablet, που αυτόματα θα σκοτώσουν την βαρεμάρα, θα μας προσφέρουν λίγη ώρα χαλάρωσης και θα εμποδίσουν την γκρίνια των παιδιών μας. Λάθος!!!! Δεν θα σας πω καμία θεωρία, ούτε θα αρνηθώ ότι την χρησιμοποιώ κι εγώ αυτή την babysitter, ευτυχώς πολύ σπάνια και με μεγάλες ενοχές, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία… Είναι όμως καλοκαίρι! Κλείστε την τηλεόραση και αφήστε το tablet στην άκρη. Αφήστε τα παιδιά να βαρεθούν, γιατί μόνο έτσι θα βρεθούν μπροστά σε ευχάριστες εκπλήξεις. Γιατί όταν βαριόμαστε… Ζωγραφίζουμε, στο χαρτί ή ακόμη καλύτερα στο χέρι μας… Ζωγραφίζουμε ακόμη και τα ρούχα μας… Αν πάλι βαρεθούμε πολύ, ζωγραφίζουμε το πρόσωπό μας… Ζωγραφίζουμε με κιμωλίες, όχι υποχρεωτικά στον μαυροπίνακα… Μεταμφιεζόμαστε… Διαβάζουμε τα αγαπημένα…

Οι μικροί μου άνθρωποι αλλάζουν… (Τι λέει αυτό το στόμα τους;)

Καιρό είχα να γράψω τις ατάκες τους…Ξαφνικά δεν είναι απλά αστείες, κρύβουν βαθύτατες σκέψεις και προβληματισμούς, μου δείχνουν ότι μεγαλώνουν, παρατηρούν πράγματα, διεκδικούν… Οι μικροί μου άνθρωποι αλλάζουν… Άρης: Άλκη θα μου δώσεις ένα φιλάκι τώρα που φεύγω; Μπαμπάς: Αχ μωρέ, τρυφερό μου αγόρι! Άρης: Ο Άλκης είναι πιο τρυφερός. Μπαμπάς: Γιατί το λες αυτό Άρη; Άρης: Ο Άλκης είναι πιο τρυφερός γιατί γεννήθηκε μετά από μένα. Εγώ είμαι λιγότερο τρυφερός γιατί όσο μεγαλώνει κανείς χάνει την τρυφεράδα και σκληραίνει. ———————————————————————- Άρης: Μαμά, φαντάσου να ζούσαμε σε έναν κόσμο που δεν υπήρχε αύριο… (σιωπή) Να ζούσαμε ένα τεράστιο σήμερα, όπου όλα τα παιδιά θα ήταν ευτυχισμένα, οι γονείς δεν θα δούλευαν, θα είχαμε αρκετά χρήματα για να έχουμε όσα χρειαζόμαστε, δεν θα μαλώναμε και θα θυμώναμε για λίγα μόνο λεπτά, μετά θα το ξεχνούσαμε… Κανείς δεν θα έκλαιγε, μόνο από τα γέλια του θα έκλαιγε όποιος γελούσε πολύ!!!!!! Και αυτές…

Ο Ροβήρος (μας) ταξιδεύει!

Επιτέλους! Ήρθε και στο σπίτι μας και από την ημέρα που έφτασε δεν λέμε να τον αποχωριστούμε!!! Ο λόγος για τον Ροβήρο τον κατακτητή τον καπετάνιο των ουρανών, το τελευταίο βιβλίο του Αντώνη Παπαθεοδούλου, της πολύ αγαπημένης μας σειράς «Μικρά ταξίδια με τη φαντασία του Ιουλίου Βερν» από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος. Είμαστε στο 1880. Ο άνθρωπος δεν έχει ακόμη κατακτήσει τον ουρανό. Κι όμως όλοι τον κοιτούν με απορία. Γιατί παράξενα πράγματα συμβαίνουν σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Πάνω από πόλεις και χωριά εμφανίζονται περίεργα σημάδια, τα οποία όμως εξαφανίζονται σε μια στιγμή. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, πάνω στα πιο ψηλά σημεία του κόσμου, στον Πύργο του Άιφελ, στο Άγαλμα της Ελευθερίας, στην Πυραμίδα της Γκίζας… κυματίζει μια σημαία. Τι να συμβαίνει άραγε; Ποιος έφτασε ως εκεί για να τις βάλει; Ούτε οι μηχανικοί δεν έχουν καταφέρει να φτιάξουν οχήματα που να πετούν για να…

Κάνε ένα βήμα πίσω… Και περίμενε!

Μεγαλώσαμε σε έναν κόσμο που θεωρεί ότι τα παιδιά δεν ξέρουν, δεν μπορούν, μας έχουν ανάγκη, χωρίς εμάς είναι αδύναμα, ανήμπορα, ανίκανα. Ήμουν κι εγώ ένα τέτοιο παιδί… Και ως μαμά πλέον κάνω καθημερινή προσπάθεια να μην κοιτάω με αυτό το βλέμμα τα παιδιά μου, να μην τα αντιμετωπίζω με αυτό τον τρόπο. Προσπαθώ πάντα να κάνω ένα βήμα πίσω… Και να περιμένω! Δεν είναι πάντα εύκολο. Οι ρυθμοί, οι καταστάσεις, οι ανάγκες, η πίεση και πολλοί άλλοι λόγοι μας σπρώχουν συνεχώς να βιαζόμαστε, να τρέχουμε και μαζί μας να παρασέρνουμε και τα παιδιά μας. Μεγαλώνοντας δεν μπορούμε να περιμένουμε για πολλά πράγματα. Και ειδικά με τα παιδιά μας φαίνεται να είμαστε σταθερά σε εγρήγορση, σαν να βιαζόμαστε να μεγαλώσουν, να κάνουν στον ίδιο χρόνο ότι κάνει και ο διπλανός τους… Κάντε ένα βήμα πίσω. Ήρθε η ώρα να δούμε ότι απέναντί μας έχουμε παιδιά και όσο περισσότερο χρόνο τους…

error: Content is protected !!