Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Είδαμε την παράσταση "... μήπως ονειρεύομαι;"

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ:

Συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά η παράσταση "...μήπως ονειρεύομαι;" από την Ομάδα Τελίτσα Μπλε. Εμείς την είδαμε πέρυσι και σας την προτείνουμε ανεπιφύλαχτα!




Από την πρώτη στιγμή που διάβασα για την παράσταση "... μήπως ονειρεύομαι;" στο Θέατρο Σταθμός, είχα αποφασίσει πως ήθελα να την δω παρέα με τον Άλκη μου.


Καταρχήν είναι μια δουλειά γεννημένη (σύλληψη – κείμενο - σκηνογραφία - σκηνοθεσία) από την αγαπημένη μου Μαρία Παυλοπούλου και την μουσική έχει γράψει ο λατρεμένος Χρήστος Θηβαίος. Μετά και από την χριστουγεννιάτικη γιορτή μας (δείτε εδώ όλες τις λεπτομέρειες), όπου είχα την ευκαιρία να γνωρίσω την Μιράντα Βατικιώτη, η οποία μαζί με την Κατερίνα Χολή παίζουν στην παράσταση, ήμουν πλέον σίγουρη ότι αυτή η δουλειά αν μη τι άλλο έχει γίνει με πολύ αγάπη από μια ομάδα εξαιρετικών ανθρώπων, με κύριο γνώμονα την αγάπη και τον σεβασμό για τα παιδιά. Η ομάδα Τελίτσα λοιπόν αναρωτιέται "... μήπως ονειρεύομαι;" και κρύβεται πίσω από μια παράσταση η οποία απευθύνεται σε μικρούς ανθρώπους, από 1 έτους. 



"Η Φαίδρα είδε στον ύπνο της πως ένα μπαλόνι κόκκινο, πολύ μαγικό μπήκε στο δωμάτιό της. Ήταν πολύ μαγικό, γιατί την ταξίδευε στο πράσινο και στο γαλάζιο, της μάθαινε παιχνίδια, της έλεγε αστεία μυστικά. Η Φαίδρα περνούσε υπέροχα, ως τη στιγμή που έβγαλε βόλτα το μπαλόνι της και… το έχασε. Τότε η περιπέτεια αρχίζει. Πού είναι το μπαλόνι της; Θα καταφέρει να το βρει; Ποιος θα τη βοηθήσει;"

Το Θέατρο Σταθμός μεταμορφώνεται σε όνειρο, σε έναν χώρο μαγικό αλλά ταυτόχρονα τόσο οικείο για μικρούς και μεγάλους.Πριν καν ξεκινήσει η παράσταση, η Μιράντα και η Κατερίνα κυκλοφορούν ανάμεσά μας και μας συστήνουν, μας εξοικειώνουν με τα αντικείμενα-σκηνικά της παράστασης, πράγματα που όλα τα παιδιά έχουν δει στο σπίτι τους (μαξιλάρια, κατσαρόλες, κουτάλες, κουδουνάκια, βάζα, χρώματα, ξεσκονίστρες κα). Τα μικρά ανθρωπάκια κοιτάζουν σαστισμένα και χαμογελούν, τα μεγαλύτερα αναρωτιούνται τι θα κάνουν με όλα αυτά, ενώ η μουσική που παίζει μας χαλαρώνει και μας ταξιδεύει.

Όπως λέει και η Μαρία Παυλοπούλου "Βασική ανάγκη των παιδιών, όχι μόνο όταν έρχονται σε επαφή με το θέατρο, είναι να καταλαβαίνουν και να απολαμβάνουν τον κόσμο γύρω τους. Πιστεύω ότι αυτός θα έπρεπε να είναι και ο βασικός σκοπός κάθε ψυχαγωγικής ή εκπαιδευτικής δράσης. Συνεπώς τα παιδιά, ειδικά αν είναι η πρώτη τους επαφή με το θέατρο, χρειάζεται να βρεθούν μπροστά σε σκηνικές συνθήκες που αναγνωρίζουν. Γι αυτό στο "…μήπως ονειρεύομαι;" συναντούν αντικείμενα απόλυτα γνώριμα."


Η παράσταση διαρκεί 55 λεπτά, 55 υπέροχα, συγκινητικά, μαγικά λεπτά, τα οποία ταξιδεύουν μικρούς και μεγάλους σε έναν κόσμο αλλιώτικο, όπου τα πράγματα παίρνουν μια άλλη διάσταση, τα αντικείμενα ξαναγεννιούνται. Για τους μικρούς οι σκηνογραφικές συνθήκες είναι γνώριμες. Για τους μεγάλους είναι ένα παιχνίδι, ένα ταξίδι σε χώρους φαντασίας και ονείρου! "Οι φόρμες του σωματικού θεάτρου και του σύγχρονου χορού, το παιχνίδι, η μιμική τέχνη και η διάδραση μεταξύ ερμηνευτών και κοινού συνθέτουν ένα σκηνικό χώρο ονείρου, όπου η φαντασία επεμβαίνει με χιούμορ σε αντικείμενα, εικόνες και εμπειρίες της καθημερινής ζωής μικρών και μεγάλων."

Στο τέλος της παράστασης τα παιδιά ανεβαίνουν στην σκηνή και παίζουν με το σκηνικό. Αγγίζουν το ύφασμα-ποτάμι, πολεμούν με το ξίφος-ξεσκονίστρα, αισθάνονται την μαγεία του κόκκινου μπαλονιού... Και παρά το γεγονός ότι είναι όλα ταυτόχρονα πάνω στην σκηνή, παρά την αγωνία της Μαρίας ότι σήμερα έχει πολλά παιδάκια και φοβάται μην χτυπήσουν στριμωγμένα εκεί πάνω (μη σας κάνει εντύπωση, δεν φοβήθηκε μη σπάσουν κάτι ή μη καταστρέψουν τα σκηνικά, φοβήθηκε για τα ίδια τα παιδιά), κανένας δεν παρενέβη, κανένας δεν τα εμπόδισε να έρθουν κοντά με τα αντικείμενα που τα ταξίδεψαν, δεν υπήρξε απαγόρευση, ούτε φωνή που τα απέτρεπε από το να πιάσουν, να αισθανθούν, να μυρίσουν!

Θα μπορούσα να είχα πάρει και το μεγάλο μου παιδί μαζί, γιατί πραγματικά το "... μήπως ονειρεύομαι;" μιλάει σε μικρούς αλλά και μεγάλους θεατρόφιλους, έμπειρους ή άπειρους, πρωτάρηδες και μη. Και νομίζω πως το βασικό συστατικό της επιτυχίας που είχε η συγκεκριμένη δουλειά είναι η αγάπη της δημιουργού για το παιδί και ο σεβασμός των αναγκών του κατά την θεατρική εμπειρία.
Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Μαρία Παυλοπούλου για όλα και πραγματικά είναι τιμή μας που είχαμε την ευκαιρία να είμαστε μαζί της και να μοιραστούμε ένα κομμάτι του κόσμου της και της αντίληψής της για τον υπέροχο κόσμο των παιδιών. Αν και το έργο τελείωσε μετά από μια σειρά επιτυχημένων, sold out παραστάσεων, ελπίζω όσοι δεν το είδατε να έχετε την ευκαιρία να το παρακολουθήσετε κάποια στιγμή. 

Ομάδα Τελίτσα, περιμένω τα επόμενα. Πολλά συγχαρητήρια!
Συντελεστές παράστασης:
Σύλληψη – Κείμενο - Σκηνογραφία - Σκηνοθεσία: Μαρία Παυλοπούλου
Κοστούμια: Αριάδνη Νικολαϊδου, Μαρία Παυλοπούλου
Χορογραφίες - Επιμέλεια κίνησης: Όλγα Γερογιαννάκη
Σύνθεση τραγουδιού – ερμηνεία: Χρήστος Θηβαίος
Φωτογραφίες: Γιάννης Μαργετουσάκης
Ερμηνεύουν: Μιράντα Βατικιώτη, Κατερίνα Χολή

Εδώ θα βρείτε την σελίδα της παράστασης στο Facebook



3 σχόλια:

  1. Καλημέρα Μάγδα! Με το κείμενό σου με κάνεις να θέλω να δω την παράσταση. Από τη νέα σαιζόν, αν συνεχιστεί.

    Άσχετο, αλλά θέλω να σου το γράψω καιρό...
    Γράφεις πάρα πολύ όμορφα, κάθε ανάρτησή σου είναι πολύ προσεγμένη από κάθε άποψη!!! Όταν αρχίζει κάποιος να διαβάζει ανάρτησή σου, θέλει να τη διαβάσει μέχρι το τέλος. Προκαλείς το ενδιαφέρον του αναγνώστη σου. Ο τρόπος που εκφράζεσαι, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείς, η δομή της σκέψης σου μου αρέσουν πολύ. Keep blogging! Το 'χεις ;)

    Φιλιά!
    Ασπασία

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μεγάλη χαρά μου έδωσες τώρα! Σε ευχαριστώ πολύ Ασπασία μου, πραγματικά!!! Πολλές γράφω και ακόμη αναρωτιέμαι αν θέλει κανείς να με διαβάσει, αν προκαλώ το ενδιαφέρον του αναγνώστη, αν ακούει κανείς ή απλά τα λέω για μένα. Όπως και να' χει εδώ άνοιξε ένα παράθυρο και δεν σκοπεύω να το κλείσω σύντομα! Σε ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σου, ξέρεις πόσο εκτιμώ και τι σημαίνει για μένα η γνώμη σου.
      Φιλάκια!!!

      Διαγραφή
  2. είχα διαβάσει και πέρυσι την ανάρτησή σου και το ξαναέκανα.... μένει να δούμε και την παράσταση τώρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή