Archive

Ιούνιος 2016

Browsing

Τα πρώτα μας «Παιχνιδομαγειρέματα», οι σκέψεις μας και ένα μεγάλο ευχαριστώ!

Ένας κύκλος έκλεισε το Σάββατο που πέρασε. Τρεις συναντήσεις για «Παιχνιδομαγειρέματα» ολοκληρώθηκαν, παρέα με τα παιδιά και την Χρυσούλα Παπαγεωργίου, τον άνθρωπο που εμπνεύστηκε και υλοποίησε την συγκεκριμένη δράση. Εμείς είμαστε γεμάτες χαρά, ικανοποίηση και συγκίνηση, γιατί πετύχαμε, ή μάλλον κερδίσαμε όλα όσα θέλαμε κι ακόμη περισσότερα! Βρεθήκαμε τόσο κοντά στους καλύτερους δασκάλους-ανθρώπους της ζωής μας και μάθαμε μέσα από το παιχνίδι μερικές από τις μεγαλύτερες αλήθειες. Δεν θα πω τίποτα περισσότερο, δεν είμαι εγώ η κατάλληλη… Θα σας αφήσω στις φωτογραφίες των έργων των παιδιών, που είναι είναι αρκετές, αλλά δεν μπορούσα να αφήσω καμία έξω! Θα σας αφήσω και στην Χρυσούλα! Μόνο εκείνη νομίζω μπορεί να προσπαθήσει να μας φέρει λίγο πιο κοντά στην παιδική σκέψη. Εγώ θέλω μόνο να την ευχαριστήσω. Όταν πέρυσι με πήρε τηλέφωνο σε μια πολύ δύσκολη περίοδο, δεν είχα φανταστεί ότι ένα χρόνο μετά θα ήταν μια πολύτιμη φίλη, συνοδοιπόρος σε όσα σκέφτομαι…

Μια βόλτα στο Πάρκο Δεινοσαύρων

Στο Πολιτιστικό Πάρκο πήγαμε πρώτη φορά πριν 2,5 χρόνια. Είναι ένας καταπράσινος χώρος 25.000 τετραγωνικών μέτρων και βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα έξω από την Αθήνα (προέκταση Αττικής Οδού προς Λαύριο). Βρεθήκαμε εκεί ξανά πριν μερικούς μήνες για να δούμε την υπαίθρια έκθεση δεινοσαύρων! Το Πάρκο Δεινοσαύρων απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους και παρουσιάζει εκθέματα σε φυσικό μέγεθος, πιστές αναπαραστάσεις δεινοσαύρων και άλλων ζώων, με κύριο στόχο την αφύπνιση της οικολογικής συνείδησης του επισκέπτη. Η ζωή στην Αθήνα μας σπρώχνει καθημερινά να ψάχνουμε για ανοικτούς, πράσινους χώρους, όπου τα παιδιά μπορούν να τρέξουν, να παίξουν και να σκαρφαλώσουν ανενόχλητα. Το Πολιτιστικό Πάρκο στο Λαύριο είναι σίγουρα ένας από αυτούς τους χώρους. Και φυσικά τα παιδιά ενθουσιάστηκαν όταν τα ρώτησα αν θέλουν να δουν μια έκθεση με δεινόσαυρους! Η αγάπη μας για τους δεινόσαυρους είναι άλλωστε γνωστή σε όσους διαβάζουν αυτό το blog. Η συγκεκριμένη έκθεση, σύμφωνα με την ιστοσελίδα του Πάρκου, απευθύνεται…

«Δύσκολη που γίνεται σιγά σιγά η ζωή βρε μαμά!»

Η ώρα είναι 16:30. Έχουμε όλοι γυρίσει στο σπίτι από δουλειές και σχολεία. Ο Άρης ετοιμάζεται να διαβάσει γιατί το απόγευμα έχουμε κανονίσει παιχνίδι με έναν φιλαράκο του από την γειτονιά. Παίρνει την ασήκωτη αυτή τσάντα, που έπρεπε να κουβαλάμε όλη την χρονιά από το σπίτι στο σχολείο και από το σχολείο πίσω στο σπίτι και ξεφυσάει:»Ουφ, δύσκολη που γίνεται σιγά σιγά η ζωή βρε μαμά!» Εγώ: «Γιατί αγάπη μου το λες αυτό; Τι έπαθες;» Άρης: «Δεν έπαθα κάτι. Να απλά, κάθε χρόνος που περνάει η ζωή των παιδιών γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Ξεκινήσαμε από το μικρό σχολείο, που όλα ήταν τόσο ωραία. Παίζαμε, τραγουδούσαμε, τρέχαμε στην αυλή, ζωγραφίζαμε, ξαναπαίζαμε, είχαμε την κυρία Δήμητρα που είναι η καλύτερη δασκάλα όλου του κόσμου. Μετά πήγαμε στο μεσαίο σχολείο. Κι εκεί άρχισαν οι κυρίες να μη μας αφήνουν να τρέχουμε, διάβασμα δεν είχαμε, αλλά κάναμε εργασίες, παίζαμε λιγότερο. Και τώρα στο…

error: Content is protected !!