Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

"Μαμά είσαι σαν την ζωή..."

Ένα βράδυ, λίγο πριν κοιμηθούμε...

Άρης: Μαμά είσαι σαν την ζωή... Χωρίς εσένα δεν θα μπορούσα ούτε να φάω, ούτε να παίξω, ούτε να κοιμηθώ!
Άλκης: Ναι μαμά, ολόιδια είσαι. Και να ξέρεις πως ότι και να γίνει εγώ θα σε αγαπώ με πολύ δύναμη!

Πόσο πιο απλά μπορεί ένας άνθρωπος να εκδηλώσει την απόλυτη αγάπη;

Νομίζω πως τα παιδιά το κάνουν χωρίς καμία προσπάθεια, χωρίς να το ζητήσεις, χωρίς να το επιδιώξεις, χωρίς να προσπαθήσεις να τους το εκμαιεύσεις. Απλά εκεί που παίζουν, λίγο πριν κοιμηθούν, την ώρα που βλέπουν την αγαπημένη τους ταινία, όταν βάζουν τα παπούτσια τους, κουρασμένα μετά το σχολείο σου εκδηλώνουν την απόλυτη και άνευ όρων αγάπη τους. Έτσι απλά...

Και εσύ;

Είσαι χαρούμενος, τρισευτυχισμένος, πετάς στα σύννεφα, αισθάνεσαι πως έχεις όλα όσα ήθελες, όλα όσα ονειρευόσουν κι ακόμη περισσότερα. Και μέσα σε όλη αυτή την χαρά σε κυριεύει και μια αγωνία... Για το καλό τους, για το αύριο, για την υγεία τους, για το σχολείο τους, για... για... για...

via http://alongtimealone.tumblr.com/post/33170305883/bofransson-judy-drew-aus-love-of-a-child

Αυτές τις μέρες ο Άρης αρρώστησε ξαφνικά. Εκεί που μετρούσαμε μέρες για να δραπετεύσουμε στο χωριό, το μεγάλο μου αγόρι αρρώστησε (η τελευταία ίωση της χρονιάς;). Και το πρώτο βράδυ ο πυρετός ανέβηκε 40,1! Δύο ώρες αργότερα και μετά από μια δόση depon και μια δεύτερη δόση ponstan, ο πυρετός έπεσε στο 39,9 και το θερμόμετρο κόλλησε εκεί. Για τρεις ώρες τον κοιτούσαμε να παραμιλάει, να ανοίγει στα κλεφτά τα μάτια του για να μας χαμογελάσει μέσα στον πυρετό του, τον βάλαμε τρεις φορές στην μπανιέρα και εκεί που είμασταν σίγουροι ότι θα κάνουμε τριήμερο στο Παίδων, ο πυρετός έπεσε...

Η αγωνία όμως δεν έφυγε...

Κάθε μέρα είναι απλώς μισοκοιμισμένη μέσα μας και περιμένει να ξυπνήσει με την πρώτη αφορμή. Και δεν είναι πάντα σοβαρός ο λόγος. Άλλωστε πόσο θέλει ένας γονιός για να ανησυχήσει; Όσο θέλει και για να χαρεί, απαντώ πρόχειρα.

Αυτά τα δύσκολα, αλλά και αυτά τα όμορφα, τα λόγια τα υπέροχα, τα στοργικά, έρχονται σαν μικρή υπενθύμιση πως είσαι γονιός, πως όλα άλλαξαν κι ας θες εσύ να μείνουν κάποια όπως ήταν πριν έρθουν στον κόσμο αυτά τα μικρά ανθρωπάκια. Τελικά θες να γίνουν όπως πριν; Μπά...

Πριν δεν υπήρχαν τα μικρά ανθρωπάκια...

8 σχόλια:

  1. Η ζωή χωρίς τα μικρά ανθρωπάκια θα ήταν άχρωμη, άνοστη και άοσμη τώρα που την έχουμε δοκιμάσει έτσι! Αλλά έχεις πολύ δίκιο για τις αγωνίες και τα άγχη. Μαζί τους κι αυτά, πάνε πακέτο.
    Άσε, ας μην σε αγχώσω για όλες εκείνες τις μεγαλύτερες αγωνίες που σε περιμένουν μεγαλώνοντας τα παιδιά μας!!!
    Μάνα, κουράγιο!

    Φιλιά
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σκέφτομαι το παρακάτω καμιά φορά Ελένη, την εφηβεία για παράδειγμα και λέω "Τώρα δεν περνάμε τίποτα". Αλλά θέλω επίσης να πιστεύω πως η δουλειά που γίνεται τώρα, η σχέση που χτίζεται τώρα με τα παιδιά μας, δεν θα κάνει ευκολότερη την εφηβεία για τα παιδιά, αλλά θα έχουν τουλάχιστον καταλάβει ότι είμαστε δίπλα τους χωρίς κρίση, χωρίς προσδοκίες και δικές μας προβολές, παρά μόνο με αγάπη και απόλυτη αποδοχή. Έτσι δεν είναι;

      Διαγραφή
  2. Σήμερα το συζητούσα με μια φίλη που δεν έχει παιδάκι κι ακόμη το σκέφτεται να περιμένει κι άλλο ή όχι. Προσπαθούσα να της εξηγήσω πως μεν όλα είναι διαφορετικά αλλά είναι τόση η ευτυχία που όσο και να αναπολείς τις εποχές της απόλυτης ελευθερίας κατά βάθος δε θες να επιστρέψεις εκεί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η σωστή ώρα να κάνεις παιδί δεν υπάρχει με τον τρόπο που την σκέφτονται κάποιες γυναίκες. Θέλουμε να χορτάσουμε την ζωή πριν τα παιδιά. Γιατί μετά τι γίνεται; Δεν είμαστε ζωντανές; Αυτό είναι το απόλυτο λάθος που μπορεί να κάνει ένας γονιός για να καταδικάσει εξ αρχής αυτή την σχέση. Ναι θα είναι δύσκολο, ναι θα είναι διαφορετικό, αλλά αυτό είναι και το κομβικό σημείο. Η ζωή εξελίσσεται, είτε επιλέξουμε παιδιά είτε όχι. Το θέμα είναι να την απολαβάνουμε σε κάθε της φάση! Άντζυ μου σε καμαρώνω, να το ξέρεις!!!!

      Διαγραφή
  3. Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πολύ!!!!! Όταν το έγραφα δεν ήξερα αν θα βγάζει νόημα. Αυτές τις μέρες έχω τέτοια σωματική και συναισθηματική φόρτιση που είναι να απορεί κανείς με τις αντοχές μου. Απλά έγραψα και δημοσίευσα... Χαίρομαι που μίλησε σε κάποιον!

      Διαγραφή
  4. Τα πιο όμορφα, αληθινά και τρυφερά λόγια τα λένε τα παιδιά. Να τα χαίρεσαι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχεις δίκιο Γιώτα! Αρκεί να τα ακούμε... Σε ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή