Archive

Σεπτέμβριος 2016

Browsing

Η Μπέμπα Μπλομ παίζει κρυφτό (Εκδόσεις Ίκαρος) – Βιβλία για μικρά χεράκια

Αυτό το βιβλίο ήταν παραγγελιά! Για δύο μικρά χεράκια που πρόσφατα έγιναν 2 χρονών και εγώ φυσικά ως νονά της δεν μπορούσα να μην της το πάρω.Η μικρούλα μου λοιπόν διάλεξε το βιβλίο «Η Μπέμπα Μπλομ παίζει κρυφτό», ένα ακόμη εξαιρετικό βιβλίο της σειράς «Ψάξε να βρεις» από τις Εκδόσεις Ίκαρος. Σας έχω συστήσει τον Κούκου Βάου και την Τσίου Τσίου. Σήμερα θα γνωρίσετε την Μπέμπα Μπλομ μια πανέμορφη, τρισχαριτωμένη γατούλα. Η Μπέμπα Μπλομ παίζει κρυφτό με τους φίλους της και ψάχνει να τους βρει. Τι λέτε; Θα τα καταφέρει; Στο τέλος την περιμένει και μια έκπληξη. Ευκαιρία για τα μικρά χεράκια του παιδιού να την βοηθήσουν. Η Janie Ho μας χαρίζει ένα ακόμη υπέροχο βιβλίο, το οποίο με την πρώτη ματιά κερδίζει τον μικρό αναγνώστη (1-3 ετών). Το μικρό του σχήμα το κάνει εύκολο στην μεταφορά ακόμη και από τους πιο μικρούς ανθρώπους. Είναι ανθεκτικό καθώς όλες οι σελίδες είναι…

Οι τετράποδοι επισκέπτες μου

Το φετινό καλοκαίρι ήταν για μας σκέτη απόλαυση! Γεμάτο ξένοιαστες, ξεκούραστες και χαλαρές στιγμές. Μας επιφύλασσε όμως και μια τεράστια έκπληξη. Μια έκπληξη που μας αναστάτωσε, μας άγχωσε, έκρυβε αγωνία και φόβο, αλλά μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε δύο υπέροχα πλάσματα, γεμάτα αγάπη και τρυφερότητα. Να σας γνωρίσω την Ήρα και τον Κοκόνη! Από γάτες ξέρω! Η Λολίτα, η αγγλίδα γάτα μου, είναι μαζί μου περισσότερο από 17 χρόνια τώρα και ήταν για μένα η πρώτη μου καθημερινή, κανονική επαφή με ένα κατοικίδιο. Λέω κανονική, γιατί κατά την διάρκεια της ζωής μου έκανα πολλές απόπειρες να υιοθετήσω ένα ζωάκι, οι περισσότερες όμως βρήκαν δυστυχώς σθεναρή αντίσταση από την μαμά μου. Φέτος το καλοκαίρι όμως βρεθήκαμε στο χωριό παρέα με δύο σκυλιά, τα οποία φαίνεται πως κάποιος άφησε έξω από την πόρτα μας. Συνηθισμένη πρακτική όπως έμαθα στην πορεία, καθώς τα καλοκαίρια, με το που φθάνουν οι Αθηναίοι στα…

Κάτι έχω κάνει λάθος… Ή μήπως όχι;

«Είναι δύσκολο να έχεις παιδί τελικά μαμά;»Είναι η δεύτερη φορά που μου το είπε αυτό ο Άρης. Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς αντέδρασα την πρώτη φορά. (ευτυχώς που τότε, όπως και σήμερα, είχα γράψει για το περιστατικό στο blog) Θυμάμαι να του λέω πως είναι δύσκολο αλλά είναι υπέροχο, πως τα παιδιά μου είναι ότι ωραιότερο έχω αποκτήσει στην ζωή μου… Και μου το ξαναείπε πριν μερικές μέρες… Μια μέρα που με ζόρισε πολύ: δουλειά, παραλαβή παιδιών, φαγητό, σπίτι χάλια, kung fu, τρελαμένη επιστροφή, προετοιμασία για την επόμενη μέρα, παιδιά που παίζοντας έχουν μπει στο πετσί του ρόλου και δεν συνεργάζονται στο φαγητό, δόντια, πλύσιμο, παραμύθι και κάπου εκεί… «Είναι δύσκολο να έχεις παιδί τελικά μαμά;» Η απάντηση ήταν η ίδια. Τον κράτησα σφιχτά στην αγκαλιά μου και του εξήγησα πως πολλά πράγματα είναι δύσκολα στην ζωή μας, ίσως το να είσαι γονιός είναι ένα από τα πιο δύσκολα, αλλά είναι…

«Το ταξίδι»- Τα βιβλία του καλοκαιριού μας

Αυτό το καλοκαίρι διαβάσαμε πολλά βιβλία, πάρα πολλά. Όσο μεγαλώνουν τα παιδιά ψάχνουν καινούριες ιστορίες, καινούριες συγκινήσεις, αφορμές για συζήτηση και σκέψη… Κι εγώ φυσικά ακολουθώ και δεν χάνω ευκαιρία να τους τροφοδοτώ με καινούρια βιβλία. Και «Το ταξίδι» της Φραντσέσκα Σάννα από τις Εκδόσεις Πατάκη ήταν αυτό ακριβώς που ψάχναμε! Επίκαιρο, γεμάτο αλήθειες, με εξαιρετική εικονογράφηση, το συγκεκριμένο βιβλίο μας καθήλωσε, μας συγκίνησε, μας έκανε να δακρύσουμε και να συζητήσουμε για έναν κόσμο που δυστυχώς δεν μπορούν όλοι να απολαύσουν όπως εμείς… Πώς είναι άραγε να τ΄ αφήνεις όλα πίσω σου και να ταξιδεύεις για έναν τόπο ξένο, έναν τόπο άγνωστο; Μια μητέρα και τα δυο της παιδιά ξεκινούν ένα τέτοιο ταξίδι. Ένα ταξίδι γεμάτο φόβο για το άγνωστο. Ένα ταξίδι γεμάτο ελπίδα. Η ιστορία βασίζεται πάνω σε πολλές μικρές ιστορίες ανθρώπων που αναγκάστηκαν να αναζητήσουν ένα καινούριο σπίτι. Ιστορίες μεταναστών, προσφύγων, δεν έχει σημασία τελικά… Ιστορίες ανθρώπων…

Αγαπημένη Κίμωλος!

Το καλοκαίρι φαντάζει μακρινό, αλλά ευτυχώς οι επιπτώσεις του πάνω μας φαίνονται ακόμη!Και για μένα το φετινό καλοκαίρι ήταν απλά υπέροχο! Ξεκουράστηκα, χαλάρωσα, απόλαυσα τις πιο ξέγνοιαστες διακοπές που έχω κάνει μέχρι σήμερα με τα παιδιά μου. Και τελείωσε αφήνοντας μια υπέροχη αίσθηση που δεν σκοπεύω να ξεφορτωθώ έτσι εύκολα. Πριν όμως πω αντίο καλοκαιράκι, ήθελα να γράψω για το υπέροχο, αγαπημένο μας νησάκι, την Κίμωλο και τους ανθρώπους της. Γιατί τελικά καταλήγω πως όπου κι αν πάμε, ότι κι αν κάνουμε, οι άνθρωποι είναι αυτοί που δίνουν τον τόνο. Όταν χορεύουν αρμονικά και με το περιβάλλον, τότε αγγίζεις το τέλειο!!! Όταν λέμε Κίμωλο, σκεφτόμαστε Κική και Γιώργο. Κι αν ποτέ πάτε στο νησί, το πιο πιθανό είναι ότι θα τους γνωρίσετε. Γιατί Κίμωλος χωρίς Κική και Γιώργο, δεν υπάρχει! Φέτος δεν χορτάσαμε την Κική όσο θα θέλαμε. Του χρόνου θα πρέπει να βγούμε 2 φορές έξω για φαγητό, ακούς…

error: Content is protected !!