Ως γονιός έρχεσαι αντιμέτωπος καθημερινά με πολλά θέματα που φυσικά, τις περισσότερες φορές, δεν είναι αυτονόητο πως ξέρεις και πώς να τα αντιμετωπίσεις. Διαβάζεις, συζητάς, ενημερώνεσαι, «εκπαιδεύεσαι» κι ελπίζεις πως θα έρθει η μέρα που θα μπορείς να είσαι καλός σε αυτό που κάνεις. Μέχρι την επόμενη φορά που το παιδί σου θα αρνηθεί να βάλει την πυτζάμα του, μέχρι την μέρα που θα αργήσει να ετοιμαστεί το πρωί για το σχολείο, μέχρι τη μέρα που θα επιμείνει να δει λίγο ακόμη τηλεόραση… Τότε είναι πολύ πιθανό να εκστομίσεις όλα όσα δεν πρέπει, να απειλήσεις για να πετύχεις το δικό σου, να αρνηθείς αυτό που σου ζητάει το παιδί, να χειριστείς εντελώς λανθασμένα το συγκεκριμένο περιστατικό. Εκείνη ακριβώς την ώρα ξέρεις πως κάνεις λάθος. Όμως συνεχίζεις, αντί απλά να ζητήσεις συγνώμη, να αποδεχθείς το λάθος σου και να προχωρήσεις. Την ίδια ώρα σιωπηλά τιμωρείς τον εαυτό σου και γεμίζεις ενοχές. Γιατί; Τόσα βιβλία δεν μας έμαθαν τίποτα;

Τα βιβλία, οι σχολές γονέων, οι ενημερωτικές συναντήσεις, ο διπλανός μας, είναι το σχολείο του γονιού. Καμιά φορά όμως, το σχολείο κάνει λάθη, ή μπορεί να παραβλέψει κάτι πολύ σημαντικό: ο κάθε άνθρωπος κουβαλάει το παρελθόν του.

Όπως μας είπε πρόσφατα ο ψυχίατρος Αθανάσιος Αλεξανδρίδης στην παρουσίαση του βιβλίου του «Παιδικοί έρωτες» (Εκδόσεις Ίκαρος) αν δεν φροντίσουμε και δεν επικοινωνήσουμε με το παιδικό μέσα μας, με το παρελθόν μας δηλαδή, θα δυσκολευτούμε να φροντίσουμε το δικό μας παιδί. Πολύ απλά, τα όσα ζήσαμε έχουν καταγραφεί βαθιά μέσα μας κι όσα βιβλία κι αν διαβάσουμε δεν θα είναι ποτέ αρκετά. Δεν μπορούμε να κάνουμε τον ψυχολόγο! Κι ακόμη κι αν προσπαθούμε να φερόμαστε καλά στα παιδιά μας, δεν θα το κάνουμε ποτέ αρκετά καλά, αν δεν φερθούμε καλά και στον εαυτό μας.

Πώς θα φερθούμε καλύτερα στα παιδιά μας, με ενσυναίσθηση, κατανόηση και αποδοχή, αν δεν κάνουμε το ίδιο για τον εαυτό μας; Νομίζω πως υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να το πετύχουμε: αν προσπαθούμε καθημερινά να φερόμαστε στον εαυτό μας όπως θέλουμε να φερόμαστε στο παιδί μας. Κάπως έτσι θα καταφέρουμε να γίνουμε οι γονείς που στέκονται δίπλα στο παιδί, οι γονείς που ίσως δεν είχαμε ποτέ. Δεν θα είναι εύκολο και σίγουρα θέλει προσπάθεια και χρόνο για να έχουμε αποτελέσματα. Πολλές φορές ούτε αυτό δεν θα είναι αρκετό, καθότι ένα τραύμα δεν σβήνει πάντα τόσο απλά. Μπορούμε όμως τουλάχιστον να προσπαθήσουμε. Και είμαι σίγουρη πως θα έχουμε αποτελέσματα.

Ας δούμε λοιπόν τον γονεϊκό μας ρόλο με ενσυναίσθηση. Ας αποδεχθούμε πως αυτό που κάνουμε είναι δύσκολο, θέλει προσπάθεια και υπομονή, που ίσως το παιδί μέσα μας δεν βίωσε ποτέ και για αυτό σήμερα δυσκολεύεται να φερθεί έτσι και στο δικό του παιδί ως ενήλικας. Ας αναγνωρίσουμε κι ας αποδεχθούμε τα συναισθήματά μας. Δεν είναι κακό να αισθανθούμε και να εκφράσουμε ακόμη και τα συναισθήματα που μας φέρνουν σε αμηχανία. Μπορείς να πεις κουράστηκα, θύμωσα, πληγώθηκα, δεν αντέχω και να αναγνωρίσεις στον εαυτό σου πως έχεις δικαίωμα να νιώθεις έτσι. Μη τιμωρείς όμως τον εαυτό σου. Μη γεμίζεις ενοχές και μην κατηγορείς τον εαυτό σου για τα λάθη του. Αντίθετα αναγνώρισέ τα, αποδέξου τα και μάθε από αυτά. Τι πιο ανθρώπινο από ένα παιδί να βλέπει πως ο γονιός φοβάται, θυμώνει, κλαίει, ζητά συγνώμη, θέλει μια αγκαλιά…

Φρόντισε τον εαυτό σου, κάνε πράγματα που σου προσφέρουν ηρεμία, βρες χρόνο μόνο για σένα, κάνε ότι σε γεμίζει χαρά και σε χαλαρώνει, με ή χωρίς τα παιδιά. Δεν είναι πολύ όμορφο να βλέπει το παιδί τη μητέρα ή τον πατέρα του να φροντίζουν τον εαυτό τους όπως θα φροντίσουν και το ίδιο; Να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος/η. Δίπλα σου σίγουρα υπάρχει κάποιος γονιός που αισθάνεται ακριβώς όπως εσύ, μπορεί και χειρότερα. Μη διστάσεις να οργανωθείς σε ομάδες γονέων όπου μπορείς να μοιραστείς εμπειρίες, να ρωτήσεις, να μάθεις, να ακούσεις. Για μένα κάπως έτσι ξεκίνησε αυτό το blog και η ομάδα μου στο Facebook. Πλέον αισθάνομαι τόση χαρά που υπάρχει γύρω μου ένα δίκτυο ανθρώπων με τους οποίους μοιράζομαι ίδιες ανησυχίες, χαρές και ενδιαφέροντα.

Δεν γεννιέσαι γονιός και σίγουρα δεν σου δίνουν ένα manual όταν φεύγεις από το μαιευτήριο. Θέλει χρόνο και προσωπική «δουλειά» με τον εαυτό μας, για να πετύχουμε κάτι καλύτερο με τους μικρούς ανθρώπους που μεγαλώνουμε. Δεν είμαστε ψυχολόγοι κι όσα βιβλία κι αν διαβάσουμε, οι απαντήσεις δεν είναι πάντα τόσο απλές.

Το παιδί μέσα μας όμως πολλές φορές μας δείχνει τον τρόπο. Αρκεί να το ακούσουμε…


Σύντομα θα μοιραστώ μαζί σας τους τρόπους που έχω βρει για να φροντίζω τον εαυτό μου. Stay tuned!

Author

7 Σχόλια

  1. Το εσωτερικό μας παιδί χρειάζεται φροντίδα και πολλές φορές βοήθεια, αρκεί να το κατανοήσουμε και να το φροντίσουμε εγκαίρως. Άλλωστε, τα παιδιά μας είναι ο καθρέπτης του εαυτού μας κι όταν τα παρατηρούμε βλέπουμε σε αυτά όλα όσα πρέπει να διορθώσουμε σε εμάς! Κανείς δεν είναι τέλειος και το να αναζητάμε να είμαστε τέλειοι γονείς είναι σα να στήνουμε τον εαυτό μας στον τοίχο! Στην ίδια φάση φροντίδας του εαυτού μου είμαι κι εγώ! Αναμένω να δω τις δικές σου φροντίδες για περισσότερες ιδέες! Φιλιάαα

  2. Αυτό ακριβώς το θέμα με απασχολεί ιδιαίτερα τον τελευταίο καιρό Μάγδα.
    Έχω νιώσει πολλές φορές πως δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να αναγνωρίσει τις αδυναμίες και τις πληγές του και έχω αισθανθεί ενοχές που λογικά σκεπτόμενη θα έπρεπε να τις έχω αποφύγει. Τα πράγματα έχουν όπως ακριβώς τα είπες!
    Ούτε μέσα στο μυαλό μου να ήσουν!
    Σε φιλώ γλυκά!

    • Magda Zindrou Reply

      Γιατί το κάνουμε αυτό όμως; Ειδικά όταν ξέρουμε πόσο λάθος είναι; Προσπαθώ να σκεφτώ πόσο πίσω πάει αυτό κι ώρε ώρες αυτό με αγχώνει ακόμη περισσότερο… (σκόρπιες σκέψεις είναι αυτές, που δεν περιμένουν απάντηση)

  3. Εγώ γαμώτο πιστεύω ότι αυτό που ζήσαμε σαν παιδιά κολλάει σαν ρετσινιά απάνω μας και το κουβαλάμε….
    Προσπαθώ να είμαι καλή μάνα… κάνω λάθη… νιώθω ενοχές…. αλλά δε μπρώ να με συγχωρώ πάντα. Το βλέπω λίγο σαν δικαιολογία. Προσπαθώ να αλλάξω τα στραβά μου αλλά δεν τα καταφέρνω όλες τις φορές και τα παιδιά μεγαλώνουν.
    Σίγουρα όμως θα πω μια συγνώμη και θα κλάψω. Δεςν είμαι καθόλου σίγουρη όμως πως αυτό αρκεί.

    • Magda Zindrou Reply

      Τα σκέφτομαι κι εγώ αυτά πολλές φορές Ελένη, αλλά πιστεύω πως η ρετσινιά που κουβαλάμε μπορεί να φύγει, με δουλειά και προσπάθεια. Δεν τα γράφω αυτά για να μας δικαιολογήσω, τα λάθη έχουν γίνει και δεν τα παίρνεις πίσω, καταγράφονται και τα παιδιά θα κληθούν στο μέλλον να τα διαχειριστούν. Δεν γίνεται όμως να βυθιζόμαστε στις ενοχές, αυτό δεν μας βγάζει πουθενά. Και στο λέω εγώ αυτό, που μεγάλωσα με μια τεράστια ενοχή σαν ομπρέλα πάνω από το κεφάλι μου. Την παίρνω λοιπόν και την κάνω κάτι και βήμα βήμα προχωρώ. Είσαι αξιόλογη και μόνο που αναγνωρίζεις το λάθος και ζητάς συγνώμη. Γιατί είμαι σίγουρη πως έτσι, ακόμη κι αν δεν το αισθάνεσαι πάντα, προχωράς ένα βήμα μπροστά!

      • Έχεις δίκιο… δε γίνεται να το κουβαλάμε σαν βάρος όλη μας τη ζωή… δε βγάζει έτσι πουθενά. Αλλά ρε συ Μάγδα καμιά φορά νομίζω πως ο χρόνος τρέχει, τα παιδιά μεγαλώνουν κι εγώ αλλάζω με πολύ μικρά και αργά βηματάκια. Θα προλάβω άραγε;;;

  4. ΦΩΤΕΙΝΗ ΖΗΝΔΡΟΥ Reply

    Απαντώντας στην Ελένη, που με κινητοποίησε να γράψω λόγω παρόμοιων ανησυχιών, έχω να πώ πως θα προλάβουμε τα πάντα…και το λέω φωναχτά πολύ συχνά στον εαυτό μου όπως θα το έλεγα σε κάθε άλλη «ανήσυχη» μαμά!
    Πιστεύω πολύ στη διαδικασία της θεραπείας του «παιδιού μας» και πράγματι δεν είναι εύκολη και γρήγορη σε όλες τις περιπτώσεις. Είναι ωστόσο εφικτή και είναι και το μοναδικό, που στη δική μου τουλάχιστον περίπτωση, μου λέει πως θα πάνε όλα καλα!
    Είναι αλήθεια δύσκολο, στο μεταξύ, να ζητήσουμε τη βοήθεια κάποιου ειδικού. Όσοι το μπορούν είναι αληθινά μια μαγική διαδικασία και σου δίνει αυτο το σπουδαίο δώρο της αποδοχής, της αγάπης και πολλα πολλά άλλα και ευτυχώς υπάρχουν αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι εκεί έξω έτοιμοι να δώσουν πολλά.
    Συμφωνώ απόλυτα με τη Μάγδα ωστόσο, πως τα βιβλία, οι ομάδες γονέων αλλά και το διαδίκτυο είναι μια καλή πηγη αναζήτησης βοήθειας. Βρίσκεις κόσμο με τις ίδιες ή παρόμοιες ανησυχίες και ανακαλύπτεις πως δεν είσαι ο μόνος που τα περνάει όλα αυτά. Πως υπάρχουν άνθρωποι έτοιμοι να σου δώσουν πολλά!
    Ας εμπιστευθούμε λοιπόν αυτές τις ενοχές, τον θυμό, τον φόβο (και διάφορα άλλα όμορφα τέλος πάντων που συχνά αισθάνόμαστε) που μας ζητάνε απεγνωσμένα βοήθεια. Όπως δεν θα τα απορρίψουμε στο παιδί μας έτσι ακριβώς, ας τα ακούσουμε και για εμάς. Ας βρόυμε μια γωνίτσα να τα βάλουμε και να τα φροντίσουμε χωριστά, κάποια άλλη στιγμή και όχι παράλληλα με τη στιγμή που τα παιδιά μας μας μιλάνε!

Write A Comment

error: Content is protected !!