«Είναι δύσκολο να έχεις παιδί τελικά μαμά;«Είναι η δεύτερη φορά που μου το είπε αυτό ο Άρης. Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς αντέδρασα την πρώτη φορά. (ευτυχώς που τότε, όπως και σήμερα, είχα γράψει για το περιστατικό στο blog) Θυμάμαι να του λέω πως είναι δύσκολο αλλά είναι υπέροχο, πως τα παιδιά μου είναι ότι ωραιότερο έχω αποκτήσει στην ζωή μου…

Και μου το ξαναείπε πριν μερικές μέρες… Μια μέρα που με ζόρισε πολύ: δουλειά, παραλαβή παιδιών, φαγητό, σπίτι χάλια, kung fu, τρελαμένη επιστροφή, προετοιμασία για την επόμενη μέρα, παιδιά που παίζοντας έχουν μπει στο πετσί του ρόλου και δεν συνεργάζονται στο φαγητό, δόντια, πλύσιμο, παραμύθι και κάπου εκεί…

«Είναι δύσκολο να έχεις παιδί τελικά μαμά;»

Η απάντηση ήταν η ίδια. Τον κράτησα σφιχτά στην αγκαλιά μου και του εξήγησα πως πολλά πράγματα είναι δύσκολα στην ζωή μας, ίσως το να είσαι γονιός είναι ένα από τα πιο δύσκολα, αλλά είναι και το πιο υπέροχο πράγμα που εγώ έχω βιώσει μέχρι σήμερα. Προσπάθησα να του εξηγήσω πως ο χρόνος έχει καλές και κακές μέρες και αν ζήσαμε μια μέρα που δεν ήταν όπως ακριβώς θα την θέλαμε, αυτό δεν σημαίνει πως δεν αγαπάμε ο ένας τον άλλο, πως δεν θα ξυπνήσουμε το επόμενο πρωί και όλα θα είναι καλύτερα. Γιατί έχουμε ο ένας τον άλλο, αγαπιόμαστε και το αισθανόμαστε αυτό βαθιά μέσα μας, λέμε αλήθειες και είμαστε άνθρωποι που αισθάνονται πολλά και διαφορετικά συναισθήματα.Του είπα πως και η μαμά έχει αδυναμίες, φοβάται και αισθάνεται θυμό όπως ακριβώς και τα παιδιά.

Με αγκάλιασε, μου έδωσε το πιο ρουφηχτό φιλί και μου είπε καληνύχτα!

Με βασάνισε όμως αυτή η διαπίστωση. Φοβήθηκα πως έχω κάνει κάτι λάθος και το παιδί το καταλαβαίνει αυτό. Φοβήθηκα μήπως αισθανθεί πως ευθύνεται για αυτό. Και μόνο ένα μικρό μου κομμάτι σκέφτηκε πως ίσως απλά το παιδί μπήκε στην θέση μου, στο ανθρώπινο μυαλό μου και για μερικά δευτερόλεπτα έγινε η φωνή μου.

Και τότε ήρθατε εσείς αγαπημένοι φίλοι και με επαναφέρατε στην λογική. «Αυτή είναι η έμπρακτη απόδειξη της ενσυναίσθησης«, μου έγραψε η Έλενα, «Δεν είναι και τόσο εύκολο να μπορεί να μπαίνει ένα παιδί στο πετσί του άλλου«, έγραψε η Γιολάντα, «Κάτι καλό έχει δομηθεί, δεν είναι παρτάκιας» έγραψε η Στέλλα, «κάτι έχεις κάνει σωστά» μου γράψατε… κι εγώ απλά δεν μπορούσα να το δω…

Είναι δύσκολο κάποιες μέρες να βλέπεις πίσω από τις λέξεις. Να δαμάσεις τον ενοχικό άνθρωπο που κρύβεται μέσα σου και να δεις τα πράγματα με την ματιά του ουδέτερου παρατηρητή. Κι είναι πολύ δύσκολο για έναν γονιό όταν προσπαθεί να μεγαλώσει τα παιδιά του αλλιώς, ώστε να μη νιώσουν αν γίνεται ποτέ ενοχή, να μη σκεφτούν ούτε για μια στιγμή πως δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που αισθάνονται.

Ξέρετε τι με βοηθάει; Να αποδέχομαι καταρχήν το λάθος μου, να το αναγνωρίζω εγώ, για μένα, και να αποδέχομαι πως έφταιξα. Δεν αντέχω τα «έλα μωρέ, εμείς τι πάθαμε;«. Πάθαμε! Και το κουβαλάμε μέσα μας, πάνω μας, στην σχέση με τον άντρα μας, με τους φίλους μας, στην δουλειά… Παραδέχομαι ότι τα πλήγωσα και ζητάω συγνώμη. Συγνώμη που τα δικά μου συναισθήματα και η δική μου κακή στιγμή έγιναν η αιτία να αισθανθούν αυτά άσχημα. Και τους λέω πως θα προσπαθήσω να το διορθώσω, να μην ξαναγίνει. Και δεν σας κρύβω πως χαίρομαι όταν με πλησιάζουν και με χαϊδεύουν απαλά στα μαλλιά και μου λένε «Δεν πειράζει μαμά, είσαι η καλύτερη!«.

Ναι λοιπόν αγόρι μου, είναι δύσκολο να έχει κανείς παιδιά. Γιατί η ευθύνη είναι τεράστια και η ενοχή σε κάθε λάθος με περιμένει στην γωνία. Αλλά το παλεύω, το παλεύω πολύ και καθημερινά. Και να ξέρετε υπέροχοι μου άνθρωποι, αγαπημένα μου παιδάκια, πως όσο δύσκολο είναι, άλλο τόσο είναι και η πιο υπέροχα μοναδική εμπειρία που έχω ζήσει μέχρι σήμερα. Και δεν θα την άλλαζα με τίποτα!

Ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους τους φίλους! Είστε φοβεροί!!!

Author

8 Σχόλια

  1. Πολλά κουβαλάμε μέσα μας από παιδιά…κι έχω την εντύπωση πως τα βγάζουμε στα δικά μας παιδιά. Μια κίνηση, μια κουβέντα, ένα βλέμμα.. όλα τα κουβαλάμε κι όλα τα βγάζουμε.. δε ξέρω …είναι σαν να επαναλβάνουμε λάθη που έκαναν οι γονείς μας…
    Θεωρώ πως οι άνθρωποι που σκέφτονται και τολμούν να παραδέχονται τα λάθη τους είναι σε πολύ καλό δρόμο. Ο άνθρωπος που σκέφτεται θα αναγνωρίσει ο λάθος του και θα προσπαθήσει να γίνει καλύτερος. Να αλλάξει το λάθος… να μη το ξανά κάνει… ή έστω την επόμενη φορά να κάνει μισό λάθος…
    Θα συμφωνήσω πως είναι δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά… δεν είναι;; ανθρώπους πας να φτιάξεις όχι κέικ… Και το να πλάθεις ανθρώπους είναι τεράστια ευθύνη… Ότι φτιάξεις αυτό θα βγει στο κόσμο να ζήσει. Ότι φτιάξεις αυτό θα κάνει οικογένεια και θα φερθεί αναλόγως…
    Κι εμένα πολύ μου αρέσουν αυτοί οι άνθρωποι που σκέφτονται! που βλέπουν το λάθος! που δε το θέλουν το λάθος και παλεύουν να το αλλάξουν!
    Τα φιλιά μου Μάγδα!

  2. Πολύ όμορφο κείμενο, ρε Μάγδα! Ο Άρης (όπως σίγουρα και ο αδερφός του) είναι σίγουρο πως μεγαλώνει σωστά, αφού ακριβώς ενδιαφέρεται για το πώς νιώθει η μανούλα και τη σκέφτεται…
    Με την ενοχή δεν τα βρίσκω κι εγώ πάντα.. Νομίζω όσα σωστά ή λάθη έγιναν θα φανούν στην πορεία, όσο μεγαλώνουν. Ελπίζω τα σωστά να είναι περισσότερα… Το βασικό που θέλω να καταλαβαίνουν είναι ότι τα αγαπάμε και ότι με την αγάπη και τη συζήτηση όλα λύνονται. Είναι μεγάλη η ευθύνη αλλά όντως η ευτυχία είναι πολύ μεγαλύτερη!

    Καλή συνέχεια στον καθημερινό αγώνα 🙂

    Βάσω, η Μαμά Πρωτάρα

  3. Πολύ όμορφο κείμενο, ρε Μάγδα! Ο Άρης (όπως σίγουρα και ο αδερφός του) είναι σίγουρο πως μεγαλώνει σωστά, αφού ακριβώς ενδιαφέρεται για το πώς νιώθει η μανούλα και τη σκέφτεται…
    Με την ενοχή δεν τα βρίσκω κι εγώ πάντα.. Νομίζω όσα σωστά ή λάθη έγιναν θα φανούν στην πορεία, όσο μεγαλώνουν. Ελπίζω τα σωστά να είναι περισσότερα… Το βασικό που θέλω να καταλαβαίνουν είναι ότι τα αγαπάμε και ότι με την αγάπη και τη συζήτηση όλα λύνονται. Είναι μεγάλη η ευθύνη αλλά όντως η ευτυχία είναι πολύ μεγαλύτερη!

    Καλή συνέχεια στον καθημερινό αγώνα 🙂

    Βάσω, η Μαμά Πρωτάρα

  4. Μαγδα μου και μόνο που αναγνωρίζεις ότι μπορεί να έχεις κάνει λάθος και προβληματίζεσαι δείχνει τι άνθρωπος και τι υπεροχη μαμά είσαι! Κι όταν ένα παιδάκι αρχίζει να σκέφτεται και τους γονεις του, πέρα από το παιχνίδι και τους φίλους, κατά τη γνώμη μου πάντα, γίνεται πολύ καλή δουλειά εκ μέρους των γονιών του! Τα φιλια μου!

  5. Πολύ ωραία ανάρτηση Μάγδα! Το σκέφτομαι κι εγώ πολλές φορές πόσο δύσκολο είναι να είσαι γονιός! Και μάλιστα να προσπαθείς να είσαι όσο πιο καλό γίνεται. Μπράβο του που έχει αυτές τις ανησυχίες για την μαμά του!
    Κατερίνα

  6. αχ αυτό το "δεν πειράζει" πόσο γλυκά το λέει όταν του ζητάω συγνώμη όταν κάνω κάτι για το οποίο μετανιώνω… Ενσυναίσθηση είναι, αυτό πιστεύω και εγώ. Τα πας υπέροχα Μάγδα μου, συνέχισε έτσι…

Write A Comment

error: Content is protected !!