Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

Ελάτε να μοιραστούμε τις δουλειές του σπιτιού!

Κι όμως! Δεν θα το πιστέψετε πόσο θα αρέσει στο παιδί σας να γίνει ένα με εσάς, να κάνετε ομάδα, να συνεργαστείτε και να τελειώσετε μαζί τις δουλειές του σπιτιού.

Δεν είναι παιδική εργασία! Ούτε σας προτείνω να τους τα επιβάλλετε ως υποχρέωση. Για αυτά είναι χαρά!!! Θα τα κάνετε τόσο ευτυχισμένα, αρκεί να βρείτε την υπομονή όχι να τα ανεχτείτε, αλλά να κατανοήσετε τον χρόνο τους, τον ρυθμό και τον τρόπο τους. Γιατί καμιά φορά ως ενήλικες έχουμε τον τρόπο μας, ο χρόνος μας πιέζει, θέλουμε τα πράγματα να γίνονται γρήγορα και όπως μας αρέσουν, αλλά είμαι σίγουρη πως λίγο χώρο μπορείτε να βρείτε και για τα παιδιά. Άλλωστε θα σας ανταμείψουν με το χαμόγελό τους! Και είμαι σίγουρη πως όταν τελειώσουν θα σας ρωτήσουν "Τώρα, πες μου, τι άλλο να κάνω για να βοηθήσω;"

Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν παρέα με τα παιδιά;

Στην κουζίνα...

Μπορούν να μας βοηθήσουν να κόψουμε τις βραστές πατάτες για την πατατοσαλάτα μας.


Μπορούν να ζυμώσουν τον κιμά και να πλάσουν κεφτεδάκια.


Μπορούν να πλάσουν και να κόψουν το ζυμάρι για να φτιάξουμε μια εύκολη πίτσα.


Στο μπάνιο...

Μπορούν να βάλουν τα βρώμικα ρούχα στο πλυντήριο.


Μπορούν να απλώσουν στην σειρά και να κάνουν ζευγάρια τις πλυμένες κάλτσες.


Στο μπαλκόνι...

Μπορούν να απλώσουν τα ρούχα στην απλώστρα και να βάλουν τα μανταλάκια.


Μπορούν να σκαλίσουν το χώμα και να βγάλουν τα ζιζάνια.


Μπορούν να βοηθήσουν στην μεταφύτευση των φυτών.


Μπορούν να βοηθήσουν στην καθαριότητα του μπαλκονιού.


Στον κήπο, στο μποστάνι ή στο χωράφι...

Μπορούν να σκαλίσουν τα παρτέρια και να φυτέψουν σποράκια.


Μπορούν να ποτίσουν τα λουλούδια.


Μπορούν να μαζέψουν τους καρπούς των φυτών ή των δέντρων.


Στην αυλή του σπιτιού...

Μπορούν να βοηθήσουν στο πλύσιμο του αυτοκινήτου.


Μπορούν να βοηθήσουν στο καθάρισμα των χαλιών.


Μπορούν να κάνουν κι άλλα και όταν έχω το φωτογραφικό μου υλικό έτοιμο θα σας ετοιμάσω μια καινούρια ανάρτηση!

Πιστεύω πως μόνο όταν τα παιδιά γίνονται συμμέτοχοι στις καθημερινές εργασίες του σπιτιού μπορούν να κατανοήσουν πώς γίνονται τα πράγματα και να αναλάβουν, σιγά σιγά και πάντα με βάση την ηλικία και τις ικανότητες τους, τις δικές τους εργασίες και υποχρεώσεις. Αρκεί να τους δώσουμε χώρο, χρόνο, την δυνατότητα να τα κάνουν με τον δικό τους τρόπο. Ας μην βιαστούμε να τα διορθώσουμε, να τα κρίνουμε και να τους δείξουμε το σωστό, δηλαδή τον τρόπο που αρέσει σε εμάς. Να είστε σίγουροι πως καθημερινά μας παρατηρούν και όταν αισθάνονται ότι είναι ενεργά μέλη της ομάδας μας θα είναι εκεί και θα κάνουν με δική τους πρωτοβουλία την δουλειά που χρειάζεται.

Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2015

Ο γονιός της παραλίας...

Υπάρχει ο γονιός σύμβουλος... ο αυταρχικός γονιός... ο παρεμβατικός γονιός... υπάρχει ο γονιός ξερόλας... υπάρχει ο γονιός ελικόπτερο... υπάρχουν κι άλλοι οργανωμένοι, αποδιοργανωμένοι, αγχωμένοι, χαλαροί, εκδηλωτικοί και άλλοι τόσοι...

Και μετά υπάρχει και ο γονιός της παραλίας... Αυτός που μου προκαλεί αρκετές φορές σοκ και δέος! Αυτός που μπορεί να σου χαλάσει όλη την μέρα στην θάλασσα, γιατί απλά είναι ένα είδος που θα έπρεπε να εξαφανιστεί!!!

Ήθελα να γράψω κάτι χιουμοριστικό, αρκετά σαρκαστικό, κάτι για να γελάσουμε μέσα από γλαφυρές περιγραφές και παραδείγματα (σήμερα ήταν μια μέρα στην παραλία που με τροφοδότησε αρκετά θα έλεγα), αλλά δεν ξέρω αν μπορώ, αν θα τα καταφέρω... Θα προσπαθήσω...

Ανάμεσα στα κουβαδάκια, τα φτυαράκια, τα στρώματα, τα σωσίβια, τα μπρατσάκια, τις jumboσακούλες, τα 3-4 είδη αντηλιακών, τα ταπεράκια, τις ομπρέλες και τις ξαπλώστρες κρύβεται κάτι χειρότερο. Ένας άνθρωπος που έκανε παιδιά και τώρα βρίσκεται σε έναν δημόσιο, ανοικτό, ανεξέλεγκτο χώρο, ανάμεσα σε ανθρώπους άγνωστους και διαφορετικούς από τον ίδιο. Και το παιδί του τρέχει, παίζει, γελάει, αισθάνεται ελεύθερο, χαίρεται την ανεμελιά του καλοκαιριού, της θάλασσας, των διακοπών του. Ζει και αυτό τον ένα και μοναδικό ίσως μήνα τον χρόνο όπου τα πρέπει, τα μη και η κάθε τύπου καθοδήγηση θα έπρεπε να μειωθούν στο ελάχιστο.

Κι όμως, ο γονιός παραλίας, αυτό το τρομακτικό παράδειγμα γονεϊκότητας είναι εκεί, άγρυπνος φρουρός, να κάνει όσα κάνει όλη την χρονιά, ίσως και χειρότερα, γιατί τώρα δεν βρίσκεται ούτε ο ίδιος στον απολύτως ελεγχόμενο χώρο του.


Τετάρτη, 26 Αυγούστου 2015

Φωτογραφικό ημερολόγιο 2015 - Εβδομάδα #33

Μετράμε πλέον αντίστροφα και ότι κι αν κάνουμε, όπου κι αν πάμε, το μυαλό θέλει απλά να μείνει εδώ, σε αυτές τις εικόνες, με αυτό τον ήλιο, με την δροσιά της θάλασσας και την νοστιμιά μιας σπιτικής σαλάτας με φρέσκια γλιστρίδα από τον κήπο...

232/365 - 20/8/2015 "Μοντέρνοι ιππότες"


233/365 - 21/8/2015 "Γλιστρίδα έφαγες;"


234/365 - 22/8/2015 "Κι αυτό θα πει χαρά!"


235/365 - 23/8/2015 "Αποχρώσεις"


236/365 - 24/8/2015 "Μωρό στη στεριά"


237/365 - 25/8/2015 "Μετράμε αντίστροφα..."


238/365 - 26/8/2015 "Reflections"


Μέχρι την επόμενη εβδομάδα...

#‎φωτογραφισετο‬

Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2015

Our #duckface selfie holiday challenge!

Όπως μπορεί να έχετε καταλάβει με την φωτογραφία έχουμε ένα πάθος! Ψάχνουμε αφορμές για να βγάζουμε φωτογραφίες και συνήθως τα καταφέρνουμε.

Για αυτόν τον μήνα λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε με την μόδα, με το πείσμα των καιρών που θέλει τα social media γεμάτα selfies, duckface και γενικώς φωτογραφίες ανθρώπων που περνάνε καλά (και ενίοτε δημιουργούν και εντυπώσεις) . Εμείς με μια δόση αυτοσαρκασμού, πολύ πολύ χιούμορ και, πιστέψτε με, καμία διάθεση να κοροϊδέψουμε, απλά να περάσουμε καλά, μπήκαμε στην #duckface challenge και σας χαρίζουμε μια selfie κάθε μέρα, για δέκα μέρες! Για να ξορκίσουμε μια από τις χειρότερες χρονιές που έχουμε περάσει τα τελευταία χρόνια, για να γιορτάσουμε την τρέλα μας, για να πούμε "άντε στο καλό" σε ότι μας πληγώνει...

Για να γελάσουμε!!!











Μέχρι του χρόνου λοιπόν...

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2015

Ένα ηφαίστειο στην αυλή μας

Όσες φορές κι αν παίξουμε ορισμένα παιχνίδια, απλά δεν τα χορταίνουμε. Και τελευταία οτιδήποτε έχει να κάνει με κατασκευές, πειράματα, "βρωμιές" και νερό έρχεται πρώτο στην λίστα.

Το τελευταίο μας project λοιπόν τα είχε όλα! Λερώσαμε τα χέρια μας, πειραματιστήκαμε και κατασκευάσαμε ένα ηφαίστειο μέσα στην αυλή μας.


Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Φωτογραφικό ημερολόγιο 2015 - Εβδομάδα #32

Διακοπές, διακοπές, διακοπές...

225/365 - 13/8/2015 "I love turtles"


226/365 - 14/8/2015 "Δυόσμος, πετρούλες και όρεξη στο φουλ!"


227/365 - 15/8/2015 "Μια ακόμη φωτογραφία για την συλλογή μας" (για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε για να διαβάσετε την ανάρτηση "Ανακαλύπτοντας τον μικρόκοσμο")


228/365 - 16/8/2015 "Βόλτα στην Αρχαία Μεσσήνη"


229/365 - 17/8/2015 "Ένα ηφαίστειο στην αυλή μας"


230/365 - 18/8/2015 "Sister fun by the beach!"


231/365 - 19/9/2015 "Street artist Alkis!"


Μέχρι την επόμενη εβδομάδα...

#‎φωτογραφισετο‬

Τρίτη, 18 Αυγούστου 2015

Πήγαμε στο Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων

Βόλτα στην Καλαμάτα λοιπόν και ένα μέρος που πρέπει οπωσδήποτε να επισκεφθείτε με τα παιδιά είναι το Δημοτικό Πάρκο Σιδηροδρόμων.



Η είσοδος του Πάρκου βρίσκεται στην οδό Μακεδονίας, μόλις μερικά λεπτά από την κεντρική πλατεία της Καλαμάτας στην οδό Αριστομένους με κατεύθυνση προς λιμάνι στην οδό Κρήτης. Καταλαμβάνει συνολικά μια έκταση 54 στρεμμάτων. Ο χώρος είναι διαμορφωμένος για να περπατήσετε, να απολαύσετε την σκιά κάτω από τα δέντρα, να παίξουν τα παιδιά στις ειδικά διαμορφωμένες παιδικές χαρές, να κάνετε μια βόλτα με ποδήλατα, να διαβάσετε το βιβλίο σας στην απόλυτη ησυχία...




Θα συναντήσετε την πρώτη παιδική χαρά λίγα μόνο μέτρα μετά την είσοδο του Πάρκου. Και το παιχνίδι ξεκινά! Δεν έχει πολλά παιχνίδια στον χώρο, ούτε προστατευτικό δάπεδο, παρόλα αυτά τα παιδιά δεν σταματούσαν να παίζουν. Οι κούνιες είναι καθαρές και ο χώρος κλείνει με πόρτα. Υπάρχει πόσιμο νερό σε κοντινή απόσταση και παγκάκια για να ξεκουραστούν οι μεγαλύτεροι. Αισθητικά μου άρεσε περισσότερο ο χώρος καθώς δείχνει σα να έχουν γίνει ελάχιστες παρεμβάσεις στο φυσικό περιβάλλον Μη ξεχάσετε να βάλετε αντικουνουπική λοσιόν καθώς υπάρχουν κουνούπια και σκνίπες στον χώρο.

Προχωρώντας θα βρείτε τα γραφεία του ΜΕΘ (Μεσσηνιακό Ερασιτεχνικό Θέατρο), ένα υπαίθριο θέατρο-χώρο εκδηλώσεων και μια ακόμη παιδική χαρά.






Το Πάρκο ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1986. Λόγω όμως του καταστρεπτικού σεισμού που έπληξε την πόλη το ίδιο διάστημα η ολοκλήρωσή του έγινε το 1990.

Λίγο ακόμη περπάτημα και φτάσαμε στο υπαίθριο Μουσείο των Τρένων!


Ο χώρος που επιλέχθηκε για να δημιουργηθεί το ανοιχτό αυτό μουσείο, μοναδικό στο είδος του καθώς τα εκθέματα - τρένα είναι απολύτως ενταγμένα  στο φυσικό τους περιβάλλον, ήταν ο παλαιός σταθμός «Καλαμάτα - Λιμήν», καθώς και η γειτονική έκταση του ΟΣΕ, που την εποχή του ατμού ήταν χώρος με καρβουναποθήκες.


"Στα εκθέματα του Μουσείου περιλαμβάνονται ο σταθμός και η περιοχή του, με διώροφο οικίσκο σταθμαρχείου, τέσσερις πλατφόρμες επιβίβασης με περίπτερο εισόδου, o υδατόπυργος, τρεις κρουνοί ατμαμαξών και τιμονιέρες, μεταλλική πεζογέφυρα μήκους 28 μ., κατά τον άξονα του σταθμαρχείου, καθώς και μικροστοιχεία οργάνωσης του σιδηροδρομικού τοπίου (κλειδιά αλλαγής, φανοί, στάνζες). Εκτίθενται επτά ατμάμαξες και μια ντηζελάμαξα, ένα χειροκίνητο γερανό (1890), δύο δραιζίνες (ποδήλατη και χειροκίνητη), τρία επιβατηγά οχήματα Α' θέσης, πέντε Α'-Β' θέσης (1885), οκτώ φορτηγά οχήματα διαφόρων τύπων (1885-1947)." (πληροφορίες από την ιστοσελίδα του ΟΣΕ)

  



Το βασικό κτίριο του πάρκου είναι ο ανακαινισμένος σταθμός «Καλαμάτα - Λιμήν». Σήμερα στο ισόγειο στεγάζεται το αναψυκτήριο και ο όροφος έχει παραχωρηθεί για χρήση στον Σύλλογο Φίλων Σιδηροδρόμου Μεσσηνίας. Κάποια από τα βαγόνια χρησιμοποιούνται επίσης ως γραφεία διαφόρων συλλόγων.


Τα περισσότερα βαγόνια δεν είναι προσβάσιμα, με εξαίρεση το βαγόνι που παλιά θα βρισκόταν ο οδηγός. Δυστυχώς αρκετά από αυτά είναι σε άθλια κατάσταση (πολλά έχουν μετατραπεί σε δημόσια ουρητήρια, ή απλώς σκουπιδοτενεκέδες), εκτός από το βαγόνι που βρίσκεται μπροστά στο αναψυκτήριο. 


Η βόλτα στο πάρκο κατέληξε κάπου εκεί, καθώς ο επόμενος σταθμός μας, η λίμνη, ήταν σκέτη απογοήτευση καθώς δεν είχε καν νερό. Χμμμμμ... Παρόλα αυτά ο χώρος είναι σε πολλή καλή κατάσταση, ειδικά αν επιχειρήσω να κάνω συγκρίσεις με αντίστοιχα μεγάλα πάρκα στο κέντρο της Αθήνας. Σε όλη την έκταση του Πάρκου, υπήρχαν άνθρωποι που μαζεύαν φύλλα, σκουπίδια, κάνανε επισκευές, βάφανε πεζούλια και κάποιες διαδρομές. 

Μοναδικό μελανό σημείο και πραγματικά λυπηρό είναι η άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκονται ορισμένα από τα βαγόνια. Σε κάνει πραγματικά να αναρωτιέσαι πώς γίνεται να έχεις μια τέτοια έκταση, τόσο πανέμορφα και καλοδιατηρημένα εκθέματα και να μην υπάρχει ο μηχανισμός να στηρίξει ένα μοναδικό στο είδος του Μουσείο...





Ανηφορίσαμε με μια αίσθηση χαράς. Είχαμε ταξιδέψει με την φαντασία μας σε άλλες εποχές, τρέξαμε, σκαρφαλώσαμε, φτάσαμε στην πιο ψηλή κορυφή και αυτό το παιχνίδι δεν συγκρίνεται με κανένα. Ανακαλύψαμε επίσης πως τα τρένα μας αρέσουν πολύ, πάρα πολύ, και με την πρώτη ευκαιρία θα επισκεφθούμε και άλλα Σιδηροδρομικά Μουσεία και Πάρκα (για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του ΟΣΕ).

Το ταξίδι με οδηγούς τα αγοράκια μου συνεχίζεται!