Author

Magda Zindrou

Browsing

Τρόποι να επανασυνδεθούμε με τα παιδιά μας

Αυτές τις μέρες αισθάνομαι ανικανοποίητη.Ένα «δεν» έρχεται σταθερά στο μυαλό μου κάθε φορά που σκέφτομαι τι θα ήθελα να κάνω και τι πραγματικά κάνω. Όχι, δεν είμαι δυστυχισμένη. Ίσα ίσα, αισθάνομαι ότι έχω όλα όσα ονειρευόμουν ότι θα είχα σε αυτή την ηλικία κι ακόμη παραπάνω. Θες η οικονομική κρίση, η κούραση της καθημερινότητας, η ζωή στην μεγάλη πόλη…Ιδιαίτερα τώρα σε σχέση με τα παιδιά μου, αισθάνομαι ότι δεν τους αφιερώνω αρκετό χρόνο, δεν κάνω αρκετά πράγματα μαζί τους, αλλά και με τον καθένα ξεχωριστά, δεν είμαι αρκετά δημιουργική… Από την ώρα κιόλας που γίνανε δύο, είναι ακόμη πιο δύσκολο. Άλλα τα ενδιαφέροντά τους (μέχρι τώρα τουλάχιστον), οι αντοχές τους, η αντίληψή τους, η διάθεσή τους και οι ικανότητές τους. Τώρα τελευταία βέβαια έχουν κατορθώσει και τα βρίσκουν περισσότερο, αλλά έχουν ακόμη λίγο δρόμο μπροστά τους. Με κουράζει η ευκολία με την οποία χάνω την υπομονή μου, η αίσθηση ότι…

Το δίχρονο μπελαδάκι μου

Είχα ξεχάσει πώς είναι να ζεις στο ίδιο σπίτι με ένα δίχρονο.. ή για να το διατυπώσω πιο σωστά, δεν μπορούσα να φανταστώ πώς είναι να ζεις στο ίδιο σπίτι με ένα δίχρονο που δεν είναι ο Άρης. Μιλάω φυσικά για αυτό το τυπάκι που λέγεται Άλκης και μας έχει κάνει τόσες φορές τον τελευταίο καιρό να πούμε «Αν ακούσω μια ακόμη φορά την φράση ΚΙΚΟ ΜΟΥ θα…». Μόνο αυτό ακούμε στο σπίτι μας, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το ποτήρι, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το παιχνιδι, ΚΙΚΟ ΜΟΥ το φαγητό κτλ κτλ κτλ… Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Ο Άλκης είναι ένα γλυκούτσικο, χαμογελαστό, κοινωνικό, τρυφερό, πονηρό φατσάκι που όλη μέρα τρέχει, παίζει, χοροπηδάει, γελάει, γελάει όλη την ώρα, αγκαλιάζει, φιλάει και κάνει νάζια. Τους τελευταίους μήνες αισθάνεται μεγαλύτερη αυτοποεποίθηση και αυτό φαίνεται κυρίως στην συνύπαρξή του με τον αδερφό του. Ενώ κάνει όλα τα παραπάνω, ταυτόχρονα διεκδικεί, δεν υποχωρεί με…

Ένα ευχάριστο διάλειμμα

Μια μέρα σαν την σημερινή, με κλειστούς δρόμους, αφίξεις επισήμων, συγκεντρώσεις, δρομολόγια σχολικών λεωφορείων που δεν πραγματοποιούνται και δουλειά στο γραφείο και στο σπίτι με κάνει να σκέφτομαι μόνο πόσο υπέροχα πέρασαν οι μέρες στο χωριό! Το περίεργο είναι ότι οι μέρες στο χωριό περνούν υπέροχα για όλους, μικρούς και μεγάλους. Έχουμε κλείσει πια εγώ 11 και ο Στάθης 20 χρόνια στην Αθήνα. Άλλοι οι ρυθμοί, οι χρόνοι… Είμαστε και οι δύο άνθρωποι της πόλης. Μας τρομάζει η ησυχία της εξοχής, η αμεσότητα της επαρχίας, η αίσθηση ότι δεν έχεις την δυνατότητα να κάνεις πολλά πράγματα, ίσως μας τρομάζει και το άγνωστο… Από την ώρα όμως που ήρθαν τα παιδιά τα πράγματα άλλαξαν. Όχι, δεν είμαστε έτοιμοι να τα αφήσουμε όλα και να πάμε στα βουνά. Το σπιτάκι όμως στο χωριό μετατρέπεται σιγά σιγά στο καταφύγιό μας, στο ησυχαστήριό μας. Είναι αγχολυτικό, μας ξεκουράζει, βοηθάει το μυαλό μας να κάνει…

Αγόρια μου έγινα blogger

Δεν ξέρω τι με έσπρωξε να ξεκινήσω την ομάδα «Κάθε μέρα Γονείς» και στη συνέχεια το blog. Ίσως ήταν η φοβία και η μοναξιά που αισθάνεται ένας γονιός… Ίσως η ανάγκη να μιλήσω για τα καινούρια θέματα που με απασχολούν από την ώρα που απέκτησα τα παιδιά μου… Ίσως η ανάγκη να συζητήσω, να συνυπάρξω με όσους αισθάνονται όπως και εγώ τα τελευταία χρόνια…Να κάνουμε πράγματα για τα παιδιά μας που έχουν ουσία, νόημα, να πάμε να δούμε παραστάσεις και να ακούσουμε όμορφες μουσικές (αρκετά με τα Ζουζούνια, τους παπαγάλους και τις καμήλες!). Πριν λίγες μέρες όμως διατύπωσα για πρώτη φορά σε μια φίλη, έναν ακόμη λόγο που με οδήγησε να γράφω για την οικογένειά μου… το ότι εγώ έχω χάσει την δικιά μου, τους γονείς μου δηλαδή… Ο μπαμπάς μου δεν είναι μαζί μας πάνω από 20 χρόνια τώρα. Έφυγε πολύ νέος, στα 46 του, από καρκίνο. Η μαμά…

Ένα βραχιόλι για την μαμά μου

Ο μεγάλος μου περνάει φάση αγάπης! Μιλάμε για τρελή αγάπη. Σαν τη μαμά κανένας. Όλο εκπλήξεις θέλει να μου κάνει, όλο μου λέει ότι είμαι η καλύτερη μαμά του κόσμου (τραγουδάμε και το γνωστό παιδικό άσμα). Μέχρι και το Mama mia των Abba προσπαθεί ο καημένος να μάθει για να μου το τραγουδάει, αλλά δυσκολεύεται, λέει, μιας και δεν μιλάει καλά αγγλικά σαν την Ντόρα! Πριν δυό μέρες λοιπόν, μπαίνοντας στο σπίτι το μεσημέρι, τον βρήκα πίσω από την πόρτα να χοροπηδάει όλο έξαψη. Φώναζε «Ήρθε, ήρθε, έλα, έλα να της το δείξουμε» (όλα αυτά τα έλεγε στην Ρένια, ένα υπέροχο κορίτσι που κρατάει το μικρό μας το παιδάκι τον τελευταίο χρόνο). «Μαμά σου έχω μια έκπληξη. Σου φτιάξαμε με την Ρένια το ωραιότερο βραχιόλι. Είναι το βραχιόλι της πριγκίπισσας! Μόνο για σένα, για να το φοράς και να ζηλεύουν οι άλλες μαμάδες που δεν έχουν ίδιο!». Εγώ καταλαβαίνετε……

error: Content is protected !!