Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Simplicity parenting ή Απλοποιήστε την καθημερινότητά σας με τα παιδιά

Τελευταία στροβιλίζονται τόσες σκέψεις σε αυτό το μυαλό που ειλικρινά πάει να σπάσει. Φταίει που ο χειμώνας ήταν δύσκολος; Φταίει που μετράω αντίστροφα μέχρι τον Αύγουστο; Που κουράστηκα; Που αισθάνομαι ανικανοποίητη; Σκέφτομαι την ζωή μου με τα παιδιά, τον χρόνο που τους αφιερώνω, πόση ποιότητα και πόση ποσότητα κρύβεται πίσω από την καθημερινότητά μας, τις ασχολίες μας, τα παιχνίδια τους, τις βόλτες μας, τα ρούχα μας, το σπίτι μας...

Η αφορμή δόθηκε με αυτό εδώ το άρθρο της Joanna Goddard, ενώ την ίδια ώρα διάβαζα το βιβλίο Simplicity Parenting του Kim John Payne.


Απλό, αλλά τόσο ευρηματικό! Απλοποιήστε την ζωή σας. Αφιερώστε περισσότερο χρόνο, απλά να ακούσετε, να παρατηρήσετε, να μην βιαστείτε, να σταθείτε δίπλα στα παιδιά σας την ώρα που κάνουν μπάνιο και απλά να τα κοιτάξετε πώς παίζουν, πώς πλατσουρίζουν, πώς μιλάνε και γελάνε...

Ξέρω οι ρυθμοί είναι καμιά φορά τρελοί. Θέλει προσπάθεια και χρόνο, θέλει μάλλον να καθιερώσουμε μικρές, καθημερινές συνήθειες και σιγά σιγά να φέρουμε την αλλαγή στην ποιότητα της ζωής μας με τα παιδιά. Αυτό θα ήθελα να αγγίξω φέτος το καλοκαίρι! Να αισθανθώ λίγο καλύτερα με τις μικρές μας στιγμές, να δημιουργήσω νέες συνήθειες, να χαλαρώσω...

Η αφορμή λοιπόν ήταν ένα άρθρο, ένα βιβλίο και ξαφνικά ένα βράδυ, αφού είχαμε μόλις ξαπλώσει στο κρεβάτι τους και περιμένανε να τους διαβάσω το παραμύθι τους για καληνύχτα ο Άρης μου είπε:

ΆρηςΜμμμμμ... Αυτή η ώρα μου αρέσει πολύ...
ΜαμάΑλήθεια μωρό μου;
ΆλκηςΚαι εμένα μου αρέσει μαμά!
ΜαμάΠωπω! Δύο χαρούμενα παιδάκια! Γιατί σας αρέσει αυτή η ώρα;
ΆρηςΜου αρέσει γιατί είμαστε πιο δίπλα, πιο κοντά από όλη την μέρα!
ΆλκηςΠολύ κοντά, μαμά, για να σου πιάνω πολλά μαλλιά
(συνήθειά του Άλκη πριν κοιμηθεί είναι να μου πιάνει μια τούφα από τα μαλλιά και να την χαϊδεύει).

Θυμήθηκα λοιπόν δύο σημεία του βιβλίου και σκέφτηκα πως αυτή είναι και η καλύτερη αφορμή που μου δίνεται να το αξιοποιήσω στην πράξη.

Οι ιστορίες και τα παραμύθια, ειδικά το βράδυ, αυτή την ώρα που τα παιδιά αφήνονται και χαλαρώνουν λίγο πριν κοιμηθούν, βοηθούν στην αποφόρτιση της μέρας. Τα παιδιά αναγνωρίζουν τον εαυτό τους μέσα από τους χαρακτήρες των βιβλίων, ταυτίζονται με τους ήρωες, τους φόβους, τις αγωνίες, τα κατορθώματά τους. Αναγνωρίζουν τις συνέπειες των πράξεών τους, αναρωτιούνται πώς θα αντιδρούσαν τα ίδια στην θέση του ήρωα, πώς θα τελειώσει η ιστορία, μέχρι που με την δύναμη της φαντασίας τους, αποβάλλουν την ένταση της ημέρας από πάνω τους.

Καθώς είμαστε λοιπόν χαλαροί και λίγο πριν κλείσουμε το φως τα ρωτάω "Πείτε μου ένα ωραίο πράγμα που ζήσατε σήμερα, μια μαγικά όμορφη στιγμή". Θα ξέρετε φαντάζομαι από τα δικά σας παιδιά πως δεν τους παίρνεις πάντα εύκολα κουβέντα για τα πεπραγμένα της ημέρας. Συνήθως απαντούν με ένα ξερό ναι ή όχι, ένα καλά ή ένα τίποτα. Εεεε λοιπόν, εκείνη την ώρα, μετά το παραμύθι μας, αγκαλιασμένοι, αφέθηκαν σαν χείμαρροι και μου είπαν για τα δύο πράγματα που τους άρεσαν μέσα στην μέρα, "γιατί είναι ωραίο να σου αρέσουν πολλά πράγματα, σωστά μαμά;". Και αφού μιλήσαμε για την χαρά μας τα ρώτησα "Και για πείτε μου, τι πιστεύετε ότι θα είναι το πιο δύσκολο πράγμα που θα κάνουμε αύριο; Υπάρχει κάτι που σας ανησυχεί;" Και εκεί έμαθα για σκέψεις και αγωνίες που δεν είχα φανταστεί ότι περνάνε από το μυαλό τους. Ο Άρης μου είπε πως φοβάται λίγο το μεγάλο σχολείο, ο Άλκης είπε πως στεναχωριέται που καμιά φορά ο φίλος του Β. τον λέει μικρό και οι δύο είπαν πως στεναχωριούνται που δεν με βλέπουν πάντα το πρωί όταν ξυπνάνε...

Χείμαρρος...

Δοκιμάστε το! Κάτι τόσο απλό, μπορεί να μας δώσει μια σπουδαία ευκαιρία να έρθουμε πιο κοντά, να μιλήσουμε, να βρούμε χρόνο, ποιοτικό χρόνο, που μπορεί να μην έχουμε την δυνατότητα να τον διαθέσουμε κάθε μέρα.

Ακόμη δεν έχω τελειώσει το βιβλίο μου, αλλά νομίζω πως θα γίνει συχνό σημείο αναφοράς και θα μπει φυσικά στην λίστα με τα must read για όλους εσάς! Μέχρι τότε θα επανέρχομαι με απλά παραδείγματα από τις δικές μου μικρές αλλαγές που έχουν γίνει με αφορμή αυτή την προσέγγιση.

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Φωτογραφικό ημερολόγιο 2015 - Εβδομάδα #24

Αχ! Τι εβδομάδα κι αυτή. Πολύ σπίτι, πολλά φάρμακα, μεγάλη η κούραση, δουλειές, δουλειές ατελείωτες και μια τεράστια, απίστευτη λαχτάρα να έρθουν επιτέλους αυτές οι διακοπές... Να φύγουμε...

169/365 - 18.6.2015 "Ζεσταίνεται η γριούλα μου"


170/365 - 19.6.2015 "Οικογένεια vs Βρογχοπνευμονία 0 - 3"


171/365 - 20.6.2015 "Ο κορμός της μαμάς μου"


172/365 - 21.6.2015 "Μια έκπληξη για την γιορτή του μπαμπά μας"


173/365 - 22.6.2025 "Τον ακούμε και από το σπίτι... κλάψ"


174/365 - 23.6.2015 "Μηχανάκι για δυο οδηγούς" 


175/365 - 24.6.2015 "Καθημερινή διαδρομή" 


Μέχρι την επόμενη εβδομάδα...

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015

Πότε βλέπουμε καλύτερα την δυστυχία;

Η δυστυχία φαίνεται καλύτερα όταν είσαι μαζί με τα παιδιά σου!

Κι όμως... Είναι τόσο θλιβερό, τόσο τρομακτικό....

Είναι εκείνη η στιγμή που θα περάσεις δίπλα από τον άστεγο που κοιμάται πάνω στα χαρτόκουτα. Θα τον κοιτάξεις, μπορεί να αλλάξεις και πεζοδρόμιο για να μην τον δει το παιδί. Αλλά ξέρεις ότι τον είδε, ότι ακόμη κι αν δεν σε ρώτησε τίποτα, μέσα του αναρωτιέται "Γιατί, τι, πώς;".

Είναι εκείνη η στιγμή που είσαι στο τρένο και μπαίνει ο χρήστης. Κρατάει πατερίτσες και με δυνατή, αλλά πονεμένη φωνή ζητάει να τον βοηθήσεις, να μην γυρίσεις κι εσύ το βλέμμα, να μην τον εγκαταλείψεις τώρα που προσπαθεί να σταματήσει τα ναρκωτικά. Μην τον εγκαταλείψεις κι εσύ, γιατί θα του κόψουν το πόδι. Αρκεί να τον κοιτάξεις όπως σου ζητάει. Θα τον κοιτάξεις, αλλά θα γυρίσεις το βλέμμα, θα χαϊδέψεις το κεφαλάκι του παιδιού σου και θα ευχηθείς να μην σε ρωτήσει τίποτα. Μακάρι να μην το είδε, να μην το άκουσε όλο αυτό... Πώς θα εξηγήσεις την ασχήμια αυτή;

Είναι εκείνη η στιγμή που για μια ακόμη φορά θα αρνηθείς να σου πλύνουν το τζάμι στο αυτοκίνητο, που δεν θα ανοίξεις το παράθυρο να δώσεις χρήματα στον ανάπηρο που ζητάει την βοήθειά σου.

Είναι εκείνη η στιγμή που θα περάσει δίπλα σου το ξυπόλητο παιδί, ζητώντας σου λίγα χρήματα να αγοράσει φαγητό, γιατί πεινάει, γιατί δεν έχει ρούχα.

Είναι εκείνη η στιγμή που θα δεις στο πεζοδρόμιο μια γυναίκα να κρατάει στα χέρια της ένα μωρό και θα σου ζητάει λίγα χρήματα για να του αγοράσει γάλα.

Είναι η στιγμή που θα σου πει το παιδί ότι σήμερα μοιράστηκαν το μεσημεριανό τους με την συμμαθήτριά τους γιατί η μαμά της ξέχασε να της βάλει φαγητό. Όπως μοιράστηκαν πριν μερικές μέρες το δεκατιανό τους με άλλον ένα φίλο, γιατί και η δική του μαμά είναι ξεχασιάρα.

Είναι πολλές πλέον αυτές οι στιγμές...

Και δείχνουν αλλιώς, πιο έντονες, πιο δύσκολες, σκηνές που θέλεις να γυρίσεις το βλέμμα, αλλά δεν μπορείς. Γιατί αν γυρίσεις το βλέμμα δεν θα μάθεις στο παιδί σου πως η ζωή είναι δύσκολη για κάποιους ανθρώπους κι εμείς είμαστε εδώ για να βοηθάμε όπου και όπως μπορούμε. Να μην γυρίζουμε το βλέμμα και να μην σκύβουμε το κεφάλι. Δεν είναι όμορφη η εικόνα, αλλά τα παιδιά την βλέπουν. Καταλαβαίνουν κι ας μην ρωτάνε. Αισθάνονται και μυρίζουν την αγωνία και τον φόβο. Πληγώνονται...

Η δυστυχία φαίνεται καλύτερα όταν είσαι με τα παιδιά σου, γιατί σε κάνει αυτομάτως να αναρωτιέσαι "Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα; Πώς έφτασαν ως εδώ;"

Και οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες...

image via http://borzui.tumblr.com/post/65998136485/trapped-by-drew-hopper

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Παίζουμε βρώμικα στις Μικρές Ιστορίες - Part #2

Η τρίτη "βρώμικη" συνάντηση πραγματοποιήθηκε στις Μικρές Ιστορίες την προηγούμενη εβδομάδα (δεύτερη για εμάς δυστυχώς,καθώς η υγεία όλων μου των αγοριών δεν είναι στα καλύτερά της αυτό τον μήνα). Και όπως και στην πρώτη μας συνάντηση έτσι και αυτή την φορά περάσαμε τέλεια! Το σημαντικότερο είναι πως το παιχνίδι αυτό γίνεται πολύ άνετα και στο μπαλκόνι του σπιτιού μας. 

Για μια ακόμη φορά να σας πω πως θα χρειαστείτε ρούχα που δεν σας νοιάζει να λερωθούν και φυσικά όλη σας την ανοχή και την κατανόηση για το πολυαγαπημένο βρώμικο παιχνίδι του παιδιού σας.

Αυτή τη φορά λοιπόν θα χρειαστείτε 1 - 2 πακέτα χαρτί υγείας (ας πούμε τουλάχιστον 10 ρολά η συσκευασία), ένα πλαστικό κουτί (το μέγεθος θα εξαρτηθεί από το πόσα παιδιά συμμετέχουν στο παιχνίδι), έναν μουσαμά (το μέγεθος θα εξαρτηθεί από τον χώρο που έχετε στην διάθεσή σας), σαπούνι, νερό, και διάφορα χρώματα (νερομπογιές).

Ξεκινάμε;

Καταρχήν θα παίξουμε με τα ρολά! Ναι, ναι!!! Δεν φανταζόμουν ότι μπορεί το παιχνίδι με τα ρολά να γίνει τόσο διασκεδαστικό. Πετάξτε τα ο ένας στον άλλο, ξετυλίξτε τα, κυνηγήστε τα, τυλίξτε τα γύρω από τον εαυτό σας και το παιδί, αφήστε την φαντασία σας ελεύθερη και το χαρτί θα μεταμορφωθεί σε φίδι, όπλο, αέρα, παλτό...







Έφτασε η ώρα να πάρουμε το χαρτί μας, να το κόψουμε σε μικρά κομμάτια και να το τοποθετήσουμε μέσα στο πλαστικό κουτί.


Στην συνέχεια θα ρίξετε λίγο νερό, τόσο που θα το απορροφήσει το χαρτί και θα αφήσετε το παιδί να το πλάσει με τα χεράκια του.


Ρίχνουμε λίγο σαπούνι. Στο παιχνίδι μπαίνει και η σαπουνάδα, οι μυρωδιές του σαπουνιού. Η υφή του χαρτιού αλλάζει. Ρωτήστε το παιδί για την αίσθηση στα χεράκια του ενώ αυτό θα συνεχίσει να ζυμώνει το διαφορετικό αυτό ζυμάρι. ΠΡΟΣΟΧΗ αν υπάρχουν μικρά παιδιά, μην βάλουν το ζυμάρι μας στο στόμα!



Και τώρα θα χρειαστούμε λίγο χρώμα. Πράσινο, κόκκινο, κίτρινο, μπλε, ότι χρώμα τους αρέσει. Το βάζουμε σε ένα ψεκαστήρα και αφήνουμε το παιδί να δέσει τα υλικά με τα χεράκια του. Θα παίξει με τα χρώματα και θα δει ποια δημιουργούν καινούριες αποχρώσεις. Αφήστε το να πειραματιστεί, ακόμη και να αδειάσει ολόκληρο το μπουκάλι. Εδώ αισθανόμαστε, βλέπουμε, μαθαίνουμε, παρατηρούμε, πειραματιζόμαστε, διασκεδάζουμε...



Έφτασε η ώρα να ετοιμάσουμε ένα μοναδικό έργο τέχνης! Απλώνουμε τον μουσαμά στο πάτωμα και πετάμε πάνω του με δύναμη το χρωματιστό μας ζυμάρι. Θα κάνει ένα "ωραίο πλατς", όπως είπε ο Άλκης. Δείτε τον "καμβά" σας σιγά σιγά να αλλάζει, να γίνεται πολύχρωμος και να μεταμορφώνεται.

Τόσο απλό και τόσο ευρηματικό! Τι λέτε;

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Στην κουζίνα για κέικ μπανάνα - σοκολάτα

Σας έχω πει ότι δεν μου αρέσει να πετάω τρόφιμα; Θεωρώ πως στις μέρες μας η μεγαλύτερη σπατάλη που κάνουν οι άνθρωποι είναι ότι πετάνε φαγητό. Ακόμη και φαγητό που μπορεί να καταναλωθεί, αλλά το πετάνε γιατί εμφανισιακά δεν είναι όπως το αγοράσανε.

Ένα τέτοιο προϊόν είναι και οι μπανάνες. Με το που μαυρίζουν λιγάκι κάποιοι τις πετάνε "γιατί δεν τρώγονται" λένε. Λάθος!

Έτσι μετά την πανεύκολη συνταγή μας για τηγανίτες μόνο με δύο υλικά (το ένα από αυτά είναι φυσικά η μπανάνα) βρεθήκαμε για ένα ακόμη απόγευμα στην κουζίνα για ένα κέικ μπανάνας με σοκολάτα.

Η συνταγή απλή! Πολύ απλή!!! Δυστυχώς δεν έχω καθόλου φωτογραφίες να σας δείξω από την διαδικασία παρασκευής του κέικ, γιατί όση ώρα μαγειρεύαμε προσπαθούσα να σταματήσω τον Άλκη από το τσιμπολόγημα. Τα δοκίμασε όλα βουτώντας το δαχτυλάκι του. Μέχρι και το αλεύρι.


Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2015

Φωτογραφικό ημερολόγιο 2015 - Εβδομάδα #23

Εβδομάδα γιορτής, εβδομάδα αποφοίτησης και συγκίνησης, εβδομάδα μαγειρικής, εβδομάδα θάλασσας... Δυστυχώς όμως οι περιπέτειες της υγείας της οικογένειάς μας δεν έχουν τελειωμό, αλλά φαίνεται πως παρά την κούραση και την αϋπνία καταφέρνουμε να χαμογελάμε!

162/365 - 11.6.2015 "Τέλος στο μαύρο"


163/365 - 12.6.2015 "Και τώρα δημοτικό..."


164/365 - 13.6.2015 "Στην καλοκαιρινή γιορτή του Άλκη μου" 


165/365 - 14.6.2015 "Βόλτα στη θάλασσα"


166/365 - 15.6.2015 "Ώρα για κουζινοκαταστάσεις"


167/365 - 16.6.2015 "Τα σποράκια της Dorothy Snot βγήκαν!"


168/365 - 17.6.2015 "Το πρώτο του εισιτήριο"


Μέχρι την επόμενη εβδομάδα...

‪#‎φωτογραφισετο‬

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Φτιάχνουμε την δική μας πλαστελίνη!

Καιρό τώρα σκεφτόμουν να φτιάξουμε την δική μας πλαστελίνη και όλο το αφήναμε και αγοράζαμε την έτοιμη. Μέχρι που βρήκα αυτή την "συνταγή" για σπιτική, αρωματική και τόσο μαλακή πλαστελίνη, που ειλικρινά δεν μπόρεσα να αντισταθώ.

Χρειαζόμαστε δύο μόνο υλικά και ένα ορεξάτο παιδάκι (στην πορεία γίνανε δύο).


Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

My Oscar Movienights - "Chicago"


Η κινηματογραφική μου πρόκληση συνεχίζεται, αυτή την φορά με ένα μιούζικαλ, το "Chicago" την ταινία που βραβεύτηκε από την Ακαδημία το 2003.

Βρισκόμαστε στο Σικάγο της δεκαετίας του '20. Η Roxie Hart φυλακίζεται μετά την δολοφονία του εραστή της, Οδηγείται στις γυναικείες φυλακές, όπου θα συναντήσει και θα γνωριστεί με την διάσημη ντίβα του βαριετέ Velma Kelly. Την υπεράσπισή της αναλαμβάνει ένας κυνικός μεγαλοδικηγόρος, δίπλα στον οποίο σύντομα καταλαβαίνει πως το μυστικό μιας επιτυχημένης δίκης, που θα οδηγήσει φυσικά στην αθώωσή της και στην πολυπόθητη καριέρα ως χορεύτρια, είναι να στρέψει την προσοχή των media πάνω της και κατά συνέπεια να κερδίσει την κοινή γνώμη.

Η ταινία είχε προταθεί για 13 Oscar. Το μεγαλύτερό της χαρτί είναι η μουσική και τα υπέροχα χορευτικά νούμερα. Όλοι οι ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, με την Κάθρν Ζήτα Τζόουνς να ξεχωρίζει, τόσο για τις χορευτικές, όσο και για τις ικανότητές της στο τραγούδι. Δεν είναι ιδιαίτερα ευρηματικό σκηνοθετικά, αλλά το έξυπνο σενάριο και η μουσική σε κερδίζουν και κρατάνε άψογα τις ισορροπίες. Ο προβληματισμός και η κριτική για την τυφλή δικαιοσύνη, την χειραγώγηση και τον κυνισμό των media, είναι θέματα επίκαιρα όσο ποτέ.

Νομίζω πως αξίζει να δειte την ταινία, καθώς θα απολαύσετε αν μη τι άλλο ένα μουσικό-χορευτικό υπερθέαμα δυστυχώς όχι τόσο ευρηματικό όσο το Moulin Rouge. Παρόλα αυτά είναι ιδανικό για μια βραδιά, παρέα με καλούς φίλους και φυσικά πίτσα!


Directed: Rob Marshall
Screenplay: Bill Condon
Based on: Chicago by John Kander & Fred Ebb
Starring: Renée Zellweger, Catherine Zeta-Jones, Richard Gere, Queen Latifah
Music: John Kander (music), Fred Ebb (lyrics) and Danny Elfman (original score)

‪#‎my_oscar_movienights‬

1/87 Million Dollar Baby

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2015

Και τώρα δημοτικό!

Το γράφω, το σκέφτομαι, το λέω και μου φαίνεται περίπου αστείο.

Ο Αρούλης μου ετοιμάζεται να γίνει πρωτάκι. Το μεγάλο μου μωρό, αυτό το παιδάκι που μου φαίνεται σαν να γεννήθηκε χθες, ετοιμάζεται για το δημοτικό.

Ποτέ πριν δεν είχα αισθανθεί ότι ο χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα. Πού πήγαν τα ξενύχτια; Η παλινδρόμηση, ο θηλασμός, οι πάνες, τα πρώτα δοντάκια, η μετάβαση στις στερεές τροφές, η πρώτη φορά που αρρώστησε, η δύσκολη προσαρμογή στον παιδικό σταθμό και ξαφνικά νηπιαγωγείο... και τώρα ετοιμαζόμαστε για το δημοτικό!

Η φετινή χρονιά ήταν ίσως η πιο δύσκολη από πολλές απόψεις...

Δεν έχει πλέον νόημα να σκέφτομαι πώς και γιατί, τα αν και τα ίσως.

Η ουσία είναι ότι μεγαλώνεις (ναι, ναι σε σένα το λέω αυτό, που ελπίζω μετά από χρόνια να διαβάζεις αυτές εδώ τις σκέψεις), κάνεις ένα ακόμη βήμα, δύσκολο για σένα, δύσκολο για μένα (περισσότερο καμιά φορά). Έκανες πολλούς φίλους φέτος, γνώρισες καινούριους μικρούς ανθρώπους, δύο καινούριες δασκάλες, που αν και δεν είναι η κυρία Δήμητρα όπως μου είπες χθες, αισθάνεσαι ότι σε αγαπάνε. Και έτσι είναι!


Η δουλειά μια ολόκληρης χρονιάς

Σήμερα πήγαμε στο σχολείο μετά από απουσία δύο εβδομάδων. Η χρονιά τελείωσε λίγο άδοξα για σένα μικρέ μου, καθώς πέρασες πνευμονία, μικροβιακή πνευμονία, και βρέθηκες για αρκετές μέρες μακριά από όλους κι από όλα. Σήμερα όμως, λίγο πριν τελειώσει η γιορτούλα που είχαν ετοιμάσει τα παιδιά, πήγαμε στο σχολείο. Όλοι χάρηκαν που σε είδαν, τα παιδιά έτρεξαν να σε αγκαλιάσουν. Φοβόσουν να αφεθείς, γιατί μετά από τέτοια ταλαιπωρία σε είχαμε τρομάξει φαίνεται αρκετά με τις αγκαλιές και τα φιλιά. Χαλαρώσαμε όμως όλοι μαζί, γιατί τελικά αυτό που έμεινε ήταν μια γλυκιά αίσθηση, η χαρά σου, το χαμόγελό σου...



Η αυλή του δημοτικού, όπως φαίνεται από το παράθυρο του νηπιαγωγείου

Και τώρα δημοτικό... Μεγαλώνεις και μαζί σου παίρνεις και εμάς. Μαζί θα κοιτάμε Άρη μου αυτή την αυλή, μαζί θα βρεθούμε σε άλλες γιορτές, υγιείς και πιο χαλαροί, παρέα με τους αγαπημένους σου φίλους.

Και τώρα ξεκούραση!

Μέχρι την επόμενη χρονιά νηπιάκι μου.

Χέρι-χέρι σε κάθε βήμα, κάθε καινούρια αρχή, εύκολη ή δύσκολη!!!


Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2015

Φωτογραφικό ημερολόγιο 2015 - Εβδομάδα #23

Άλλη μια δύσκολη εβδομάδα...

Το παιδί μου μέσα, σε απόσταση από όλους και όλα μετά την περιπέτεια που περάσαμε με την υγεία του. Κουράστηκε... Αλλά είπαμε να το εκμεταλλευτούμε και να δημιουργήσουμε! Ανοίξαμε το ολοκαίνουριο βαλιτσάκι μας με τα χρώματα και ζωγραφίσαμε με τις ώρες. Τέρατα, κάστρα, δράκους, αεροπλάνα και φυσικά πολλές καρδούλες. Κάναμε όμως για πρώτη φορά και την δική μας πλαστελίνη! Μεγάλη απόλαυση για τα παιδιά. Λερώθηκαν και το ευχαριστήθηκαν όσο τίποτε άλλο! 

Και παρότι ο καιρός δεν μας χαρίστηκε ιδιαίτερα, οι γονείς είχαν έξοδο. Στον αγαπημένο, λατρεμένο Μίλτο Πασχαλίδη, σε μια συναυλία γιορτή για τα 20 χρόνια του στο τραγούδι. Πραγματικά υπέροχη βραδιά, με παρέλαση πολυαγαπημένων προσώπων, διανύσαμε παρέα τα τελευταία 20 χρόνια της δικής μας ζωής. 

Αυτές τις μέρες βρήκα και λίγο χρόνο αποκλειστικά για τον μικρούλη μου. Σκέτη απόλαυση έχει γίνει! Δυστυχώς χάσαμε το καθιερωμένο μας ραντεβού στις Μικρές Ιστορίες για βρώμικο παιχνίδι. Δεν πειράζει, την επόμενη Τετάρτη θα είμαστε εκεί! Παίξαμε όμως στο μπαλκόνι με τα υπέροχα τουβλάκια μας και μάλιστα στήσαμε ένα ολόκληρο βασίλειο με θρόνους, μάχες και διάφορες άλλες ίντριγκες!

155/365 - 4.6.2015 "Pretty in pink" 


156/365 - 5.6.2015 "Σκέφτομαι" 


157/365 - 6.6.2015 "Πού είσαι καλοκαίρι;"


158/365 - 7.6.2015 "Στην συναυλία για τα 20 χρόνια του Μίλτου Πασχαλιδη"


159/365 - 8.6.2015 "Η μάχη ενός δράκου" 


160/365 - 9.6.2015 "Φτιάχνουμε πλαστελίνη" 


161/365 - 10.6.2015 "Το βασιλικό ζεύγος"


Όλες οι φωτογραφίες μου βρίσκονται στον λογαριασμό μου στο Instagram

Μέχρι την επόμενη εβδομάδα...

‪#‎φωτογραφισετο‬

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Παίζουμε "βρώμικα" στις Μικρές Ιστορίες - Part #1

Μας είχαν προειδοποιήσει, δεν μπορώ να πω...

Τον Ιούνιο στις Μικρές Ιστορίες, οι μικροί μας άνθρωποι παίζουν βρώμικα. Και στην παρέα μπαίνουν και οι γονείς. Διαβάστε όλες τις λεπτομέρειες στην σχετική ανάρτηση για να καταλάβετε τι εννοώ.

Έτσι βρέθηκα με το παρεάκι μου μια Τετάρτη απόγευμα στις Μικρές Ιστορίες, στην ταράτσα τους  στο Κουκάκι, την οποία οφείλω να πω πως δεν είχα ξαναδεί και πολύ μου άρεσε! Ο στόχος μας ήταν να λερωθούμε! Όπως το διαβάσατε. Πήγαμε έτοιμοι να λερωθούμε (αν και η μαμά δεν είχε προλάβει καν να αλλάξει τα ρούχα που φορούσε στην δουλειά από το πρωί...) παίζοντας παιχνίδια στην άμμο!


Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2015

Φωτογραφικό ημερολόγιο 2015 - Εβδομάδα #22

Εβδομάδα με αργία!

Τέλεια!!! Είπαμε κι εμείς να δραπετεύσουμε λιγάκι οικογενειακώς και μας βγήκε από την μύτη. Χειρότερα βέβαια ήταν για τον Άρη, ο οποίος ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ, αλλά τέλος καλό όλα καλά.

Αυτή την εβδομάδα λοιπόν είχαμε μια μικροβιακή βρογχοπνευμονία, χωριό, φύση, παιχνίδι μέσα κι έξω από το σπίτι, μαρμελάδα, μούρα, τα γενέθλια του μπαμπά μας και για το τέλος τις Μικρές μας βρώμικες Ιστορίες!

148-365 - 28.5.2015 "Αρρωστήσαμε..."


149/365 - 29.5.2015 "Επιτέλους" 


150/365 - 30.5.2015 "Μαζέψαμε μούρα!"


151/365 - 31.5.2015 "Φτιάξαμε την μαρμελάδα μας" (βρείτε εδώ την συνταγή)


152/365 - 1.6.2015 "Χρόνια πολλά μπαμπά"


153/365 - 2.6.2015 "Μεγάλη κίνηση έχει σήμερα" 


154/365 - 3.6.2015 "Παίζουμε βρώμικα @Μικρές Ιστορίες"


Μέχρι την επόμενη εβδομάδα...

‪#‎φωτογραφισετο‬