Author

Magda Zindrou

Browsing

Οι τετράποδοι επισκέπτες μου

Το φετινό καλοκαίρι ήταν για μας σκέτη απόλαυση! Γεμάτο ξένοιαστες, ξεκούραστες και χαλαρές στιγμές. Μας επιφύλασσε όμως και μια τεράστια έκπληξη. Μια έκπληξη που μας αναστάτωσε, μας άγχωσε, έκρυβε αγωνία και φόβο, αλλά μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε δύο υπέροχα πλάσματα, γεμάτα αγάπη και τρυφερότητα. Να σας γνωρίσω την Ήρα και τον Κοκόνη! Από γάτες ξέρω! Η Λολίτα, η αγγλίδα γάτα μου, είναι μαζί μου περισσότερο από 17 χρόνια τώρα και ήταν για μένα η πρώτη μου καθημερινή, κανονική επαφή με ένα κατοικίδιο. Λέω κανονική, γιατί κατά την διάρκεια της ζωής μου έκανα πολλές απόπειρες να υιοθετήσω ένα ζωάκι, οι περισσότερες όμως βρήκαν δυστυχώς σθεναρή αντίσταση από την μαμά μου. Φέτος το καλοκαίρι όμως βρεθήκαμε στο χωριό παρέα με δύο σκυλιά, τα οποία φαίνεται πως κάποιος άφησε έξω από την πόρτα μας. Συνηθισμένη πρακτική όπως έμαθα στην πορεία, καθώς τα καλοκαίρια, με το που φθάνουν οι Αθηναίοι στα…

Κάτι έχω κάνει λάθος… Ή μήπως όχι;

«Είναι δύσκολο να έχεις παιδί τελικά μαμά;»Είναι η δεύτερη φορά που μου το είπε αυτό ο Άρης. Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς αντέδρασα την πρώτη φορά. (ευτυχώς που τότε, όπως και σήμερα, είχα γράψει για το περιστατικό στο blog) Θυμάμαι να του λέω πως είναι δύσκολο αλλά είναι υπέροχο, πως τα παιδιά μου είναι ότι ωραιότερο έχω αποκτήσει στην ζωή μου… Και μου το ξαναείπε πριν μερικές μέρες… Μια μέρα που με ζόρισε πολύ: δουλειά, παραλαβή παιδιών, φαγητό, σπίτι χάλια, kung fu, τρελαμένη επιστροφή, προετοιμασία για την επόμενη μέρα, παιδιά που παίζοντας έχουν μπει στο πετσί του ρόλου και δεν συνεργάζονται στο φαγητό, δόντια, πλύσιμο, παραμύθι και κάπου εκεί… «Είναι δύσκολο να έχεις παιδί τελικά μαμά;» Η απάντηση ήταν η ίδια. Τον κράτησα σφιχτά στην αγκαλιά μου και του εξήγησα πως πολλά πράγματα είναι δύσκολα στην ζωή μας, ίσως το να είσαι γονιός είναι ένα από τα πιο δύσκολα, αλλά είναι…

«Το ταξίδι»- Τα βιβλία του καλοκαιριού μας

Αυτό το καλοκαίρι διαβάσαμε πολλά βιβλία, πάρα πολλά. Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά ψάχνουν καινούριες ιστορίες, καινούριες συγκινήσεις, αφορμές για συζήτηση και σκέψη… Κι εγώ φυσικά ακολουθώ και δεν χάνω ευκαιρία να τους τροφοδοτώ με καινούρια βιβλία. Και «Το ταξίδι» της Φραντσέσκα Σάννα από τις Εκδόσεις Πατάκη ήταν αυτό ακριβώς που ψάχναμε! Επίκαιρο, γεμάτο αλήθειες, με εξαιρετική εικονογράφηση, το συγκεκριμένο βιβλίο μας καθήλωσε, μας συγκίνησε, μας έκανε να δακρύσουμε και να συζητήσουμε για έναν κόσμο που δυστυχώς δεν μπορούν όλοι να απολαύσουν όπως εμείς… Πώς είναι άραγε να τ΄ αφήνεις όλα πίσω σου και να ταξιδεύεις για έναν τόπο ξένο, έναν τόπο άγνωστο; Μια μητέρα και τα δυο της παιδιά ξεκινούν ένα τέτοιο ταξίδι. Ένα ταξίδι γεμάτο φόβο για το άγνωστο. Ένα ταξίδι γεμάτο ελπίδα. Η ιστορία βασίζεται πάνω σε πολλές μικρές ιστορίες ανθρώπων που αναγκάστηκαν να αναζητήσουν ένα καινούριο σπίτι. Ιστορίες μεταναστών, προσφύγων, δεν έχει σημασία τελικά… Ιστορίες ανθρώπων…

Αγαπημένη Κίμωλος!

Το καλοκαίρι φαντάζει μακρινό, αλλά ευτυχώς οι επιπτώσεις του πάνω μας φαίνονται ακόμη!Και για μένα το φετινό καλοκαίρι ήταν απλά υπέροχο! Ξεκουράστηκα, χαλάρωσα, απόλαυσα τις πιο ξέγνοιαστες διακοπές που έχω κάνει μέχρι σήμερα με τα παιδιά μου. Και τελείωσε αφήνοντας μια υπέροχη αίσθηση που δεν σκοπεύω να ξεφορτωθώ έτσι εύκολα. Πριν όμως πω αντίο καλοκαιράκι, ήθελα να γράψω για το υπέροχο, αγαπημένο μας νησάκι, την Κίμωλο και τους ανθρώπους της. Γιατί τελικά καταλήγω πως όπου κι αν πάμε, ότι κι αν κάνουμε, οι άνθρωποι είναι αυτοί που δίνουν τον τόνο. Όταν χορεύουν αρμονικά και με το περιβάλλον, τότε αγγίζεις το τέλειο!!! Όταν λέμε Κίμωλο, σκεφτόμαστε Κική και Γιώργο. Κι αν ποτέ πάτε στο νησί, το πιο πιθανό είναι ότι θα τους γνωρίσετε. Γιατί Κίμωλος χωρίς Κική και Γιώργο, δεν υπάρχει! Φέτος δεν χορτάσαμε την Κική όσο θα θέλαμε. Του χρόνου θα πρέπει να βγούμε 2 φορές έξω για φαγητό, ακούς…

Διαβάζουμε και γράφουμε παίζοντας!

Όπως σας είχα γράψει πριν μερικούς μήνες είμαστε πολύ τυχεροί, γιατί την χρονιά που μας πέρασε το πρωτάκι μου είχε πέσει σε πολύ καλά χέρια. Η χρονιά τελείωσε και οι αγωνίες και ανησυχίες που είχα πέρυσι τέτοια εποχή, στην αρχή του σχολικού έτους, έχουν φύγει (κάποιες άλλες βέβαια είναι σταθερά εκεί).Οι συζητήσεις που κάναμε με κάποιες μαμάδες μέσα στην χρονιά δεν σας κρύβω πως με άγχωναν λιγάκι: «Κάνατε επανάληψη;», «Κάναμε μισή ώρα για την αντιγραφή χθες.», «Είχε πολύ ορθογραφία να γράψει» κτλ κτλ. Κι εμείς τίποτα από όλα αυτά! Ο Άρης διάβαζε στο ολοήμερο, υπήρξαν μέρες που είχε λίγα πράγματα να κάνει και τα έκανε και ολομόναχος (καθώς πλέον μπορεί να διαβάζει την εκφώνηση της ερώτησης), δεν ήθελε να γράφει σε επανάληψη την ορθογραφία γιατί μου έλεγε ότι την ήξερε και του φαινόταν και βαρετή. Γενικώς δεν ασχολήθηκα παρά ελάχιστα με τα θέματα του σχολείου. Αλλά η αγωνία των άλλων…

error: Content is protected !!