Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Κάτι πρωινά...

Κι έρχονται κάτι πρωινά που αισθάνεσαι πως τα έχεις κάνει όλα λάθος...

Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 6 και εσύ δεν σηκώθηκες αμέσως. Προτίμησες να κοιμηθείς 10 λεπτά ακόμη, αλλά τώρα ίσα που προλαβαίνεις να λούσεις τα μαλλιά σου και να αρχίσεις να ντύνεσαι, γιατί σε λίγο θα πρέπει να ξυπνήσεις τα παιδιά. 

Ωχ! Το ένα σηκώθηκε την ώρα που εσύ παριστάνεις ότι βάφεσαι, έτσι λιγουλάκι, ίσα για να κρύψεις τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια σου. Χθες βράδυ κοιμήθηκες αργά βλέπεις...Τώρα; Άντε να προλάβεις να το στεγνώσεις το μαλλί! Πάλι με το σκουφάκι θα βγεις έξω κι ας κάνει κρύο. Γιατί αν πιάσεις τώρα το πιστολάκι, δεν θα προλάβεις να ετοιμάσεις το πρωινό τους, δεν θα προλάβεις να ετοιμάσεις και το φαγητό του για το σχολείο. Έπρεπε να το είχες κάνει από το προηγούμενο βράδυ, αλλά δεν άντεξες, ήθελες να ξαπλώσεις στον καναπέ και απλά να μην κάνεις τίποτα...


Πω πω, πώς πέρασε η ώρα; Πρέπει να ξυπνήσεις και το άλλο σου παιδί. "Θέλω κι άλλο ύπνο! ΦΥΓΕ!!!". Το καταπίνεις... "Σου είπα πως θέλω να κοιμηθώ μια ώρα!". Και εκεί που λες, άστο 10 λεπτά να κοιμηθεί μέχρι να κόψω μια φέτα ψωμί για το μεσημεριανό του παιδιού, αρχίζει να φωνάζει "ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ ΕΙΠΑ!" Και τρέχεις να το πάρεις αγκαλιά, γιατί άνθρωπος είναι, έχεις κι εσύ ξυπνήσει στραβωμένος κάποια πρωινά...

Και τρέχεις να φτιάξεις γάλα, να βάλεις ένα μπολ δημητριακά, να κλείσεις τις τσάντες και αρχίζει ένα κλάμα με παράπονο "Έχω τσίμπλες! Δεν τις θέλω!!!". Και το παίρνεις αγκαλιά για να του πλύνεις το μουτράκι, σε ποιόν αρέσουν οι τσίμπλες άλλωστε; Και του ξαναδίνεις το γάλα του. Και αφού το πιει πετάει κατά λάθος το μπουκάλι στο πάτωμα. Και λες άστο, δεν πειράζει, θα το μαζέψω εγώ, είναι πρωί ακόμη και δεν είναι όπως φαίνεται πρωινός τύπος το παιδί μου. 

Και πας να του φορέσεις τα ρούχα. Δεν πολυσυνεργάζεται... Τα καταφέρνεις όμως, του μιλάς, το φιλάς, κάνεις υπομονή. Ξέρεις, κάνεις αυτό που δεν έκανες χθες βράδυ, λίγο πριν κοιμηθούν, τότε που δεν άντεξες και του έβαλες τις φωνές γιατί ήθελε να παίξει λίγο ακόμη, γιατί χτυπούσε το πόδι πεισματικά στο πάτωμα, γιατί ύψωνε την φωνή... Λες και δεν έκανες κι εσύ το ίδιο λίγα λεπτά αργότερα...
Άστο πέρασε αυτό. Τώρα είναι πρωί! Κάνεις υπομονή, του μιλάς, το αγκαλιάζεις και... έτοιμοι! Ντυθήκαμε, έχουμε πιει γάλα, είσαι έτοιμη να φύγεις και του ζητάς να διαλέξει το παιχνιδάκι που θα πάρει μαζί του στο σχολείο. Και διαλέγει 4 μικρές φιγούρες, τις οποίες προσπαθεί να χωρέσει στην μικρή του χουφτίτσα. Και του εξηγείς, πως δεν γίνεται αυτό, θα του πέφτουν, θα τις χάσει πιθανότατα και τότε θα στεναχωρηθεί. Και του εξηγείς, ας πάρει μόνο δύο φιγουρίτσες, μια στο κάθε χεράκι. Και ξεσπά! Τα πετάει στο πάτωμα και εσύ ξαφνικά θολώνεις. Ανοίγεις την πόρτα και σιωπηλά, δεν χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις λέξεις άλλωστε, απειλείς ότι φεύγεις και "άντε επιτέλους, διάλεξε τι θα πάρεις να τελειώνουμε".

Και μπαίνει στο σχολικό κλαίγοντας, χωρίς να γυρίσει καν να σε κοιτάξει...

Από την προηγούμενη μέρα αισθάνεσαι ότι τα έχεις κάνει όλα λάθος, γιατί το σπίτι δεν είναι καθαρό, γιατί τα παιχνίδια είναι παντού, γιατί τα πιάτα είναι ένα ολόκληρο 24ωρο άπλυτα, γιατί ακόμη δεν έχεις αδειάσει την βαλίτσα από το τριήμερο (εδώ δεν έχεις αδειάσει την βαλίτσα από το κολυμβητήριο), γιατί με το ζόρι κατάφερες να φτιάξεις ένα φαγητό, γιατί δεν έβαλες σίδερο, γιατί δεν άπλωσες την μπουγάδα, γιατί ακόμη δεν έχεις συμμαζέψει μια στοίβα από χαρτιά...

Έρχονται κάτι πρωινά που τα κάνεις όλα λάθος... Αισθάνεσαι λίγη. Και λες "από αύριο όμως..."

23 σχόλια:

  1. Κι εδώ κάτω μια από τα ιδια! Σαν να περιγράφεις τον εαυτό μου.Εγώ έχω τρεις σάκους που δεν έχω αδειασει.Του τριημερου, του κολυμβητηριου και του περασμένου ΣΚ που πήγε στη γιαγιά! Και δε δουλευω κι έχω ένα παιδί και γιαγιά στο σπίτι οεο. Ευτυχώς είναι Παρασκευή κι όλα μπορεί να διορθωθούν το ΣΚ και οι σακοι και οι καρδιές.💝

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι, γιατί δεν αντέχω να βάλω τρίτη φορά το πλυντήριο που δεν άπλωσα...

      Διαγραφή
  3. Τίποτα δεν είναι λάθος!!!! Έχω ένα σπίτι τακτοποιημένο, ρούχα πλυμένα και σιδερωμένα, οι βαλίτσες του τριήμερου άδειασαν και μπήκαν στη θέση τους, κι όμως...Κάθε πρωί δεν θέλω να ξυπνήσω, γιατί νιώθω , ούτε κι εγώ ξέρω καλά καλά τι ακριβώς, μάλλον άρνηση για τη μέρα που με περιμένει...Α! Η Λένια κάνει πάρτι, εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες!!! Ξέρεις εσύ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαχαχα, εσύ έχεις μπει στην άλλη κατηγορία, αυτών που τους λείπει η ακαταστασία και η ζωντάνια των μικρών παιδιών και ας έχουν και ένα σπίτι άνω κάτω!

      Διαγραφή
  4. Δεν σε καταλαβαίνω ;) Εγώ νομίζω ότι κάθε μέρα τα κάνω λάθος (τουλάχιστον τα μισά)! Φαίνεται είναι αυτή η μοίρα της μάνας που τα κάνει όλα, νιώθεις ανεπαρκής σε πολλά επίπεδα.
    Επειδή όμως με η πολλή αγάπη δεν είναι ποτέ λάθος, τελικά τα βασικά γίνονται όπως πρέπει!

    Καλημέρα
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αχ Ελένη! Δεν ξέρω ποια είναι η μοίρα της μάνας, αλλά κάποιες μέρες με πιάνει το παράπονο και δεν την αντέχω αυτή την αίσθηση της ανεπάρκειας!

      Διαγραφή
  5. Μην αισθάνεσαι λίγη... είσαι η καλυτερότερη μαμά του κόσμου, η μόνη μαμά που θα ήθελαν τα παιδάκια σου! Τα ρούχα, τα πιάτα, το σπίτι... όλα θα ξαναλερωθούν. Οι αγκαλιές και τα φιλιά όμως που δεν δώσαμε όταν έπρεπε, δεν θα γυρίσει ο χρόνος πίσω για να τα δώσουμε. Γι' αυτό η καλύτερη μαμά του κόσμου δεν μετριέται με τα σιδερωμένα παντελόνια. Κι αν δεν με πιστεύεις, ρώτα τον Άλκη και τον Άρη! <3 <3 <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία μου, σε ευχαριστώ! Δεν χρειάζεται να πω πολλά... Σε ευχαριστώ!

      Διαγραφή
  6. χαχαχαχα συγνώμμη που γελάω αλλά κι εγώ σχεδόν καθημερινά έτσι είμαι!!! Είναι να βάλει κάποιος κάμερα και να βιντεοσκοπεί αυτές τις στιγμές...για γέλια και για κλάματα!!!
    Ευτυχώς έρχεται Σαββατοκύριακο οπότε απολαύστε τον πρωινό ύπνο όσο μπορείτε γιατί από Δευτέρα πάλι τα ίδια...

    φιλιά Μαγδούλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολλά φιλιά Κωνσταντίνα μου! Μακάρι αυτό το Σαββατοκύριακο να είναι αντάξιο των προσδοκιών μας, τι να πω;

      Διαγραφή
  7. Δεν είναι μόνο "κάτι πρωινά", είναι οι περισσότερες μέρες που νιώθω ανεπαρκής εώς ανίκανη... Παλεύω να νικήσω την τελειομανία μου γενικότερα, κι έχω καταλάβει πως αν δε νιώθω/σκέφτομαι συνέχεια τέτοια απαξιωτικά αισθήματα, αλλά είμαι αυθόρμητη ως μαμά και κάνω ό,τι μπορώ, τότε τουλάχιστον θα δώσω στα παιδιά μου το όποιο θετικό έχω. Αλλιώς, θα μπλοκάρω και το παραμικρό καλό μου και θα είμαι συνεχώς θυμωμένη ... Ελπίζω να έχεις φτιάξει η διάθεσή σου ήδη - το εύχομαι! σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είμαι καλύτερα! Βοηθάει ξέρεις να σου λένε και οι άλλοι ότι δεν είσαι μόνη. Απλά ήρθε ένα σερί θεμάτων που απλώς μένανε κρεμασμένα και άλυτα και με έπνιξε όλο αυτό. Είχε και ο μικρός πρωινά νεύρα, εεεε, τι άλλο ήθελα;

      Διαγραφή
  8. αχ ποσες φορες νιωθω ετσι........η χαρα ομως τις υπολοιπες φορες που εισαι ηρεμη και ολα πανε καπως καλυτερα και αυτα τα μουτρακια χαμογελανε....αξιζουν την απογοητευση σαν να γινεται η χαρα πιο δυνατη!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λες να μην υπάρχει άλλος τρόπος; Πρέπει δηλαδή να φτάνουμε εκεί για να γίνει η χαρά πιο δυνατή; Δεν ξέρω... Εμένα με πνίγει αυτη η αίσθηση...

      Διαγραφή
  9. Μάρθα κι εγώ χάλια μαμά αισθάνομαι γιατί λείπω ΚΆΘΕ απόγευμα και δεν είμαι εκεί να δω αυτές τις στιγμές! Εσύ είσαι τέρας υπομονής ! Εγώ τους φωνάζω σε τέτοια σκηνικά και μετά αισθάνομαι ακόμα πιο απαίσια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αχ Μάγδα...αχ!!!! Να σου πω ότι είδα και τον εαυτό μου στο κείμενο σου; Θα στο πω!! Ξυπνάω 6 και με όσα πρέπει να κάνω ,στις 8 που πάω στην δουλειά νομίζω ότι έχει περάσει η μισή μέρα!! Και τύψεις πολλές... Φωνές για να μην αργήσουμε... Γκρίνια....πως θα το αλλάξουμε αυτό;; Όλο δίνω υπόσχεση στον εαυτό μου και όλο κάτι γίνεται πάλι....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Σε νιώθω. Ω ναι σε νιώθω! Και σήμερα με πετυχαίνει η ανάρτηση σου σε ένα τέτοιο πρωινό. Από αύριο όμως...υπόσχομαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Το έχω περάσει κι εγώ, πολλές φορές... σε καταλαβαίνω απόλυτα! Να 'ξερες πόσες φορές "υπόσχομαι" στον εαυτό μου...αύριο να είμαι καλύτερη, να τα κάνω όλα αλλιώς! Δεν το πετυχαίνω πάντα..άνθρωποι είμαστε άλλωστε...φιλιά από το πάρτι της Μάχης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ποσες φορες τα εχω πει και.εγω ερχομαι.απο το λινκ παρτυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Αχ τα πρωινά είναι μια κατηγορία μόνα τους. Ακόμη και τώρα που δε δουλεύω πάλι κάτι γίνεται και ο χρόνος δε φτάνει, η υπομονή δε φτάνει.... Μάνα κουράγιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Η καθημερινότητα μιας μαμάς!! Ειδικά εκεί που θολώνεις... σε νιώθω τόσο πολύ!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή