Τους τελευταίους μήνες ζούμε μια πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση. Χιλιάδες άνθρωποι έχουν εγκλωβιστεί στην Ελλάδα, προσπαθώντας να ξεφύγουν από την φρίκη του πολέμου.

Κι εμείς είμαστε γονείς… Και τα παιδιά μας γίνονται καθημερινά μάρτυρες μιας κατάστασης δύσκολης, που πιθανώς μας προκαλεί άγχος και αμηχανία, που δεν είμαι σίγουρη πώς περιγράφεται και αν χωρά σε λέξεις…
Πώς περιγράφουμε και εξηγούμε στα παιδιά την προσφυγική κρίση;
Ας μην δώσω εγώ την απάντηση, ας την δώσουν οι ειδικοί, οι άνθρωποι που γνωρίζουν την ψυχή καλύτερα από μένα. Και μετά ο καθένας ας κρίνει και ας γίνει κομμάτι των όσων ζούμε με όποιο τρόπο μπορεί. Γιατί φίλοι μου, η αλληλεγγύη είναι το μόνο όπλο που πραγματικά έχουμε στα χέρια μας!

Γράφει ο Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος

«Την προηγούμενη Κυριακή βρεθήκαμε με μια ομάδα εθελοντών στον προσφυγικό καταυλισμό του Κατσικά στα Γιάννενα. Πήγαμε ως ψυχολόγοι για να προσφέρουμε αυτό που μπορούμε σε ανθρώπους που βρέθηκαν σε μια άγνωστη για αυτούς χώρα και με την ελπίδα να αγνοείται.

Εκεί γνώρισα τον Χασσάν και τα τρία του παιδιά. Με ρώταγε γιατί δεν κάνει κάτι η εκκλησία να τους βοηθήσει και εγώ τον κοιτούσα και δεν ήξερα τι να του πω. Γνώρισα και τον Άσσαντ με τα δύο του παιδιά. Η γυναίκα του και τα άλλα δύο τους παιδιά πνίγηκαν στα στενά της Μυτιλήνης. Του είπα ότι λυπάμαι και …

Καθίσαμε στην λασπωμένη σκηνή και δώσαμε στα παιδιά μπλοκ ζωγραφικής, μπογιές και ξαφνικά είδαμε τα λυπημένα βλέμματα να αλλάζουν. Η σκηνή γέμισε ζωή, παιδιά, γέλια, χρώματα και περήφανους μπαμπάδες.

Τι να πω στο παιδί μου για αυτό που έζησα; Πώς να του εξηγήσω κάτι που ούτε καν εγώ δεν μπορώ να αντιληφθώ, να καταλάβω, να εξηγήσω, να αλλάξω; Στο δρόμο της επιστροφής οι Active Μember έπαιζαν δυνατά για να καλύψουν τις σκέψεις μου, μαζί και ο μεγάλος Σαββόπουλος. Τι να πεις στα παιδιά για κάτι που είναι καθημερινά μπροστά τους αλλά όχι μέσα στον κόσμο τους;

Δεν ξέρω αν μέσα σε αυτή την ανθρωπιστική κρίση χωράνε ψυχολογικές θεωρίες και τεχνικές. Δεν ξέρω αν είναι σωστό ένας γονιός να ενημερώσει το παιδί του ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι για όλους ασφαλής.

Θυμήθηκα τότε την ιστορία της Ελένης και του δικού της γιού. 25η Μαρτίου και το παιδί αποστήθιζε τους στίχους από τον «Θούριο» του Ρήγα για τη γιορτή του σχολείου. Τους έμαθε και τους έλεγε σαν να ήταν στίχοι από παιδικό τραγουδάκι. Τους ήξερε αλλά δεν τους ένιωθε. Ήταν κάτι ξένο για αυτόν. Ήταν όμως κάτι γνώριμο για τα 300 παιδιά που ζουν στις παρυφές της πόλης μας.

«Να χάνωμεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς,
τους φίλους, τα παιδιά μας, κι όλους τους συγγενείς;
Κάλλιο είναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνους, σκλαβιά και φυλακή.
Τι σ’ ωφελεί αν ζήσεις, και είσαι στη σκλαβιά;
στοχάσου πως σε ψένουν, καθ’ ώραν στην φωτιά.
Βεζύρης, δραγουμάνος, αφέντης κι αν σταθείς
ο τύραννος αδίκως σε κάμνει να χαθείς.»

Να λοιπόν μια λύση. Να δούμε τι έχουμε διδαχθεί εμείς, να δούμε τι προσπαθούμε να διδάξουμε στα παιδιά μας και τι εφαρμογή έχουν στο σήμερα.

Μας μοιάζουν όλα γύρω από την προσφυγική κρίση τόσο ξένα και τόσο μακρινά από τον δικό μας κόσμο που μας δυσκολεύουν στην κατανόηση και στην επικοινωνία. Ναι είναι δύσκολο να μιλάς για το διαφορετικό, αλλά είναι πιο δύσκολο να δεις πόσο κοντά είναι αυτό το διαφορετικό στην δική μας ιστορία.

Θέλετε να μιλήσετε στα παιδιά σας για την προσφυγική κρίση; Μιλήστε τους για την γιαγιά τους που ήρθε από την Σμύρνη, τον θείο που μεγάλωσε στη Τασκένδη, την ξαδέρφη που βρίσκεται στην Αυστραλία ή εκείνο τον εξωτικό – διαφορετικό φίλο σας που γνωρίσατε όταν σπουδάζατε στο εξωτερικό. Θα μου πείτε δεν είναι το ίδιο. Ναι, δεν είναι το ίδιο, αλλά όλες οι ιστορίες έχουν ένα κοινό στοιχείο: την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. 


Θέλετε να μιλήσετε στα παιδιά σας για τους λόγους της προσφυγικής κρίσης; Μιλήστε τους για αυτά που έχουν μάθει στις σχολικές γιορτές. Την αντίσταση ενός λαού στον ξένο κατακτητή (28η Οκτωβρίου), τη θέληση για αυτοδιάθεση και ελευθερία (25η Μαρτίου), για την έξοδο του Μεσολογγίου (25η Απριλίου).

Θέλετε να μιλήσετε στα παιδία σας για τους λόγους που κάποιος αφήνει την χώρα του, αφήνει πίσω ότι έχει και διακινδυνεύει την ζωή του και αυτή των παιδιών του για να βρεθεί σε μια ξένη χώρα; Ρωτήστε τον εαυτό σας τι θα κάνατε αν ζούσατε σε τέτοιες συνθήκες και τι είστε διατεθειμένοι να κάνετε για την ασφάλεια των παιδιών σας. 

Αυτά να τους πείτε και θα καταλάβουν!

Αν κάποιος θέλει να μιλήσει στα παιδιά του για την προσφυγική κρίση είναι καλύτερό να βρει τα κοινά στοιχεία που έχουμε εμείς με αυτούς τους ανθρώπους, για τις κοινές μας ελπίδες και τις κοινές μας ανάγκες. Όταν καταλάβουμε πόσο ίδιοι είμαστε, τότε θα μπορέσουμε να τους μιλήσουμε και για τις διαφορές μας.

Εμείς πάντως πήγαμε στον καταυλισμό ως ψυχολόγοι και φύγαμε ως γονείς…»

Author

Write A Comment

error: Content is protected !!