Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Πήγαμε στο Allou Fun Park Kidom

Κυριακή πρωί και αποφασίσαμε να επισκεφθούμε το Allou Fun Park Kidom με τα παιδιά. Τελευταία φορά είχα βρεθεί εκεί με τον Άρη, έγκυος ακόμη τότε στον Άλκη.


Το πάρκο ανοίγει στις 10:00, μια καλή ώρα να ξεκινήσεις την βόλτα σου, ειδικά μέσα στο κατακαλόκαιρο. Με την είσοδό μας στο πάρκο τα παιδιά αισθάνθηκαν κάτι σαν δέος. Όλα δείχνουν πολύ μεγάλα, ίσως και τρομακτικά για μερικά παιδιά. Ατρόμητοι εμείς, αφού πληρώσαμε το εισιτήριό μας (27 ευρώ για όλη την ημέρα, για δύο παιδιά, για να συμμετέχουν σε όλα τα παιχνίδια και στα φουσκωτά), μπήκαμε μαζί τους στο τρενάκι. Κακή επιλογή... Το τρενάκι ανέβηκε πολύ ψηλά και ξαφνικά άρχισε να κινείται πολύ γρήγορα και απότομα. Τρόμαξαν, τα έβλεπα σφιγμένα να περιμένουν πότε θα τελειώσει η διαδρομή. Ωχ, σκέφτηκα, δεν ξεκινήσαμε καλά...


Πράγματι όταν κατεβήκαμε δεν ήθελαν να ανέβουν σε τίποτα που πήγαινε πολύ ψηλά. Έτσι κινηθήκαμε σε πιο ήπιες επιλογές. Δεν χρειάστηκε να περάσει πολύ ώρα κι αφού κατάλαβαν ότι τα παιχνίδια είναι ασφαλή και φυσικά στο τρενάκι μπορούμε να μπούμε μαζί... επιστρέψαμε δριμύτεροι! Το ξαναδοκιμάσαμε και γελάσαμε τρελά, φωνάξαμε τσιριχτά σε κάθε απότομη στροφή και πτώση, νομίζω πως έγινε από τα αγαπημένα τους.

 
 
 
 
 

Σε όλα τα παιχνίδια διασκέδασαν πάρα πολύ. Σε όλα εκτός από το σφυρί (έτσι νομίζω λέγεται...). Εκεί ήταν τέτοια η τρομάρα τους που σταματήσαμε για να κατεβουν και έκτοτε δεν του έριξαν ούτε δεύτερη ματιά.


Φυσικά τα φουσκωτά ήταν απολαυστικότατα, αν και πια η ώρα είχε πάει 2 και ο καυτός ήλιος είχε αρχίσει να ενοχλεί μικρούς και μεγάλους. Επιπλέον στον συγκεκριμένο χώρο μύριζε πολύ έντονα σαν καμένο πλαστικό.

Περάσαμε εκεί ένα ολόκληρο πρωινό. Σε γενικές γραμμές πολύ καλά. Το εισιτήριο μου φάνηκε ακριβό, καθώς λίγοι είναι αυτοί που θα περάσουν όλη τους την μέρα στον χώρο. Δεν χρειάστηκε να αγοράσουμε τιποτα από την καφετέρια, καθώς είχαμε προβλέψει να φέρουμε το δικό μας νερό και κολατσιό, οπότε δεν ξέρω πού κυμαίνονται οι τιμές τους. Η ποικιλία των παιχνιδιών δεν είναι τόσο μεγάλη όσο στο Allou Fan Park (το Πάρκο των μεγάλων παιδιών και των ενηλίκων). Δυστυχώς η πισίνα δεν ήταν σε χρήση για κάποιο λόγο (ήταν μια ωραία διέξοδος την τελευταία φορά που είχαμε πάει, εμείς πίναμε τον καφέ μας και ο Άρης πλατσούριζε στα νερά). Ο χώρος ήταν καθαρός και υπήρχαν καλάθια σε διάφορα σημεία για να πετάξεις τα σκουπίδια σου. Τι θα μπορούσαν να αλλάξουν; Την μουσική! Όχι άλλα Ζουζούνια βρε παιδιά. Πόση ώρα μπορούμε εμείς οι ενήλικες που συνοδεύουμε τα παιδιά να ακούμε τα ίδια άσματα ξανά και ξανά; Ίσως κάποιοι πιστεύουν ότι ταιριάζει με την αισθητική του χώρου, αν και είμαι σίγουρη ότι υπάρχουν πολύ περισσότερες μουσικές επιλογές.

 

Θα σας πρότεινα να πάτε, τα παιδιά θα περάσουν καλά. Μην ξεχάσετε καπέλα, αντιηλιακό και αρκετά μπουκαλάκια με νερό.

Καλή σας διασκέδαση!

Δείτε την ιστοσελίδα του πάρκου για όλες τις πληροφορίες που θα χρειαστείτε.

Δευτέρα, 28 Ιουλίου 2014

Τρεις ιστορίες και μία αλήθεια

Από τον Ι. Κ. Γιαννούδη*

Σκηνή 1η: μια μαμά και ένα παιδάκι, έξω από ένα φωτογραφείο. Μόλις έχουν παραλάβει ένα φάκελο με τυπωμένες φωτογραφίες. Το παιδάκι θέλει με ενθουσιασμό να τις δει! Η μαμά όμως, που φανερά βιάζεται, τους τις παίρνει από το χέρι βίαια, πετάει και ένα «δεν είναι ώρα τώρα για αυτό» και προχωράει μπροστά. Το παιδί ακολουθεί, κλαίγοντας δυνατά…

Σκηνή 2η: ένας μπαμπάς με τον γιο του ψωνίζουν στο super market. Το παιδί, ηλικίας 5-6 ετών, θέλει να σπρώχνει το καρότσι. Μοιραία, κάθε λίγο και λιγάκι το ρίχνει επάνω στα ράφια ή σε άλλα καρότσια. Κάποια στιγμή ο μπαμπάς, πολύ εκνευρισμένος, σηκώνει το παιδί στον αέρα και το βάζει, παρά τη θέληση του, μέσα στο καρότσι, μιλώντας του έντονα. Τα ψώνια συνεχίζονται με τον μπαμπά να σπρώχνει πλέον το καρότσι και το παιδί να κλαίει με αναφιλητά…

Σκηνή 3η: Μια οικογένεια φορτώνει το αυτοκίνητο για να πάει διακοπές. Ένα μικρό κοριτσάκι επιμένει να κουβαλήσει μια μεγάλη, βαριά χάρτινη σακούλα. Λίγο πριν φτάσει στο αυτοκίνητο η σακούλα πέφτει και τα πράγματα σκορπίζονται. Η μαμά εμφανίζεται φωνάζοντας, παραμερίζει το παιδί και αρχίζει νευρικά να μαζεύει τα πεσμένα πράγματα. Το κοριτσάκι δίπλα κλαίει, με λυγμούς….

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Ένα δώρο για τις δασκάλες μας!

Σε λίγες μέρες θα πούμε αντίο στις δασκάλες μας. Στις υπέροχες αυτές γυναίκες που με τόση αγάπη φροντίζουν τα παιδιά μας από το 2011. Σκεφτείτε, για τα μικρά μας ανθρωπάκια, αυτό είναι πάνω από την μισή τους ζωούλα! Οι δασκάλες τους είναι μια σταθερή αξία, είναι κομμάτι της καθημερινότητας που βιώνουν τα τελευταία χρόνια. Τις αγαπούν, τις θαυμάζουν, τις εμπιστεύονται, τις εκτιμούν, τις σέβονται...

Ο Άρης μου είναι σε αυτό το σχολείο από 1,5 έτους! Και μαζί με τις δασκάλες του, γνώρισε και τους πρώτους του φίλους. Είναι μαζί από το 2010, φιλαράκια αχώριστα στα καλά και στα κακά. Τσακώνονται, μαλώνουν, πικραίνονται, αλλά αγαπιούνται και τους δένει μια απίστευτη σχέση φιλίας.

6 αγοράκια λοιπόν κάνανε μια παρέα. Μια παρέα που δεν θα είναι πια καθημερινά μαζί. Το παρεάκι αυτό λοιπόν (εεε, με λίγη βοήθεια από τις μαμάδες) αποφάσισε να προσφέρει ένα ομαδικό δώρο στις δασκάλες. Το διαδίκτυο μας έδωσε άπειρες ιδέες! Εμείς καταλήξαμε σε αυτή την μαξιλαροθήκη, πάνω στην οποία τα παιδιά αφήσανε το αποτύπωμά τους, γράφοντας δίπλα το καθένα το όνομά του.


Τους ετοιμάσανε και χειροποίητες καρτούλες, όπου το καθένα έκανε και μια ζωγραφιά.





Το δωράκι το προσφέραμε σε δύο τσάντες, ραμμένες από τα χεράκια μου, με θέμα μας την αγαπημένη μου κουκουβάγια.



 

Οι σκέψεις είναι πολλές και δεν χωρούν στα λόγια... Χθες μίλησαν περισσότερο τα μάτια, τα χαμόγελα, οι φωνούλες των παιδιών, οι αγκαλιές.

"Πέρασα πολύ όμορφα σήμερα μαμά", μου είπε ο Άρης στην επιστροφή μας. "Θα μου λείψουν μαμά οι δασκάλες μου..."

Και εμένα θα μου λείψουν γλυκέ μου...



 

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Ένα mini break πριν τις καλοκαιρινές διακοπές

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ένα σπίτι, στην άκρη ενός χωριού, περιτριγυρισμένο από πορτοκαλιές, συκιές κι ελιές, θα μπορούσε να μου προσφέρει τόση χαρά, ξεκούραση, ανακούφιση...



Έχει γίνει το δικό μας καταφύγιο! Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά και μπορούμε να κάνουμε όλο και περισσότερες βόλτες και εκδρομές στα γύρω χωριά και στις κοντινές παραλίες το απολαμβάνουμε όλο και περισσότερο.


Από την άφιξή μας ακόμη, κοιτάμε με αγωνία αν είναι όλα όπως τα αφήσαμε, αν βγήκαν καινούριοι καρποί στα δέντρα, ψάχνουμε τις χελώνες μας και πέφτουμε με τα μούτρα σε ένα ατελείωτο, "βρώμικο" παιχνίδι!


 

 

Η ώρα του μπάνιου είναι πάντα μεγάλη απόλαυση! Το "ρυάκι" μας είναι εκεί και μας καλεί να ετοιμάσουμε για μια ακόμη χρονιά το φράγμα, αλλά και τα ζεστά νερά της δικής μας "Χαβάης"...

 
 

Οι καινούριες γνωριμίες και οι επαφές με αγαπημένους φίλους δεν σταματούν. Και φυσικά συλλέγουμε εμπειρίες με κάθε ευκαιρία! Σκάψαμε αυλάκι για να φτάνει το νερό στο δέντρο, μαζέψαμε ντομάτες, πιπεριές και μελιτζάνες από το μποστάνι, ταΐσαμε τις κατσίκες και μαζέψαμε τα αυγά από τις κότες, είδαμε το νερό να κυλάει και να φτάνει από την πηγή στα χωράφια...

 
 
 

 

Λίγο πριν αφήσουμε την μεγάλη πόλη για τις καλοκαιρινές μας διακοπές, πήραμε μια ανάσα, μια βαθιά ανάσα και απολαύσαμε το χωριουδάκι που μας γεμίζει ενέργεια και θετική διάθεση τους τελευταίους μήνες. Τα ξαναλέμε τον Αύγουστο.

Γειά σου Χωριό!

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

"Άρη μου έλειψες..."

(Το παρακάτω κείμενο αναφέρεται σε ένα περιστατικό που συνέβη στις 3 Ιουλίου 2014)

Όταν έχεις δύο παιδιά, ένα πράγμα επανέρχεται σταθερά σε όλες τις συζητήσεις και σε όλα τα βιβλία: να αφιερώνεις χρόνο ξεχωριστά στο κάθε παιδί.

Έτσι λοιπόν κι εγώ αποφάσισα να αφήσω σήμερα το μεγάλο μου παιδί στο σπίτι με τον μπαμπά του και την θεία του και να αφιερώσω λίγο χρόνο στο μικρό μου. Με χαρά λοιπόν δεχτήκαμε την πρόταση του φίλου του Κ. να πάμε στο σπίτι τους για παιχνίδι.

Από τον αποχωρισμό ακόμη κατάλαβα πως το απόγευμα δεν θα πήγαινε όπως το φανταζόμουν. Άρχισε τα κλάματα, ήθελε τον αδερφό του, μου έλεγε πως δεν θέλει τον Κ. Αφού κάναμε μαζί μια βόλτα, πήραμε γλυκό, μιλήσαμε, η διάθεση του βελτιώθηκε λιγάκι. Παρόλα αυτά το παιδί ήταν θλιμμένο καιι αμίλητο. Σκέφτηκα προς στιγμή να γυρίσω στο σπίτι, φοβήθηκα πως η βόλτα μας θα ήταν μια τεράστια αποτυχία.

Τελικά όλα πήγαν καλά! Τα παιδάκια χάρηκαν πολύ που συναντήθηκαν, έπαιξαν και υποσχεθήκαμε να τα ξαναπούμε σύντομα. Αισθάνθηκα κι εγώ καλά, γιατί όλη την χρονιά έβλεπα τον Άλκη να ακολουθεί το πρόγραμμα του Άρη, να συναναστρέφεται τους φίλους του Άρη και φοβόμουν πως ζει λιγάκι στην σκιά του μεγάλου αδερφού.


Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Πήγαμε στο Playmobil Fun Park

Κυριακή πρωί, ώρα 10:10. Κάτω Κηφισιά στο Playmobil Fun Park.

Ευτυχώς υπάρχει πάρκινγκ , σκέφτομαι με το που φτάνω εκεί, αν και δεν θα δυσκολευόμασταν να βρούμε θέση στάθμευσης μιας και βρισκόμαστε... χμμμ... σαν να είμαι στην μέση του πουθενά αισθάνομαι. Μπαίνουμε λοιπόν με τα παιδιά σε ένα κτήριο, που απ' έξω θυμίζει περισσότερο αποθήκη.

Στην είσοδο μας υποδέχονται οι πρώτες φιγούρες Playmobil και εκεί σκάνε και τα πρώτα μας χαμόγελα. Την βλέπω την αγωνία στο πρόσωπό τους. Την περιμέναμε αυτήν την βόλτα καιρό τώρα, καθώς διανύουμε την απόλυτη φάση έρωτα και λατρείας με τα Playmobil.


 

Δύο επιβλητικές φιγούρες δεσπόζουν στον χώρο του παιδότοπου, δίπλα στα εισιτήρια. 9 ευρώ το παιδί είναι το κόστος το Σάββατο και την Κυριακή! Ακριβό θα έλεγα, ειδικά καθώς το μόνο που περιλαμβάνεται στην τιμή είναι ένας χυμός (οι τιμές διαφοροποιούνται τις καθημερινές).

Με το που μπήκαμε όμως μέσα ξεχάσαμε τα πάντα! Μικροί και μεγάλοι σαστίσαμε. Όλα, μα όλα τα παιχνίδια ήταν εκεί, σε έναν χώρο, όπου η Άγρια Δύση συναντά τους Δεινόσαυρους και οι Πειρατές τις Πριγκίπισσες.  Δεν υπάρχει συλλογή που να μην βρίσκεται εκεί. Πάνω σε πάγκους, μικρότερα ή μεγαλύτερα τραπέζια, σε ειδικά διαμορφωμένες γωνιές (μέχρι και ένα καράβι υπάρχει μέσα στην αίθουσα), όλα τα παιχνίδια περιμένουν τα παιδιά για να παίξουν.



Για τα μικρότερα παιδάκια υπάρχει ένα σημείο, κλειστό με μαξιλάρια, όπου βρίσκονται όλα τα παιχνίδια της σειρά 1-2-3. Αν θέλετε να κάνετε εκεί το party του παιδιού σας το Playmobil Fun Park σας παρέχει αυτήν την δυνατότητα. Για τους γονείς υπάρχουν τραπέζια όπου μπορούν να πάρουν τον καφέ τους (σε απόλυτα λογική τιμή).

 
 
 

Περάσαμε πολύ ωραία θα έλεγα! Τα παιδιά απολαύσανε όλα τα παιχνίδια και σίγουρα πήραν ιδέες για το επόμενο δώρο του Αι-Βασίλη. Επίσης, δεν πρέπει να παραλείψω να σχολιάσω πόσο εξυπηρετικοί και φιλικοί ήταν όλοι οι υπάλληλοι, αλλά και με πόση υπομονή μάζευαν και συναρμολογούσαν  ασταμάτητα τα παιχνίδια. Αν και δεν είναι μια βόλτα που μπορείς να την κάνεις πολύ συχνά, κυρίως λόγω κόστους, αλλά και απόστασης (για όσους μένουν στο κέντρο της Αθήνας), αξίζει να πάτε, γιατί τα παιδιά θα την απολαύσουν. Ίσως μια καθημερινή να είναι και καλύτερα, καθώς το Σάββατο και την Κυριακή μαζεύεται κόσμος. Πριν φύγετε μπορείτε να ρίξετε μια ματιά και στο κατάστημα, για προσφορές που δεν γίνονται στα άλλα μαγαζιά.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα της Playmobil και στην σελίδα τους στο Facebook.

Αν βρεθείτε εκεί θα χαρούμε να μας πείτε και την δική σας γνώμη.
Καλή διασκέδαση!