Πείτε μου πόσες φορές έχετε ακούσει εσείς αυτή τη φράση «Ρε μαμά, δεν παίξαμε καθόλου σήμερα!«… μετά από ένα ολόκληρο απόγευμα (δηλαδή 4 ώρες τουλάχιστον) που τα παιδιά έμειναν στο σπίτι και απλά έπαιζαν. Ακόμη και μετά από μια ολόκληρη μέρα στο σπίτι. Νομίζω πως την ακούω καθημερινά, ή τουλάχιστον μέρα παρά μέρα, ειδικά αυτή την περίοδο.


Ζούμε σε μια χώρα όπου δυστυχώς τα παιδιά περνούν πολλές ώρες στο σχολείο, καθισμένα σε μια καρέκλα, με ελάχιστο χρόνο να παίξουν ακόμη και στα διαλείμματα. Το απόγευμα τρέχουν σε διάφορες δραστηριότητες, εκπαιδευτικές κατά προτίμηση, που πολλές φορές δεν τις έχουν καν επιλέξει τα ίδια. Σαν να μην έφτανε αυτό, το καλοκαίρι έρχεται από τον Μάιο (η καλοκαιρινή διάθεση σίγουρα) κι έτσι έχεις δύο παιδιά κουρασμένα, φορτωμένα (ακόμη κι αν από επιλογή δεν τα έχεις γράψει σε πολλές δραστηριότητες), να διαμαρτύρονται πως δεν προλαβαίνουν να παίξουν.

Νομίζω πως ως ενήλικες ξεχνάμε με πόση μανία και λαχτάρα παίζαμε ως παιδιά. Με θυμάμαι να παίζω με τον αδερφό ώρες ατελείωτες, στο σπίτι, στην γειτονιά, στο χωριό, στις βόλτες με τους γονείς. Ο χρόνος δεν ήταν ποτέ αρκετός! Παίζαμε σαν να μην υπήρχε αύριο. Ανακαλύπταμε συνεχώς καινούρια παιχνίδια, βρισκόμασταν διαρκώς σε νέες περιπέτειες, αντιμέτωποι με δεκάδες διλήμματα, όπου έπρεπε να διαχειριστούμε δύσκολες καταστάσεις.

Όλα μέσα από το ελεύθερο παιχνίδι, χωρίς την καθοδήγηση ενός ενήλικα. Το παιχνίδι στο οποίο το παιδί δίνεται με πάθος, ανακαλύπτει συνεχώς τον εαυτό του και τις ικανότητές του και αισθάνεται ασφάλεια, απολαμβάνει την ελευθερία των επιλογών του, αντιμετωπίζει τα λάθη του και μαθαίνει από αυτά, μπαίνει στη θέση του άλλου, εκφράζει τις επιθυμίες και τις ανάγκες του.

Κοινώς φίλοι γονείς, το καθημερινό, ελεύθερο παιχνίδι είναι για ένα παιδί τόσο απαραίτητο, όσο το φαγητό και το νερό. Είναι βασικό συστατικό της αναπτυξιακής του εξέλιξης, καθώς του προσφέρει νέες γνώσεις και καλλιεργεί τις δεξιότητες και τις ικανότητές του, σωματικές και συναισθηματικές. Το παιδί που απολαμβάνει το ελεύθερο παιχνίδι μαθαίνει να μοιράζεται, μπαίνει στη θέση του άλλου, γίνεται πιο ευέλικτο, μαθαίνει να προσαρμόζεται στο κερδίζω ή χάνω, καλλιεργεί την φαντασία του και την δημιουργικότητά του. Το παιδί μεταμορφώνεται χάρη στον ρόλο που υποδύεται κι έτσι διαχειρίζεται φόβους και συναισθήματα, καλλιεργεί την λογική και το χιούμορ του. Το παιδί μας περνάει καλά!

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα μας πουν «Ρε μαμά, δεν παίξαμε καθόλου σήμερα!«, αρκεί να σκεφτούμε όλα αυτά και να βάλουμε εμείς επιτέλους τον εαυτό μας στην θέση τους. Να γυρίσουμε λίγα χρόνια πίσω και να θυμηθούμε αυτή την αίσθηση που άφηνε το ελεύθερο παιχνίδι στο κορμί μας λίγο πριν κοιμηθούμε.

Και τότε θα τα καταλάβουμε λίγο καλύτερα!

Αν θέλετε να διαβάσετε περισσότερα για το πώς μπορείτε να κάνετε την ζωή σας λίγο πιο απλή και να επιτρέψετε επιτέλους στο παιδί σας να απολαύσει την ελευθερία της παιδικής ηλικίας, μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο «Γονείς απλά!» του Kim John Payne με την Lisa M. Ross, σε μετάφραση της Λαμπρινής Σταμάτη, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο.

Author

Write A Comment

error: Content is protected !!