Author

Magda Zindrou

Browsing

59 + 1 τυχαία πράγματα που δεν ξέρετε για μένα…

Είναι τρελή αυτή η blogoογειτονιά, να το ξέρετε! Κι όσοι μπαίνουν σε αυτό τον χορό, την κουβαλάνε την τρέλα τους.Μόλις επιστρέψαμε, ακόμη δεν ξέρω πού πατώ και πού βρίσκομαι, σήμερα ξεκίνησα πρώτη μέρα στην δουλειά μετά από διακοπές, στο σπίτι μου γίνεται της τρελής κι εγώ σκέφτηκα να σας συστηθώ, έτσι για να γνωριστούμε καλύτερα! Για όλα φταίει η ανάρτηση της Μαρίνας – Little Box of Luv. Την είδα και δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Ακολούθησαν κι άλλες, είμαστε πολλές οι τρελές, σας το είπα! H Τέσση, My little blog, η Γιάννα, Όταν γεννήθηκα ξανά…, η Αντωνία, Crazytourists Blogging, η Μάρθα Martha is Blogging, η Ρεγγίνα mamareggina, η Δέσποινα The smell of Mommy και η Βασιλική Οι μικρές μου στιγμές (ελπίζω να μην ξέχασα καμία, διορθώστε με αν εντοπίσατε λάθος!). Τις διάβασα όλες. Κι έχει ενδιαφέρον, γιατί εκεί που λες πως ξέρεις τόσα για έναν άγνωστο, που ανοίγει σε έναν άλλο άγνωστο ένα μικρό παράθυρο στο μυαλό του και στην…

Γυρίιιισατεεεεεεε; (Το καλοκαίρι μας σε εικόνες!)

«Γυρίιιισατεεεεεε;» Η αγαπημένη ερώτηση από την πολυαγαπημένη ελληνική ταινία «Δεσποινίς Διευθυντής» είναι η μόνη που θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω μετά από 28 μέρες απουσίας από το blogόσπιτο μου και μάλιστα χωρίς καμία απολύτως προειδοποίηση!Απλά αποφάσισα πως δεν θα γράψω καμία ανάρτηση για έναν ολόκληρο μήνα, κάτι που δεν είχε γίνει ποτέ τα τελευταία 4 περίπου χρόνια που μετράω στην blogόσφαιρα. Φαίνεται πως ήταν μια ανάγκη, την οποία έπρεπε να ικανοποιήσω όπως καταλαβαίνετε. Φέτος ζήσαμε το πιο γεμάτο, το πιο ξεκούραστο και το πιο χαλαρό καλοκαίρι των τελευταίων ετών. Ένα καλοκαίρι γεμάτο ύπνο (και το τονίζω αυτό!), συγκινήσεις, διάβασμα, παιχνίδι, περιπέτειες, εκδρομές, θάλασσα (απόλαυσα θάλασσα!), καλό φαγητό, φίλους. Δεν παραπονιέμαι, χόρτασα διακοπές, γέμισα το σώμα μου και το μυαλό μου με δύναμη που την είχα τόσο ανάγκη. Πλέον δηλώνω έτοιμη για μια χρονιά που κρύβει εκπλήξεις και αλλαγές (εντάξει, είμαι ακόμη λίγο σαν χαμένη αλλά πού θα μου πάει, θα το…

«Φίλοι στον λόφο» (Εκδόσεις Ίκαρος) – Τα βιβλία του καλοκαιριού μας

Υπάρχουν κάποια βιβλία που τα ερωτεύεσαι! Ναι, τα ερωτεύεσαι και μάλιστα με την πρώτη ματιά. Πριν καν τα ξεφυλλίσεις, πριν καν διαβάσεις την ιστορία που κρύβεται πίσω από τις λέξεις. Κοιτώντας το εξώφυλλο, τα χρώματα, τα πρόσωπα… Έχεις αυτή την αίσθηση ότι το βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου θα σε ταξιδέψει, θα σου θυμίσει τα δικά σου παιδικά χρόνια, θα σε κάνει να χαμογελάσεις. Το βιβλίο «Φίλοι στον λόφο», των Linda Sarah και Benji Davies, σε απόδοση του Αντώνη Παπαθεοδούλου από τις Εκδόσεις Ίκαρος είναι όλα αυτά κι ακόμη περισσότερα! «Ο Μπερτ και ο Έθο είναι φίλοι κολλητοί. Περνούν ώρες μαζί παίζοντας στον λόφο. Μια μέρα, ένα καινούργιο αγόρι καταφθάνει. Θέλει να μπει στην παρέα τους. Μπορούν οι δυο να γίνουν τρεις;» Μη μου πείτε πως δεν αισθανθήκατε ποτέ ως παιδί, ή ως ενήλικας, πως ένας τρίτος εισβάλλει στην σχέση σας! Αυτό ακριβώς το θέμα πραγματεύεται το βιβλίο της…

Το τέλος του παιδικού σταθμού…

Καθώς τα παιδιά σου μεγαλώνουν συνειδητοποιείς ότι κάποια πράγματα που ζεις καθημερινά δεν θα τα ξαναζήσεις ποτέ! Μπορεί να είναι πολύτιμα, ευχάριστα, κουραστικά, λυτρωτικά… Όμως τελειώνουν! Και δεν έρχονται ξανά. Και δεν το καταλαβαίνεις παρά μόνο όταν έρχεται εκείνη η ώρα, εκείνα τα λεπτά πριν το τέλος τους. Όπως σήμερα, όταν ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δεν έχω πλέον παιδί στον παιδικό σταθμό. Γιατί σήμερα ο παιδικός σταθμός τελείωσε… Τις τελευταίες μέρες κοιτώ τον Άλκη και μου φαίνεται απίστευτο πώς αυτό το μικρό αγοράκι που έστειλα για μια ακόμη χρονιά στη Dorothy Snot, το αγαπημένο μας σχολείο, θα είναι πλέον στο νηπιαγωγείο. Είναι το μωρό μου! Ήταν μια χρονιά λίγο περίεργη, μια χρονιά κρίσιμη για τον Άλκη ο οποίος μεγάλωσε, διεκδίκησε, αμφισβήτησε, πειραματίστηκε, ανακάλυψε, θύμωσε, αρνήθηκε, αγάπησε… Και όλα αυτά γυρνούσαν στο σπίτι και δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκα πόσο διαφορετικός είναι από όσα ήξερα μέχρι σήμερα. Υπήρχαν μέρες που…

Τα παιδικά καλοκαίρια…

Χθες ήταν η πρώτη μου μέρα στη δουλειά μετά από 8 μέρες στο νησί… Δύσκολο… Ξεκούραστη, ήρεμη, χαλαρή, αλλά το μυαλό γεμάτο σκέψεις. Ευτυχώς σκέψεις χαρούμενες, ταξιδιάρικες, θα μπορούσαν και να μου φέρουν θλίψη, αλλά μάλλον με κάνουν να χαμογελώ και να ονειρεύομαι. Το μυαλό είναι γεμάτο εικόνες των παιδιών μου να περνάνε καλά!   Όλα ξεκίνησαν χθες! Ναι, ναι, χθες στην επιστροφή μας από το ταξίδι μας στην Κίμωλο, για την οποία σας έχω ξαναγράψει πόσο υπέροχη είναι και φυσικά θα επανέλθω (πώς θα μπορούσα άλλωστε να μην ξαναγράψω για τον δικό μας παράδεισο;). Χθες λοιπόν, στο καράβι της επιστροφής, την ώρα που μια παρέα κουρασμένων, ξενυχτισμένων κοριτσιών, αποφάσισε πως ήθελε να κοιμηθεί στις 7 το απόγευμα και φυσικά 3 παιδάκια που έπαιζαν και γελούσαν παίζοντας «Μουτζούρη» τις ενόχλησαν. Χθες, που αναγκαστήκαμε να μαζέψουμε τα παιδιά μας, να τα βάλουμε να κάτσουν από νωρίς σε ένα κάθισμα, γιατί μας…

error: Content is protected !!