Τα παιδικά βιβλία υπήρχαν στη ζωή μου πριν ακόμη από τον ερχομό των παιδιών μου. Η ζωή όμως με δύο νεαρούς βιβλιοφάγους μας έχει χαρίσει μια βιβλιοθήκη γεμάτη υπέροχα αριστουργήματα. Κι ευτυχώς εμπλουτίζεται συνεχώς και με ταχύτατους ρυθμούς. Τα βιβλία μας διαβάζονται ξανά και ξανά και όσο μεγαλώνουν τα παιδιά τα μάτια τους εκπαιδεύονται να ανιχνεύουν στοιχεία στην εικονογράφηση που το δικό μου μάτι πολλές φορές, δυστυχώς, δεν παρατηρεί.

Χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί πλέον οι εκδοτικοί οίκοι επενδύουν πολύ στην εικονογράφηση των βιβλίων, καθώς είναι αναπόσπαστο κομμάτι μιας ιστορίας. Ενίοτε λέει αυτά που δεν έχει πει ο συγγραφέας με τις λέξεις, συμπληρώνει το κείμενο και προσθέτει νέα στοιχεία στην πλοκή (Picture books). Πολλές φορές έχω επιλέξει ένα βιβλίο χωρίς καν να διαβάσω την ιστορία, απλά βλέποντας το όνομα του/της εικονογράφου. Και ευτυχώς μέχρι σήμερα οι επιλογές μου δεν με έχουν απογοητεύσει. Το εντυπωσιακό σε αυτό το μοναδικό ταξίδι που μας προσφέρει απλόχερα ένα καλό παιδικό βιβλίο, είναι πόσο εκπαιδεύει το μάτι των παιδιών και καλλιεργεί την παρατηρητικότητα. Γιατί αν κοιτάξετε προσεκτικά θα παρατηρήσετε λεπτομέρειες που γνωρίζουν μόνο ο/η εικονογράφος, ο εκδότης και… το παιδί σας.

Δεν έχω κρύψει πόσο θαυμάζω κι εκτιμώ την Ίριδα Σαμαρτζή. Η Ίρις θα μπορούσε να είναι ένα κεφάλαιο από μόνη της, γιατί χάρη στα βιβλία της μάθαμε μαζί με τα παιδιά να παρατηρούμε προσεκτικά τις σελίδες των βιβλίων μας. Η Ίρις έχει την μοναδική ικανότητα να ντύνει ένα βιβλίο με εικόνες, που μεταμορφώνονται σε λόγια και πάντα συμπληρώνουν την ιστορία. Οι εικόνες της κρύβουν μικρές λεπτομέρειες και ενίοτε κάποια μικρά μυστικά. Είναι ίσως το δικό της παιχνίδι, το δικό της στοίχημα με τον νεαρό αναγνώστη. Τα αγόρια πάντως ανακάλυψαν ένα από τα μυστικά της στο βιβλίο της Μαρία Αγγελίδου «Ταξίδια στη Μυθολογία. Η αρχή του κόσμου«, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος.  «Βλέπεις εδώ; Δεν είναι απλώς μπλε και πράσινο! Γιατί αν το γυρίσεις αλλιώς είναι σαν να αγκαλιάζονται δυο άνθρωποι!!!«. Το μπλε και το πράσινο ήταν για μένα απλά ο ουρανός κι η γη, τα δικά τους μάτια όμως εντόπισαν δύο ανθρώπινες φιγούρες. Απλά έπρεπε να γυρίσεις λίγο το βιβλίο για να τις διακρίνεις.

«Το νησί του Παππού«, του Benji Davies (Εκδόσεις Ίκαρος), αυτή η τρυφερή ιστορία που καταφέρνει με μοναδικό τρόπο να μιλήσει στα παιδιά για την απώλεια, είναι ένα από τα πιο υπέροχα βιβλία που έχουμε διαβάσει. Αν κοιτάξετε προσεκτικά κρύβει ένα μυστικό. Το σχέδιο του νησιού σχεδιάστηκε από τον Davies με βάση το προφίλ του παππού. Αρκεί να γυρίσετε την εικόνα 90 μοίρες και θα το δείτε και μόνοι σας. Τα βράχια σχηματίζουν την μύτη και το φρύδι του παππού, ενώ η ζούγκλα σχηματίζει το μούσι του.

 

Στο βιβλίο «Γιατί δεν έχω κέφια;» της Charlotte Zolotow (Εκδόσεις Παπαδόπουλος) ο κύριος Ζαχαρίου φεύγοντας για την δουλειά ξέχασε να φιλήσει τη γυναίκα του κι αυτή έχασε το κέφι της. Η μέρα της ξεκίνησε στραβά και ο κύκλος της κακής διάθεσης συνεχίζεται όλη μέρα. Στο τέλος του βιβλίου όμως όταν ο κύριος Ζαχαρίου επιστρέφει από την δουλειά του, αγκαλιάζει την γυναίκα του κι όλα τα στραβά της μέρας εξαφανίζονται! Τι βλέπουν τα παιδιά στην φωτογραφία; Ότι δύο άνθρωποι αγκαλιάζονται, φιλιούνται και «γίνονται ένας». Αρκεί να ρίξετε μια κοντινή ματιά στα πρόσωπά τους για να παρατηρήσετε ότι σχηματίζουν ένα νέο χαμογελαστό πρόσωπο!

Εσείς θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας τις δικές σας ανακαλύψεις από τον κόσμο των βιβλίων σας;

 

Author

2 Σχόλια

  1. Τα παιδικά βιβλία κι εγω τα λατρεύω! Και τώρα που είμαι στην Αγγλια έχω πρόσβαση σε ακόμα περισσότερες εξαιρετικές εκδόσεις και ο ενθουσιασμός μου είναι μεγάλος.
    Τη λεπτομερεια για το νησί του παππού δεν την είχα προσέξει, θα πάω ομως να το κοιτάξω και να το δείξω στη μικρή! Και με έβαλες σε ωραίο τριπάκι, θα κοιτάω ενδελεχώς για κρυμμένα μηνύματα στις εικονογραφήσεις!

Write A Comment

error: Content is protected !!