Archive

Σεπτέμβριος 2017

Browsing

Το αγόρι και η γάτα

18 χρόνια πέρασαν από την πρώτη φορά που είδα την γάτα μου, την Lolita. Ήμουν στην Αγγλία, φοιτήτρια. Δεν ξέρω πώς εγώ, που λατρεύω τα σκυλιά, βρέθηκα να ερωτεύομαι παράφορα αυτό το πλάσμα. Έγινε η συντροφιά μου, παρέα στα καλά και τα δύσκολα. Ήρθαμε μαζί στην Ελλάδα, μαζί μεγαλώσαμε, η οικογένεια διευρύνθηκε και η Lolita μοίραζε πλέον την αγάπη της και στα δύο μου παιδιά, χωρίς ποτέ να τα γρατσουνίσει ή να τα δαγκώσει, όπως πολλοί λανθασμένα πιστεύουν για τις γάτες. Έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μας. Πριν τρία χρόνια όμως αρρώστησε. Η διάγνωση ήταν νεφρική ανεπάρκεια. Βρεθήκαμε να της δίνουμε ένα χάπι (για ανθρώπους) δύο φορές τη μέρα, άλλαξε η διατροφή της, πηγαίναμε στον γιατρό για το check-up της και για πρώτη φορά η ζωή μας ακολούθησε την δική της. Ερχόταν μαζί ακόμη και στις διακοπές μας. Φέτος το καλοκαίρι όμως, στις 20 Αυγούστου, η Lolita έφυγε από την ζωή. Μετά από 18 χρόνια οι δρόμοι μας χώρισαν…

Διαβάσαμε «Ρόζα το τερατάκι»

Σήμερα θέλω να σας γνωρίσω μια ακόμη φίλη που αποκτήσαμε αυτό το καλοκαίρι, χάρη στις Εκδόσεις Μικρή Σελήνη και το βιβλίο με τίτλο «Ρόζα το τερατάκι» της Olga de Dios. Η Ρόζα είναι ένα τερατάκι διαφορετικό από όσα ξέρατε μέχρι σήμερα. Καταρχήν είναι ροζ! Είναι μαλλιαρή, γιγαντόσωμη, της αρέσουν τα χρώματα, τα ταξίδια, τα παιχνίδια και τα γέλια. Ζει όμως σε έναν κόσμο γκρι όπου όλα, ακόμη και τα δέντρα και τα σπίτια, είναι ίδια. Κανείς δεν δείχνει να είναι χαρούμενος. Για αυτό και η Ρόζα αποφασίζει να φύγει για ένα μακρινό ταξίδι εξερεύνησης.

Λαδένια, η πίτσα της Κιμώλου

Αν σου πει κανείς τα υλικά μπορεί και να πεις «Τι; Αυτό είναι; Και είναι νόστιμο τώρα αυτό;«. Ο λόγος για την λαδένια, ένα παραδοσιακό πιάτο της Κιμωλιάτικης κουζίνας, που μπορεί να μην σας γεμίζει το μάτι ακούγοντας τα υλικά, αλλά σίγουρα θα γαργαλήσει ευχάριστα τον ουρανίσκο σας! Και αν πας στην Κίμωλο δεν γίνεται να μην δοκιμάσεις την αυθεντική συνταγή. Για πρωινό, μεσημεριανό, απογευματινό ή βραδινό, οι ντόπιοι την τιμούν και την προσφέρουν απλόχερα στους καλεσμένους τους με κάθε ευκαιρία. Και καλά κάνουν! Γιατί αυτή η Κιμωλιάτικη εκδοχή της πίτσας, ταπεινή και απλή στα υλικά της, είναι πεντανόστιμη!

Διαβάσαμε «Ξεχωρίζω και σφυρίζω»

Διαβάσαμε το «Ξεχωρίζω και σφυρίζω» από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος αυτό το καλοκαίρι. Στο δωμάτιο, στην παραλία, πριν το φαγητό, μετά το φαγητό, για καληνύχτα, για καλημέρα, για παρηγοριά, για να γελάσουμε, για να συζητήσουμε… Πολύχρωμο, ευφάνταστο, έξυπνο, είναι ένα βιβλίο τόσο γεμάτο, μοναδικό, όμορφο και ξεχωριστό που απλά δεν το αφήνεις από τα χέρια σου!

«Αύριο θα πάμε στο σχολείο μας.»

Και ξαφνικά το νηπιαγωγείο φαντάζει μακρινό… Τα δύο μου αγόρια ετοιμάστηκαν σήμερα το πρωί για να πάνε στο σχολείο τους. Μαζί! Η αγωνία φαινόταν από χθες βράδυ. Μπορούσες όμως να διακρίνεις και την λαχτάρα, την ανυπομονησία, την περιέργεια, την χαρά. Γιατί επιτέλους, θα είναι οι δυο τους στο ίδιο σχολείο, θα μπορούν να τρέξουν στην ίδια αυλή, θα τρώνε μαζί το μεσημεριανό τους, θα έχουν την ίδια τσάντα. «Αύριο θα πάμε στο σχολείο μας...», είπε ο Άλκης πριν αποκοιμηθεί, «ανυπομονώ για το αύριο!«.

error: Content is protected !!