Archive

Ιούλιος 2016

Browsing

Το τέλος του παιδικού σταθμού…

Καθώς τα παιδιά σου μεγαλώνουν συνειδητοποιείς ότι κάποια πράγματα που ζεις καθημερινά δεν θα τα ξαναζήσεις ποτέ! Μπορεί να είναι πολύτιμα, ευχάριστα, κουραστικά, λυτρωτικά… Όμως τελειώνουν! Και δεν έρχονται ξανά. Και δεν το καταλαβαίνεις παρά μόνο όταν έρχεται εκείνη η ώρα, εκείνα τα λεπτά πριν το τέλος τους. Όπως σήμερα, όταν ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δεν έχω πλέον παιδί στον παιδικό σταθμό. Γιατί σήμερα ο παιδικός σταθμός τελείωσε… Τις τελευταίες μέρες κοιτώ τον Άλκη και μου φαίνεται απίστευτο πώς αυτό το μικρό αγοράκι που έστειλα για μια ακόμη χρονιά στη Dorothy Snot, το αγαπημένο μας σχολείο, θα είναι πλέον στο νηπιαγωγείο. Είναι το μωρό μου! Ήταν μια χρονιά λίγο περίεργη, μια χρονιά κρίσιμη για τον Άλκη ο οποίος μεγάλωσε, διεκδίκησε, αμφισβήτησε, πειραματίστηκε, ανακάλυψε, θύμωσε, αρνήθηκε, αγάπησε… Και όλα αυτά γυρνούσαν στο σπίτι και δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκα πόσο διαφορετικός είναι από όσα ήξερα μέχρι σήμερα. Υπήρχαν μέρες που…

Τα παιδικά καλοκαίρια…

Χθες ήταν η πρώτη μου μέρα στη δουλειά μετά από 8 μέρες στο νησί… Δύσκολο… Ξεκούραστη, ήρεμη, χαλαρή, αλλά το μυαλό γεμάτο σκέψεις. Ευτυχώς σκέψεις χαρούμενες, ταξιδιάρικες, θα μπορούσαν και να μου φέρουν θλίψη, αλλά μάλλον με κάνουν να χαμογελώ και να ονειρεύομαι. Το μυαλό είναι γεμάτο εικόνες των παιδιών μου να περνάνε καλά!   Όλα ξεκίνησαν χθες! Ναι, ναι, χθες στην επιστροφή μας από το ταξίδι μας στην Κίμωλο, για την οποία σας έχω ξαναγράψει πόσο υπέροχη είναι και φυσικά θα επανέλθω (πώς θα μπορούσα άλλωστε να μην ξαναγράψω για τον δικό μας παράδεισο;). Χθες λοιπόν, στο καράβι της επιστροφής, την ώρα που μια παρέα κουρασμένων, ξενυχτισμένων κοριτσιών, αποφάσισε πως ήθελε να κοιμηθεί στις 7 το απόγευμα και φυσικά 3 παιδάκια που έπαιζαν και γελούσαν παίζοντας «Μουτζούρη» τις ενόχλησαν. Χθες, που αναγκαστήκαμε να μαζέψουμε τα παιδιά μας, να τα βάλουμε να κάτσουν από νωρίς σε ένα κάθισμα, γιατί μας…

«Ο δρόμος για το σπίτι» (Εκδόσεις Ίκαρος) – Τα βιβλία του καλοκαιριού μας

Ένας ακόμη αγαπημένος συγγραφέας και ένας ακόμη αγαπημένος ήρωας βρίσκονται αυτές τις μέρες μαζί μας, μακριά από το σπίτι του/μας, για να μας κρατήσουν συντροφιά και να γνωρίσουν μαζί μας καινούρια μέρη και νέες περιπέτειες.Δεν είναι άλλοι από τον αγαπημένο μας Oliver Jeffers και το αγόρι του! «Ο δρόμος για το σπίτι», το τέταρτο βιβλίο στη σειρά των περιπετειών του αγοριού που ξεκίνησε με το «Πώς να πιάσεις ένα αστέρι» και συνεχίστηκε με τα «Πιγκουίνος χάθηκε, Πιγκουίνος βρέθηκε» και «Πετάνε οι πιγκουίνοι;» από τις Εκδόσεις Ίκαρος, ήρθε και έχει γίνει ένα από τα αγαπημένα βιβλία του φετινού καλοκαιριού! Ήταν κάποτε ένα αγόρι που μια μέρα, καθώς έψαχνε στην αποθήκη του, βρήκε ένα αεροπλάνο κι έτσι μια μέρα βρέθηκε στο φεγγάρι. Μόνο που εντελώς ξαφνικά έμεινε από καύσιμα και δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω. Γρήγορα όμως κατάλαβε πως δεν ήταν μόνο του. Εκεί κοντά ένας εξωγήινος έχει εγκλωβιστεί μαζί του στο…

Αυτό το καλοκαίρι αφήστε τα παιδιά να βαρεθούν

Γιατί όταν ακούμε τη φράση «Μαμά βαριέμαι….!» μας πιάνει πανικός;Αμέσως τρέχουμε να προσφέρουμε την λύση και συνήθως πιστεύουμε ότι η πιο πετυχημένη λύση είναι αυτή η ηλεκτρική babysitter η τηλεόραση, ή το ξαδερφάκι της το tablet, που αυτόματα θα σκοτώσουν την βαρεμάρα, θα μας προσφέρουν λίγη ώρα χαλάρωσης και θα εμποδίσουν την γκρίνια των παιδιών μας. Λάθος!!!! Δεν θα σας πω καμία θεωρία, ούτε θα αρνηθώ ότι την χρησιμοποιώ κι εγώ αυτή την babysitter, ευτυχώς πολύ σπάνια και με μεγάλες ενοχές, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία… Είναι όμως καλοκαίρι! Κλείστε την τηλεόραση και αφήστε το tablet στην άκρη. Αφήστε τα παιδιά να βαρεθούν, γιατί μόνο έτσι θα βρεθούν μπροστά σε ευχάριστες εκπλήξεις. Γιατί όταν βαριόμαστε… Ζωγραφίζουμε, στο χαρτί ή ακόμη καλύτερα στο χέρι μας… Ζωγραφίζουμε ακόμη και τα ρούχα μας… Αν πάλι βαρεθούμε πολύ, ζωγραφίζουμε το πρόσωπό μας… Ζωγραφίζουμε με κιμωλίες, όχι υποχρεωτικά στον μαυροπίνακα… Μεταμφιεζόμαστε… Διαβάζουμε τα αγαπημένα…

Οι μικροί μου άνθρωποι αλλάζουν… (Τι λέει αυτό το στόμα τους;)

Καιρό είχα να γράψω τις ατάκες τους…Ξαφνικά δεν είναι απλά αστείες, κρύβουν βαθύτατες σκέψεις και προβληματισμούς, μου δείχνουν ότι μεγαλώνουν, παρατηρούν πράγματα, διεκδικούν… Οι μικροί μου άνθρωποι αλλάζουν… Άρης: Άλκη θα μου δώσεις ένα φιλάκι τώρα που φεύγω; Μπαμπάς: Αχ μωρέ, τρυφερό μου αγόρι! Άρης: Ο Άλκης είναι πιο τρυφερός. Μπαμπάς: Γιατί το λες αυτό Άρη; Άρης: Ο Άλκης είναι πιο τρυφερός γιατί γεννήθηκε μετά από μένα. Εγώ είμαι λιγότερο τρυφερός γιατί όσο μεγαλώνει κανείς χάνει την τρυφεράδα και σκληραίνει. ———————————————————————- Άρης: Μαμά, φαντάσου να ζούσαμε σε έναν κόσμο που δεν υπήρχε αύριο… (σιωπή) Να ζούσαμε ένα τεράστιο σήμερα, όπου όλα τα παιδιά θα ήταν ευτυχισμένα, οι γονείς δεν θα δούλευαν, θα είχαμε αρκετά χρήματα για να έχουμε όσα χρειαζόμαστε, δεν θα μαλώναμε και θα θυμώναμε για λίγα μόνο λεπτά, μετά θα το ξεχνούσαμε… Κανείς δεν θα έκλαιγε, μόνο από τα γέλια του θα έκλαιγε όποιος γελούσε πολύ!!!!!! Και αυτές…

error: Content is protected !!