Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

1800 χιλιόμετρα και άλλες τόσες σκέψεις...

2 πόλεις, 5 χωριά, 1800 χιλιόμετρα σε 9 μέρες, 1 αυτοκίνητο, 4 άνθρωποι...

Κάπως έτσι θα μπορούσα να περιγράψω με λίγα, με ελάχιστα λόγια, όσα κάναμε τις τελευταίες μέρες. Είχα την αίσθηση ότι δεν πέρασα καλά, ότι δεν ξεκουράστηκα, ότι η διάθεση κάθε μέρα γινόταν και χειρότερη, ότι τα σχέδια μου ανατράπηκαν. Καθώς όμως ετοίμαζα τις φωτογραφίες για αυτή την ανάρτηση, στάθηκα για λίγο στο χαμόγελο και την ανεμελιά των παιδιών μου. Και δεν μου πήρε πολύ να κάνει το μυαλό μου ένα κλικ, ένα τόσο δα μικράκι, ένα τιποτάκι κλικ, για να συνειδητοποιήσω πως καμιά φορά η χαρά μας βρίσκεται εκεί ακριβώς που δεν κοιτάμε στις δύσκολες στιγμές.

Οι τελευταίες μέρες είχαν έντονη συναισθηματική φόρτιση για όλους μας, βιώσαμε ικανοποίηση, αλλά και ήττα, απογοήτευση, φόβο, στεναχώρια, πίκρα... Δεν σας κρύβω πως ενώ είμαι από την φύση μου αισιόδοξος άνθρωπος, τις τελευταίες μέρες τα πάντα είχαν απλά μαυρίσει.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Το ταξίδι μας ξεκίνησε κάπως έτσι...

Παίξαμε, λερωθήκαμε, διασκεδάσαμε, αφεθήκαμε!



Περπατήσαμε σε γνωστά αγαπημένα σημεία της πόλης.


Ανακαλύψαμε ομορφιές που είναι κάπου εκεί και σε κοιτάζουν. Εσύ απλώς πρέπει να γυρίσεις το βλέμμα και να τις απολαύσεις!


Οι πολιτικές εξελίξεις φυσικά κυριαρχούσαν στις συζητήσεις. Περίπου με μια εμμονή... Και μια χυδαιότητα ακόμη και από ανθρώπους που ξέρω και εκτιμώ.

Και κάπου εκεί άρχισα να αισθάνομαι άσχημα...

Και το ταξίδι συνεχίστηκε.

Φτάσαμε στο σπίτι της μαμάς, εκεί που τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά...


Χωθήκαμε στον κήπο και στις πρασινάδες του, για αγγουράκια, κολοκύθια, φασολάκια, ντομάτες και γλιστρίδα!




Τελικά αυτά που τρώμε δεν μεγαλώνουν στο super market!



Και οι κότες γεννούν αυγά στο κοτέτσι! Να σου και ένας κόκορας και στο βάθος μια γριά πάπια (την οποία δεν κατάφερε ποτέ να σκοτώσει ο παππούς για να την φάμε...)


Και δίπλα τους στέκεται πλέον ο καινούριος μας φίλος, ο Κανέλος, ένα κουτάβι τόσο τρυφερό και χαδιάρικο που δεν ξεκολλούσε από τα παιδιά!



Και κάπου εκεί μάθαμε πως εκτάκτως θα έπρεπε να πάμε στο άλλο μας χωριό, δυστυχώς όχι για ευχάριστους λόγους. Δεν θα έφευγα όμως αν δεν πήγαινα μια εκδρομή στο χωριό του μπαμπά μου, το οποίο είχα να επισκεφτώ 10 χρόνια.


Εκεί αλλά και στο απέναντι χωριό, αντικριστά, βρίσκονται δύο από τους πιο αγαπημένους μου ανθρώπους σε όλο τον κόσμο! Χαμογελαστοί, αληθινοί, γεμάτοι αγάπη μας υποδέχθηκαν με ανοικτές αγκάλες. Παίξαμε ανταρτοπόλεμο με αληθινές σφαίρες που ξεβράζει συνέχεια ο Γράμμος...


Είδαμε κέρατα ζώων και μεταμορφωθήκαμε σε άγρια γουρούνια και τράγους!




Όλα όσα βλέπετε στις φωτογραφίες τα έχει φτιάξει ο θείος μου με τα χέρια του. Δώσε του πέτρα και ξύλο και θα σου κάνει μαγικά. Και ακριβώς απέναντι υπάρχει η θεία με την μεγαλύτερη και πιο σφιχτή αγκαλιά! Που φτιάχνει τις ωραιότερες πίτες αλλά και το καλύτερο σαραγλί! Απολαύσαμε λουκάνικο αγριογούρουνου, από τα χεράκια της παρακαλώ και ξεκουράσαμε τα μάτια μας στην απόλυτη θέα!





Και την επόμενη μέρα κατηφορίσαμε. Επόμενη στάση, θάλασσα, λασπόλακοι, μπουγέλα!





Τι να σου κάνει και το spa όταν υπάρχει η δυνατότητα να απολαύσεις λασπόλουτρα δωρεάν στην αυλή σου; Και η θάλασσα! Αχ η θάλασσα, ήταν ζεστή, σαν μια τεράστια αγκαλιά μας υποδέχτηκε και νομίζω πως τελικά κατάφερε να πάρει πολλές άσχημες σκέψεις μακριά.



Το χαμόγελο τους με επανέφερε! Και τα χαχανητά τους!!! Είπαμε, καμιά φορά η απάντηση στα δύσκολα βρίσκεται ακριβώς δίπλα μας, αρκεί να γυρίσουμε το βλέμμα...


14 σχόλια:

  1. Τι πιο ωραίο να βλέπεις τα παιδιά σου να χαίρονται με τα πιο μικρά και ασήμαντα πράγματα! Αμέσως ξεχνάς και κούραση και ο,τι άλλο σε απασχολεί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε κάνουν να αναρωτιέσαι πού το έχασες στην πορεία... Τη μαγική ικανότητα να γεμίζεις απολαύσεις μέσα από τα μικρά και τα απλά.

      Διαγραφή
  2. Φαίνεται οτι το διασκέδασαν. να περνάτε όμορφα.
    φιλια
    oiparamythenies

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πόσο τέλεια φαίνεται οτι περάσατε!!!! Με κάνατε να θέλω να γίνω παιδι ξανα και να κυλιστώ στίς λάσπες,να ανακατέψω τα χώματα!!!! Υπέροχες αναμνήσεις δημιουργήσατε!!!! Να στε καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστούμε πολύ. Υποσχέθηκα πως την επόμενη φορά θα μπω κι εγώ στον λασπόλακο! Για να δούμε...

      Διαγραφή
  4. Όμρφες μικρές μεγάλες στιγμές!!!
    Ελπίζω να φάγατε μπόλικη γλιστρίδα για να έχεις υλικό για αναρτήσεις!

    Μάρθα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όχι μόνο φάγαμε μπόλικη, φέραμε και μαζί μας στην Αθήνα! Καταλαβαίνεις... Χαχαχαχαχα!

      Διαγραφή
  5. Δυστυχώς Μάγδα μου, έτσι είναι ο άνθρωπος... κολλάει στα άσχημα, θλίβεται, αγχώνεται, πονάει και δεν βλέπει τα απλά, καθημερινά πράγματα που μπορούν να τον κάνουν πραγματικά ευτυχισμένο... τα χαμόγελα και την αθωότητα των παιδιών μας, τις ομορφιές της φύσης, τα φρέσκα λαχανικά από το κήπο του παππού, τη γαλήνη που μας δίνει απλόχερα η θάλασσα κι άλλα τόσα... Μακάρι, να είστε πάντα καλά και να φτιάχνετε τέτοιες, πανέμορφες αναμνήσεις...φιλιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστούμε πολύ Μαρία μου! Πόσο δίκιο έχεις. Αναρωτιέμαι απλώς τι αλλάζει μέσα μας και χάνουμε αυτή την μαγική ικανότητα των παιδιών. Γιατί η απλότητα γίνεται κάτι άλλο για τον ενήλικα; Αναρωτιέμαι...

      Διαγραφή
  6. Ο θείος σου είναι ο Σταύρος;Καλά είδα; Καλά κατάλαβα;Αν ναι...πόσο μικρός είναι ο κόσμος...είναι φίλος του πατέρα μου!!!
    Και το ορεινό χωριό στις φωτό είναι η Πυρσόγιαννη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καταπληκτικό! Ναι ο Σταύρος είναι ο θείος μου και το χωριό στις φωτογραφίες είναι η Δροσοπηγή.

      Διαγραφή