Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

Ψάχνουμε το τέλειο ρυζόγαλο - Το ρυζόγαλο της Ελπίδας

Όλο και περισσότερα κείμενα γράφονται τελευταία για το τι τρώμε, τι μπαίνει στην κουζίνα μας για να καταλήξει στο στομάχι μας και πόσο υγιεινά είναι όλα αυτά που καταναλώνουμε καθημερινά τελικά...

Δεν σας κρύβω πως η δική μου διατροφή δεν είναι η καλύτερη... Τεμπελιάζω, δυσκολεύομαι να καθαρίσω φρούτα ή να κόψω μια σαλάτα. Για τα παιδιά πάλι κάνω ότι καλύτερο μπορώ ή τουλάχιστον προσπαθώ, γιατί πολλές φορές μπαίνουν στο σπίτι μας έτοιμα τρόφιμα, όπως κουλουράκια από τον φούρνο για παράδειγμα. Χωρίς ζάχαρη, αγοράστε στέβια, χωρίς γλουτένη, λάδι καρύδας, γάλα αμυγδάλου, κινόα, super foods... Μπορείς να ζαλιστείς από τις τόσες πληροφορίες, όλα όμως καταλήγουν στο ότι πρέπει να αποφεύγουμε όσο γίνεται τις επεξεργασμένες τροφές, να μαγειρεύουμε μόνοι μας ότι μπορεί να μαγειρευτεί στο σπίτι και να εντάξουμε ή να κόψουμε συγκεκριμένες τροφές.

Ας κάνω την αρχή, είπα... Δεν θα πω μεγάλα λόγια, γιατί φέτος δεν μου έχουν βγει και σε καλό.

Ας ξεκινήσω από το να κόψω κάποια ετοιματζίδικα.

Σκέφτηκα τι καταναλώνουμε στο σπίτι μας πολύ συχνά, το οποίο για τον ένα ή τον άλλο λόγο το παίρνω πάντα έτοιμο... Το ρυζόγαλο! Δεν ξέρω γιατί, αλλά ενώ περνάω αρκετό χρόνο στην κουζίνα, δοκιμάζω καινούριες συνταγές, πειραματίζομαι, δοκιμάζω και γενικότερα αγαπώ το φαγητό και το μαγείρεμα, βαριέμαι να φτιάξω ρυζόγαλο. Μου φαίνεται σκέτος μπελάς! Οι συνταγές πολλές, η εκτέλεση της κάθε μιας είναι διαφορετική, άλλοι βάζουν ρύζι καρολίνα, άλλοι γλασέ, κάποιοι χρησιμοποιούν κατσαρόλα, άλλοι φούρνο, σε μερικούς αρέσει να βάζουν κρέμα βανίλια, ενώ σε άλλους το κορν φλάουρ και πάει λέγοντας. Εγώ; Αγοράζω έτοιμο, γιατί βαριέμαι να το φτιάξω...

Σήμερα λοιπόν μου ζήτησαν τα μικρά ρυζόγαλο και δεν είχα! Ουπς!!! Σκέφτηκα "Ή τώρα, ή ποτέ"!!!

Αψηφώντας λοιπόν την βαρεμάρα μου, την διάθεσή μου να πεταχτώ απλώς μέχρι το κοντινό super market για την εύκολη λύση, αποφάσισα να φτιάξω το δικό μου. Και να το προχωρήσω λίγο. Να τεστάρω διάφορες συνταγές, μέχρι να καταλήξω στο τέλειο ρυζόγαλο!

Στο ρυζόγαλο που δεν θα βαριέμαι να φτιάξω!!!


Μια αλλιώτικη πρόκληση λοιπόν, για όσους αγαπούν την μαγειρική και είναι έτοιμοι να πετάξουν τα έτοιμα!

Και ξεκινάω με την συνταγή μιας μαμάς blogger, που εκτός από τις υπέροχες δραστηριότητες που παρουσιάζει, μας προτείνει και φανταστικές συνταγές για μικρούς και μεγάλους.

Φτιάχνουμε το ρυζόγαλο της Ελπίδας - Two Boys and Hope. Για την πρωτότυπη συνταγή και την εκτέλεση πατήστε εδώ.

Καταρχήν πρέπει να πω ότι αυτή ήταν η δεύτερη απόπειρα να φτιάξω το δικό μου ρυζόγαλο. Είχε προηγηθεί μια προσπάθεια πριν μερικά χρόνια, όπου το τελικό προϊόν κατέληξε στα σκουπίδια...

Για να φτιάξω το συγκεκριμένο χρειάστηκα περίπου 45 λεπτά (από την ώρα που ξεκίνησε να βράζει το ρύζι, μέχρι την ώρα που το έβαλα στα μπολάκια). Κόστισε ελάχιστα, σε σχέση με τα 2,5 ευρώ που έδινα για δύο μπολάκια έτοιμο ρυζόγαλο, ενώ η συγκεκριμένη συνταγή έβγαλε 8 γεμάτα μπολ. Δεν δυσκολεύτηκα καθόλου, μέχρι την ώρα που έπρεπε να ανακατεύω και να ανακατεύω και να ανακατεύω για να πήξει. Νόμιζα πως το έχασα κάπου εκεί. Μπορεί να πέρασαν και 20 λεπτά! Δεν μου βγήκε τόσο λείο όσο θα το ήθελα, το είχα φανταστεί να έχει μια πιο κρεμώδη υφή. Φταίει το ρύζι (χρησιμοποίησα γλασέ), φταίει ότι είμαι τελείως άσχετη και δεν ανακάτευα σωστά (αλήθεια, αν υπάρχει κάποιο μυστικό θα ήθελα να το μοιραστείτε μαζί μου), φταίει η θερμοκρασία στο μάτι της κουζίνας; Δεν ξέρω...

Το τελικό αποτέλεσμα όμως κρίνεται πάντα από αυτόν που το δοκιμάζει. Και ο μέγας ρυζογαλάς της οικογένειας, ο Άρης, άφησε το σουβλάκι που έτρωγε για να φάει το ρυζόγαλο που έφτιαξα και μου είπε "Μμμμμμμμμ, μπράβο μαμά, πολύ νόστιμο! Και είναι και δικό σου!!!".

Γιατί πράγματι γευστικά είναι πολύ νόστιμο και ιδιαίτερο!! Η κρέμα βανίλια κάνει την διαφορά. Μου άρεσε επίσης που ήταν ελαφρύ, δεν είχε πολλή ζάχαρη, άρα είναι ιδανικό και για μικρά παιδιά.

Σε ευχαριστούμε Ελπίδα για την συνταγή! Θα το φτιάξουμε ξανά, αυτό είναι το μόνο σίγουρο!!!

Μέχρι την επόμενη συνταγή, φτιάξτε κι εσείς το δικό σας ρυζόγαλο! Θα περιμένω τις εντυπώσεις σας.

Καλή σας όρεξη!!!

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Φωτογραφικό ημερολόγιο 2015 - Εβδομάδα #21

Αυτή η εβδομάδα ήταν γεμάτη παιδί!

Αγοράσαμε καινούρια βιβλία και πέσαμε με τα μούτρα στο διάβασμα, παίξαμε ώρες ατελείωτες στο μπαλκόνι και στο σπίτι, "κηπουρέψαμε", βολτάραμε και ανακαλύψαμε μια καινούρια αγάπη καθώς μεταμορφωθήκαμε σε Star Warriors...

141/365 - 21.5.2015 "New book has just arrived"


142/365 - 22.5.2015 "Έλα κάτσε μαζί μας μαμά!"


143/365 - 23.5.2015 "Εσείς κηπουρέψατε σήμερα" 


144/365 - 24.5.2015 "Βόλτα στον Εθνικό Κήπο"


145/365 - 25.5.2015 "Παίζουμε"


146/365 - 26.5.2015 "Παίζουμε Μέρος 2ο"


147/365 - 27.5.2015 "Star Warriors"



Μέχρι την επόμενη εβδομάδα...

#φωτογραφισετο

Τρίτη, 26 Μαΐου 2015

Με πήρανε χαμπάρι...

Τα τελευταία χρόνια τα παιδιά πηγαίνουν κολυμβητήριο. Ξεκινήσανε από το πρόγραμμα baby swimming και σήμερα κολυμπούν και οι δύο στην μεγάλη πισίνα. Και ενώ αγαπούν το νερό, το κολύμπι, χαίρονται με κάθε νέο βήμα, κάθε καινούρια κατάκτηση, τους τελευταίους τρεις μήνες έχουμε περάσει δύσκολα!

"Δεν θέλω να πάω, είμαι κουρασμένος, βαρέθηκα, δεν μου αρέσουν οι βουτιές, μου αρέσουν οι βουτιές αλλά σήμερα προτιμώ να παίξω..." και άλλα τέτοια. Τους επέτρεψα πολλές φορές να μην πάνε. Άνθρωποι είναι, μπορεί πράγματι να είναι κουρασμένοι, να βαριούνται, να είναι στις κακές τους...

Πριν δύο εβδομάδες λοιπόν ο μεγάλος μου ανακοίνωσε ότι τελείωσε με το κολύμπι και όταν ξανάρθει ο χειμώνας θέλει να κάνει άλλα πράγματα. Απολύτως σεβαστό! Και χθες ο μικρός χτύπησε την δική του κρίση. Νέος γύρος "θέλω, δεν θέλω, κουράστηκα, με πονάνε τα πόδια μου, θα κλάψω αν πάω" κτλ κτλ για να καταλήξει στην δήλωση "αν με πας να ξέρεις θα κοιμηθώ στο αμάξι". Να σας πω εδώ ότι ποτέ δεν τα πίεσα να πάνε και μάλιστα εις βάρος πολλές φορές του πορτοφολιού της οικογένειας, ποτέ δεν τα απείλησα για να πάνε, δεν τα δωροδόκησα, δεν έκανα καμία κίνηση που δεν έδειχνε απλώς σεβασμό και κατανόηση της επιθυμίας τους. Και όλα αυτά την ίδια ώρα που έχω βρεθεί αντιμέτωπη με την δική μου επιθυμία και τις δικές μου προσδοκίες σε σχέση με την κολύμβηση και τα παιδιά (άλλη συζήτηση αυτή, μεγάλη και πονεμένη, εμείς, οι προσδοκίες μας, οι δικές μας προβολές πάνω στα παιδιά, το ανικανοποίητο, το καλύτερο...).

Με τον πιο ήπιο τρόπο και με τους τόνους χαμηλά προσπαθούσα λοιπόν να εξηγήσω στον Άλκη πως αν δεν θέλει να πάει κολυμβητήριο δεν πειράζει, θα σταματήσουμε και τώρα που είναι καλοκαίρι θα απολαύσουμε την θάλασσα. Του εξηγούσα όμως ότι δεν μπορεί να πάει όποτε θέλει, γιατί στο κολυμβητήριο ακολουθούμε μια ομάδα, πληρώνουμε για να μας μάθουν να κολυμπάμε, δεν είναι σαν να πηγαίνουμε σε μια πισίνα στις διακοπές μας...


Στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα!

Είναι μικρούλης, δεν καταλαβαίνει από αυτά, η οικονομική υποχρέωση πίσω από μια τέτοια δραστηριότητα δεν τον αφορά... τα έχω πει όλα πλέον... και ο τόνος της φωνής είναι ακόμη χαμηλά... αλλά δεν έχω άλλα επιχειρήματα, μου τελείωσαν...και τότε πιάνω το κεφάλι μου, ενώ ο Άλκης έχει αρχίσει να κλαίει δίπλα μου και λέω (για πρώτη φορά υπάρχει λίγη ένταση στην φωνή μου) "Έλεος όμως, τι άλλο να σου πω;".

Και μπαίνει στην κουβέντα ο μεγάλος, ο Άρης, ήπιος, καθησυχαστικός, ήρεμη δύναμη τον λέω εγώ:
"Λοιπόν, ηρεμήστε και οι δύο, εντάξει; Άλκη, νομίζω πως η μαμά κουράστηκε γιατί άρχισε να πιάνει το κεφάλι της. Δεν έχει να σου πει άλλα λόγια, ότι είχε να πει με την φωνή της το είπε. Μου φαίνεται πως κουράστηκε και εσύ πρέπει τώρα να καταλάβεις πριν θυμώσει η φωνή της, εντάξει; Θα πας κολυμβητήριο μετά το καλοκαίρι, όπως θέλεις, δεν σου λέει όχι η μαμά, θα το συζητήσετε όταν μας ξανάρθει ο χειμώνας, εντάξει; Κι εσύ μαμά, μην θυμώνεις. Είναι μικρός ο Άλκης, δεν τα καταλαβαίνει όσα του λες κι αν θυμώσεις τότε σίγουρα δεν θα καταλαβαίνει τίποτα. Ηρεμία τώρα και οι δυο σας, εντάξει;".

Με έβαλε στην θέση μου! Με πήρανε χαμπάρι...

Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

Φωτογραφικό ημερολόγιο 2015 - Εβδομάδα #20

Αγάπη! Πολλή αγάπη βρε παιδιά!!!

Και δεν υπερβάλλω...

Αγκαλίτσες, ναζάκια, παιχνίδια, βόλτα στο Μουσείο και μια βάφτιση. Ένας νέος μικρός άνθρωπος μπήκε με αυτό τον τρόπο στην οικογένειά μας και πρέπει να σας πω πως είναι μια υπέροχη μικρή μπουμπού!

134/365 - 14.5.2015 "Αγάπη λέμε!"


135/365 - 15.5.2015 "Κι εγώ selfie μαμά"


136/365 - 16.5.2015 "Βαφτίσαμε"


137/365 - 17.5.2015 "Γιορτάζουμε την Διεθνή Ημέρα των Μουσείων"


138/365 - 18.5.2015 "Να γλύφεις τα δάχτυλα σου" 


139/365 - 19.5.2015 "Περιστέρια"


140/365 - 20.5.2015 "Καλημέρα σας είπα;"


Μέχρι την επόμενη εβδομάδα...

#‎φωτογραφισετο‬

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Τον Ιούνιο παίζουμε... και παίζουμε και βρώμικα!

Φαντάζομαι ότι όταν ακούτε πλέον Μικρές Ιστορίες, ειδικά από αυτό εδώ το blog, ξέρετε περί τίνος πρόκειται. Μιλάμε για την Κατερίνα, την Νάντια, την Ζωή και τις Μικρές τους Ιστορίες στο Κουκάκι (Δημητρακοπούλου 70), στο κέντρο της Αθήνας, σε ένα υπέροχο, χρωματιστό, φωτεινό, ζωντανό, ανακαινισμένο, διώροφο κτήριο 180 τ.μ.

Στις Μικρές Ιστορίες λειτουργούν πρωινά τμήματα για παιδιά 2-5 ετών και απογευματινά εργαστήρια για βρέφη από 12 μηνών έως παιδιά 12 ετών. Ξέρετε όμως γιατί τις αγαπώ αυτές τις τύπισσες; Γιατί βρίσκονται μέσα στο μυαλό μου ως νοοτροπία, γιατί πιστεύουν ότι κάθε παιδί είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος που έχει την θέση του μέσα στην ομάδα, γιατί στον χώρο τους παιδαγωγοί και παιδιά γίνονται ένα, έχουν ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις και οργανώνουν τις δράσεις τους από κοινού μετά από συζήτηση με όλα τα μέλη της ομάδας. Κάθε παιδί είναι ξεχωριστό και η μάθηση είναι μια διαδικασία που προκύπτει τόσο μέσα από την ατομική όσο και από την ομαδική προσπάθεια των παιδιών.

Μου αρέσουν επίσης γιατί και στις Μικρές Ιστορίες, όπως και στα δικά μου παιδιά άλλωστε, αρέσει να παίζουν βρώμικα!

Ακούστε!!!

Τον Ιούνιο στην ταράτσα των Μικρών Ιστοριών, ένα χώρο 100τμ διαμορφωμένο με ειδική μελέτη για την ασφαλή χρήση της από τα παιδιά, ετοιμάζονται δύο νέα καλοκαιρινά εργαστήρια, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη, 18:30-19:30. Δύο εργαστήρια στα οποία απαραίτητη προϋπόθεση για να συμμετάσχετε είναι να φοράτε ρούχα που θέλουν να λερωθούν! Απευθύνονται σε παιδιά ηλικίας 18-36 μηνών και 3-5 ετών, μαζί με τους γονείς τους, (ναι, ναι θα λερωθείτε παρεούλα). Ετοιμαστείτε λοιπόν φίλοι μου, ετοιμαστείτε να λερωθείτε, να δημιουργήσετε, να παίξετε και να διασκεδάσετε!

Κι αν είστε μέλη της ομάδας "Κάθε μέρα γονείς" θα πληρώσετε 6 ευρώ για την συμμετοχή σας, αρκεί να το πείτε όταν πάρετε τηλέφωνο στο 2109227730 για να κάνετε την κράτησή σας.

Θα είμαστε κι εμείς εκεί! Θα χαρώ πολύ να τα πούμε από κοντά.



Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Είδαμε την παράσταση "... μήπως ονειρεύομαι;"

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:

Συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά η παράσταση "...μήπως ονειρεύομαι;" από την Ομάδα Τελίτσα Μπλε. Εμείς την είδαμε πέρυσι και σας την προτείνουμε ανεπιφύλαχτα!




Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

"Τι παιδί είσαι εσύ μωρέ;"

Ήταν ένα μεσημέρι σαν όλα τα άλλα. Κρατιόμαστε χεράκι, τρέχουμε με τους φίλους μας, μιλάμε, γελάμε, ξαναπιάνουμε χεράκι... όλα αυτά επιστρέφοντας από τον σχολείο με τον Άρη.

Στην στροφή του δρόμου κοντοστεκόμαστε για να χαιρετήσουμε τον φίλο μας Γ. και τον αδερφό του τον Π. Ο μικρούλης Π. όμως έχει στρίψει στον κάθετο δρόμο και δεν τον βλέπουμε.

Άρης: Γ. πού είναι ο αδερφός σου; Δεν τον βλέπω; Μαμά του Π. το βλέπεις το παιδάκι σου;
Μαμά (εγώ): Μην ανησυχείς Άρη μου, τον βλέπει η μαμά του, ξέρει πού πηγαίνει Εδώ παραπάνω είναι το σπίτι τους.

Λέμε αντίο και συνεχίζουμε τον δρόμο μας.

Εγώ: Ανησύχησες για τον Π. Άρη μου;
Άρης: Ναι μαμά! Θέλω να είναι ασφαλή τα μικρά παιδάκια, γιατί όταν τρέχουν μπορεί ξέρεις να ξεχαστούν και είμαστε κοντά στον δρόμο και... Θέλω να είναι ασφαλή!
Εγώ: Ναι γλυκέ μου. Τον πρόσεχε η μαμά του. Δεν θέλω να ανησυχεί το κεφαλάκι σου, εντάξει;

Τον κοίταξα για μερικά δευτερόλεπτα και τότε το ξεστόμισα...

Εγώ: Τι παιδί είσαι εσύ μωρέ; Τι έχω κάνει και είναι τόσο καλούτσικο το παιδάκι μου, εεε;

Η απάντηση ήρθε χωρίς δεύτερη σκέψη.


Άρης: Νομίζω πως είσαι εσύ καλή μαμά, καλός άνθρωπος, για αυτό είναι καλά και τα παιδιά σου... Μπορούν οι άνθρωποι που δεν είναι καλοί να κάνουν καλά παιδάκια; Δε νομίζω...

Χωράει μάλλον πολύ συζήτηση εδώ, για το καλό, το κακό, την αγωνία που αισθάνεται ένα παιδί, την ωριμότητα σε τόσο μικρή ηλικία, την συνείδηση και την αίσθηση ευθύνης... αλλά η καρδιά μου αισθάνθηκε ένα τσίμπημα... χαράς!

Το παιδί μου μεγαλώνει, το αγαπώ και το θαυμάζω για τον άνθρωπο στον οποίο βλέπω να εξελίσσεται. Και θα σας ακουστεί ίσως μελό, αλλά υπάρχει ένα μεγαλείο συναισθημάτων μέσα στα παιδιά και είμαστε τυχεροί που τα εισπράττουμε καθημερινά. Υπάρχει τόση αγάπη που ώρες ώρες φαντάζει τρομακτική...

...αλλά είναι υπέροχη!

Σάββατο, 16 Μαΐου 2015

Φωτογραφικό ημερολόγιο 2015 - Εβδομάδα #19

Εβδομάδα #19 ή αλλιώς η εβδομάδα της μαμάς. Πήρα τόσες αγκαλιές, τόσα φιλιά, τόσα δώρα, τόση αγάπη, που πραγματικά είναι να ζηλεύει κανείς!

Πάντα τέτοια!!!

127/365 - 7.5.2015 "Έτοιμη η κρυψώνα μας"


128/365 - 8.5.2015 "Έφτασε το πρώτο"


129/365 - 9.5.2015 "Γίνονται και υπέρ όπλο"


130/365 - 10.5.2015 "Χρόνια πολλά μαμά!"


131/365 - 11.5.2015 "Γλωσσάκια έξω λοιπόν"


132/365 - 12.5.2015 "Αγάπη"


133/365 - 13.5.2015 "Γίνομαι νονά"


Είμαι έτοιμη για τα επόμενα!

Έχουμε βάφτιση, Διεθνή Ημέρα Μουσείων, θέατρο, γιαγιά... τέλεια!!!

Μέχρι την επόμενη εβδομάδα...

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

Ένας μήνας φωτογραφίες!

Ουφ!!! Τα κατάφερα να ανεβάσω αυτή την ανάρτηση πριν φύγει ο Μάιος...

Η πρόκληση λοιπόν από το Τρελοτουριστάκι μου για τον μήνα Απρίλιο έλεγε βγάλτε όσες φωτογραφίες θέλετε με θέμα "κάτι όμορφο, ένα βιβλίο, χρώματα, ουρανός και γειτονιά".

Ενδιαφέρον... αλλά ενώ ξεκίνησα δυναμικά, στα μισά της διαδρομής χάθηκα και μαζί χάθηκαν και οι φωτογραφίες μου!

Τι να κάνουμε; Συμβαίνουν και αυτά. 

Αυτές λοιπόν είναι οι δικές μου φωτογραφίες για μια φωτογραφική πρόκληση που έμεινε... μισή.










Το Μάιο φωτογραφίζουμε αγαπημένο ή αγαπημένα μας αντικείμενα σε διάφορες περιπέτειες!!!

Μέχρι τον επόμενο μήνα λοιπόν...

#CT_Challenges

Τρίτη, 12 Μαΐου 2015

My Oscar Movienights - "Million dollar baby"

Επιτέλους, το πήρα απόφαση και ξεκίνησα την πρώτη μου κινηματογραφική πρόκληση! Και μάλιστα δυναμικά, με μια από τις πιο δυνατές ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια.


"Million dollar baby" λοιπόν ο τίτλος της ταινίας, η οποία μας παρουσιάζει την ιστορία ενός παλαίμαχου προπονητή του μποξ και μιας πυγμάχου. Ο Frankie Dunn, προπονητής και μάνατζερ πυγμάχων, ένας χαρακτήρας κλειστός, λιγομίλητος, πληγωμένος και μάλλον φοβισμένος, δέχεται να αναλάβει την προπόνηση της ταλαντούχας σερβιτόρας Maggie, η οποία στα 30 της χρόνια, με πείσμα, υπομονή και επιμονή αποδεικνύει το ταλέντο της στην γυναικεία πυγμαχία και εξελίσσεται σε μια επιτυχημένη πυγμάχο. Μοναδικός σύντροφος και των δύο σε αυτή την διαδρομή είναι ο Scrap, μια υπέροχα ευγενική φυσιογνωμία, πρώην μποξέρ και βοηθός πλέον στο γυμναστήριο του Frankie. 

Η ταινία απέσπασε 4 Oscar (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α΄ Γυναικείας και Β΄ Αντρικής Ερμηνείας). Βασίζεται σε ένα από τα διηγήματα της συλλογής «Rope Burns» του F.X. Toole, ενός ανθρώπου που ήταν για χρόνια στο χώρο της πυγμαχίας.Διαβάζοντας την υπόθεση μπορεί κανείς να σκεφτεί ότι είναι απλώς μια ματιά στον μικρόκοσμο του μποξ. Παρόλα αυτά, η αριστουργηματική αυτή ταινία του Eastwood καταφέρνει να αναδείξει την σχέση μεταξύ δύο μοναχικών, πληγωμένων ανθρώπων η οποία εξελίσσεται σε μια βαθύτατη, στοργική αγάπη, μια σχέση ισότιμη με αυτή μεταξύ ενός πατέρα και μιας κόρης. Ξεπερνά το συμβατικό story και την απλή θριαμβολογία καθώς μια απλή σερβιτόρα αναδεικνύεται σε ένα αστέρι του μποξ.  Η ταινία τελικά καταλήγει να είναι μια γροθιά στην προβληματική κοινωνία της Αμερικής, στις διαλυμένες σχέσεις, στην αξία της ανθρώπινης ζωής.

Το "Millin dollar baby" είναι η 25η ταινία που σκηνοθετεί ο Clint Eastwood, ο οποίος μας χαρίζει την πιο λιτή και ώριμη σκηνοθετική του δουλειά. Ξεχωρίζει η υποβλητική ατμόσφαιρα και η μουσική, την οποία έχει συνθέσει ο ίδιος ο ηθοποιός-σκηνοθέτης. Αυτή η έκπληξη του Hollywood (η πρώτη σκέψη που κάνω όταν σκέφτομαι Eastwood) κερδίζει για μια ακόμη φορά τις εντυπώσεις με την απλότητα και την ωριμότητα που αναδύονται μέσα από την μεστή και ανθρώπινη ερμηνεία του. Φυσικά και οι τρεις βασικοί πρωταγωνιστές είναι συγκλονιστικοί, με την Hillary Swank να με κερδίζει για μια ακόμη φορά!

Νομίζω πως ξεκίνησα την οσκαρική μου πρόκληση με μια υπέροχη ταινία, την οποία πρέπει να δείτε, αν δεν το έχετε ήδη κάνει! Δυνατή, συγκινητική και ανθρώπινη, ανταμείβει απόλυτα τον θεατή της.

Εδώ θα βρείτε όλες τις λεπτομέρειες για τις υποψηφιότητες της ταινίας στην 77η Τελετή Απονομής Βραβείων Oscar to 2005.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε και αυτή η μικρή μου περιπέτεια! Επειδή και οι γονείς πρέπει να έχουν τις δικές τους στιγμές απόλαυσης και χαλάρωσης.

Μέχρι τις 10 Απριλίου 2016 έχω πολύ δρόμο ακόμη. Αναμείνατε στις οθόνες σας!!!


Million Dollar Baby
Σκηνοθεσία: Clint Eastwood
Σεναριο: Paul Haggis
Βασισμένο στο βιβλίο του F.X. Toole "Rope Burns: Stories from the Corner"
Πρωταγωνιστούν: Clint Eastwood, Hilary Swank, Morgan Freeman
Μουσική: Clint Eastwood
Διανομή: Warner Bros Pictures
Διάρκεια: 132 λεπτά

Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

Μαμά 6,5 ετών!

Από το πρωί σκέφτομαι τι να γράψω για την σημερινή μέρα...

Πέρυσι 5 μαμάδες blogger δώσαμε ραντεβού και γράψαμε τι σημαίνει να είσαι μητέρα.

Κάθε χρόνο τα δωράκια τους μου φέρνουν μόνο χαμόγελα!






Φέτος μου οργάνωσαν κάτι σαν τριήμερο εορτασμό. Από την Παρασκευή παίρνω δώρα, κάρτες, αγκαλιές, παρατηρώ όσα οργανώνονται πίσω από την πλάτη μου, εισπράττω σχόλια που κάθε μαμά λαχταράει να ακούσει, αγκαλιές και αγάπη... αστείρευτη, λαχταριστή, ανιδιοτελή, γνήσια αγάπη! Και φέτος μου ετοίμασε και το μωρό μου δώρο! Το μωρό μου μεγάλωσε και ήθελε να μου κάνει έκπληξη, μόνο που δεν άντεξε. Μου έδωσε το δώρο μου την Παρασκευή και μετά το έκρυψε για να μου το δώσει και σήμερα. Και σήμερα για δεύτερη χρονιά μου χαρίσανε μισή ώρα παραπάνω ύπνο, για να με ξυπνήσουν και να με παρασύρουν στο σαλόνι όπου με περίμενε με στρωμένο το τραπέζι ο καφές μου και το πρωινό μου.





Τι να πω για την γιορτή της μητέρας;

Ο άντρας μου μου είπε ότι είναι λίγο αστείο όλο αυτό. Και εν μέρει συμφωνώ. Δεν έχει και νόημα να μπούμε στην κουβέντα για την εμπορευματοποίηση αυτών των ημερών άλλωστε.

Γιατί τελικά όταν έχεις παιδιά κάθε μέρα είναι η γιορτή της μητέρας! Δεν σε αφήνουν άλλωστε να κάνεις το αντίθετο.

Φέτος λοιπόν θέλω να σκεφτώ...

...πόσο τυχερή είμαι που πήρα την απόφαση να γίνω μητέρα και είμαι χαρούμενη σε αυτόν τον ρόλο. Ένα ρόλο τον οποίο δουλεύω καθημερινά για να γίνομαι καλύτερη. Γιατί είναι δύσκολο να είσαι μαμά και σίγουρα δεν είναι αυτό που μπορεί να φαντάζεσαι πριν κάνεις παιδιά. Είναι όμως και μια συνεχής διαδικασία από την οποία μετά την κούραση, τα ξενύχτια, τα νεύρα, τις στιγμές που θέλεις απλά να πεις "δεν αντέχω άλλο!", παίρνεις τόση αγάπη και χαρά, που δεν μετριέται με νούμερα, μεζούρες και άλλα μέτρα. Και είναι η πιο σημαντική δουλειά που έχω κληθεί να κάνω μέχρι σήμερα. Η συνύπαρξη με δύο ανθρώπους από τους οποίους μαθαίνω τόσα πολλά και στο τέλος της ημέρας απλά θέλω να γίνω ένας καλύτερος άνθρωπος για χατήρι τους και μόνο!

...όλες αυτές τις γυναίκες που δεν μπόρεσαν ή απλά επέλεξαν να μην είναι μητέρες. Αυτές τις γυναίκες που ένα ολόκληρο σύστημα τις χαρακτηρίζει εγωίστριες και αφοσιωμένες σε πράγματα που δεν προσφέρουν χαρά. Που τελικά τις αφήνει στην απ' έξω, να βιώνουν τον ρατσισμό της μη τεκνοποίησης, λες και μόνο αυτό προσφέρει τελικά χαρά σε μια γυναίκα. Σήμερα αισθάνομαι πως υπήρξα μητέρα πολύ πριν γεννήσω τα παιδιά μου. Υπήρξα μητέρα για πολλούς, πολλούς φίλους, υπήρξα μητέρα για τα αδέρφια μου στα δύσκολα, υπήρξα μητέρα για όποιον με είχε ανάγκη, υπήρξα μητέρα όταν η γάτα μας χειρουργήθηκε... γιατί μητέρα δεν γίνεσαι μόνο όταν γεννάς!

...την μαμά μου που δεν είναι πια εδώ. Που κάθε χρόνο, ακόμη κι από μακριά της στέλναμε το δώρο της. Που δυστυχώς δεν είναι εδώ για να γίνει δυο, τρεις, τέσσερις φορές γιαγιά και να απολαύσει τα εγγόνια της όπως τα ονειρευόταν. Που δυστυχώς δεν μπορώ να της πω ότι τώρα καταλαβαίνω την χαρά της, μια μέρα σαν την σημερινή. Ότι και να γράψω λίγο θα είναι...

Άρη, Άλκη, σας ευχαριστώ για όλα! Δεν υπάρχει στιγμή μέσα στη μέρα που δεν αισθάνομαι τυχερή που σας έχω, που με μαθαίνετε να είμαι καλύτερος άνθρωπος. Είστε αυτό που έλειπε από την ζωή μας, είστε αυτό που δεν ονειρευόμουν ποτέ ότι θα αποκτήσω 6,5 χρόνια πριν.

Σας αγαπώ!!!


Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015

Φωτογραφικό ημερολόγιο 2015 - Εβδομάδα #18

Αχ! Πάει κι αυτή η εβδομάδα. Και τι όμορφα που πέρασε!

Με υπέροχο, απολύτως καλοκαιρινό καιρό, βολτούλες, ανακαλύψεις, παιχνίδι με καλή παρέα, συναντήσεις με πολύ παλιούς αγαπημένους φίλους, δουλειές στο σπίτι, δωράκια για μικρούς και μεγάλους! Τι άλλο να θέλω; 

Εεεε, για να μην τα ωραιοποιώ όλα, θα ήθελα λίγο ύπνο παραπάνω, αλλά αυτό είναι πάγιο αίτημα τα τελευταία χρόνια, οπότε...

Καλό μήνα φίλοι μου! Το καλοκαίρι πλησιάζει και η συμβουλή μου είναι να μην κάτσετε στιγμή ήσυχοι. Απολαύστε το, βγείτε έξω! Αυτά είναι που μένουν σαν τονωτικές ενέσεις για το υπόλοιπο της χρονιάς.

120/365 - 30.4.2015 "Καφεδάκι με την καλύτερη παρέα"


121/365 - 1.5.2015 "Καλό μήνα"


122/365 - 2.5.2015 "Κάδο Παραντίσο"


123/365 - 3.5.2015 "Ώρα για τα καλοκαιρινά"


124/365 - 4.5.2015 "Κόκκινος ουρανός"


125/365 - 5.5.2015 "Υπέροχες συναντήσεις με αγαπημένους φίλους"


126/365 - 6.5.2015 "Καινούρια πυτζαμάκια από τα χεράκια της φίλης μας TinArt Ideas"


Μέχρι την επόμενη εβδομάδα...

#‎φωτογραφισετο‬