Τρίτη, 27 Μαΐου 2014

Μιλώντας στα παιδιά για τον θάνατο












Γράφει ο
Ιωάννης Ζήνδρος, Ψυχολόγος
Κέντρο Ψυχολογικής Παρέμβασης
Θεραπεύω-Συν, Συν-Θεραπεύω
 

Τρίτη 20 Μαΐου, 10:00 το βράδυ. Σε μικρό πάρκο της γειτονιάς μου βγάζω βόλτα τον επί 7 χρόνια φίλο/σκύλο μου τον Βέλιο. Σε απόσταση 10 μέτρων κάνουν βόλτα 2 κυρίες γύρω στα 60, που μετά τα γνωστά σχόλια «εδώ παίζουν τα παιδιά μας», «να τα μαζέψεις μετά»… κτλ κτλ συνεχίζουν την συζήτηση τους.

- Εγώ της είπα ότι την αγάπησε ο Κύριος και την πήρε κοντά του. (Λέει η κυρία που πριν ένα δευτερόλεπτο με έκραζε)
- Ναι μωρέ, κρίμα το κοριτσάκι και είναι τόσο μικρό… (Απαντά η συνομήλικη κυρία)

Η συζήτηση συνεχίστηκε για ώρα. Περπατώντας αργά και κρυφακούγοντας λιγάκι, κατάλαβα ότι μιλούσαν για την εγγονή της πρώτης κυρίας, της οποίας η κόρη πέθανε, αφήνοντας πίσω ένα κορίτσι 6 χρονών. Άδικος και δύσκολος ο κόσμος που ζούμε, σκέφτηκα. Άδικο και δύσκολο να πρέπει να εξηγήσει η γιαγιά στην εγγονή τι είναι ο θάνατος. Βοήθησαν άραγε τα λόγια, η απάντηση της γιαγιάς, ή μήπως το έκαναν πιο δύσκολο;

Ας δούμε όμως λίγο αναλυτικά την φράση «Την αγάπησε ο Κύριος και την πήρε κοντά του». Τι μπορεί να σημαίνει αυτό για ένα παιδί 6 χρονών;
  • Ο Κύριος είναι άδικος. Γιατί μου πήρε κάτι που και εγώ αγαπούσα; 
  • Αν με αγαπήσει ο Κύριος  θα με πάρει και μένα μακριά; 
  •  Αν αγαπήσει τον πατέρα μου; 
  •  Εμένα που είμαι εδώ δεν με αγαπάει ο Κύριος; 
  • Αν σταματήσει να την αγαπάει, θα γυρίσει πίσω;

Καταλαβαίνετε ότι παρά την καλή της πρόθεση η γιαγιά άνοιξε ένα μεγάλο κουτί όπου μέσα μπορεί να χωρέσει κάθε σκέψη, ενοχή και κάθε φαντασία. Η αλήθεια είναι ότι ως ενήλικες είναι πολύ πιθανό να χρειαστεί να ανακοινώσουμε στα παιδιά την απώλεια ενός κοντινού προσώπου ή ακόμα και την απώλεια ενός κατοικίδιου. Τι μπορούμε να κάνουμε λοιπόν;

Δεν αποκρύπτουμε το γεγονός. Όσο αργούμε να κάνουμε την ανακοίνωση, αφήνουμε το παιδί να νιώθει αποκομμένο από την υπόλοιπη οικογένεια και να χρησιμοποιεί την φαντασία του για να καλύψει τα κενά. 

Χρησιμοποιήσουμε απλά και κατανοητά λόγια ακόμα και τις λέξεις «θάνατος», «πέθανε» αποφεύγοντας όμως λέξεις που μπορεί να παρερμηνευτούν, όπως «έφυγε», «κοιμήθηκε» και «χάθηκε» (έφυγε άρα θα γυρίσει / χάθηκε άρα αν βρει το δρόμο θα γυρίσει / εγώ δεν κοιμάμαι). Αποφεύγουμε ακόμα την χρήση φανταστικών σεναρίων, όπως «έγινε αστέρι και είναι στον ουρανό», «πήγε κοντά στον Θεό» κτλ. ή ιατρικές περιγραφές, όπως «σταμάτησε η καρδιά».

Ρωτάμε τι ξέρουν ήδη ή τι φαντάζονται ότι συνέβη. Είναι καλό να ξέρουμε τι πιστεύουν τα παιδιά ότι συνέβη, γιατί έτσι θα μπορέσουμε να ανατρέψουμε τις πιθανές φανταστικές σκέψεις που ήδη έχουν κάνει και να διορθώσουμε τις πιθανώς λάθος πληροφορίες που έχουν.

Δίνουμε μόνο τις απαραίτητες πληροφορίες. Η λεπτομερής περιγραφή της στιγμής του θανάτου δημιουργεί εικόνες που είναι εύκολο να τις αναπαράξει το παιδί, αλλά δύσκολο να τις διαχειριστεί.

Ακούμε τα παιδιά και απαντάμε με ειλικρίνεια στις ερωτήσεις τους. Τα παιδιά βλέπουν τον κόσμο μέσα από τον εαυτό τους και πολλές φορές μπορεί το άγχος τους να αφορά στο τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Ποιος θα φτιάχνει το φαγητό, ποιος θα διαβάζει μαζί τους, τι θα πρέπει να κάνουν.

Δίνουμε χρόνο και χώρο για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Μπορεί να χρειαστεί να τους πούμε πώς νιώθουμε εμείς και να τους εξηγήσουμε ότι είναι εντάξει να είναι στεναχωρημένα, θυμωμένα ή ακόμα και χαρούμενα.

Διώχνουμε κάθε σκέψη ενοχής. Εξηγούμε στα παιδιά ότι για αυτό που συνέβη δεν φταίνε τα ίδια, ούτε κάτι που έκαναν ή κάτι που σκέφτηκαν. Εξηγούμε επίσης ότι αν τα αγαπημένα τους πρόσωπα είχαν την επιλογή θα ήταν ακόμα μαζί τους. 

Δίνουμε ελπίδα για το μέλλον. Η ζωή, δύσκολα ή εύκολα, συνεχίζεται και αυτό είναι το νόημα που πρέπει να περάσουμε στα παιδιά.  Εξηγούμε ότι όσο δύσκολο και να φαίνεται με τον καιρό τα συναισθήματα της λύπης θα φύγουν και τα ενθαρρύνουμε να θυμούνται τις καλές στιγμές.

Καλό είναι να γνωρίζουμε ότι τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας αντιλαμβάνονται την απουσία ενός προσώπου, αλλά δεν καταλαβαίνουν ότι  ο θάνατος είναι μη αναστρέψιμος. Για τα παιδιά αυτής της ηλικίας αυτός που πέθανε συνεχίζει να σκέφτεται, να νιώθει, να μπορεί να επιστρέψει. Τα παιδιά σχολικής ηλικίας καταλαβαίνουν ότι ο θάνατος είναι οριστικός, αλλά πιστεύουν ότι συμβαίνει μόνο στους άλλους και όχι στην οικογένειά τους. Οι έφηβοι αντιλαμβάνονται την έννοια του θανάτου, παρόλο που δεν πιστεύουν ότι οι ίδιοι κινδυνεύουν και μπορούν να δώσουν διάφορες μεταφυσικές ερμηνείες γύρω από το θάνατο.

Δεν είχα το θάρρος να τα πω στην χτεσινή κυρία όλα αυτά. Μπορεί και να ήμουν θυμωμένος που με έκραξε χωρίς λόγο. 

Την έβλεπα απλά να απομακρύνεται και μέσα μου ευχόμουν η εγγονή της να θυμάται την μητέρα της με αγάπη...

Τετάρτη, 21 Μαΐου 2014

Το πρώτο μου βραβείο!

Έχω κάνει πολλές βόλτες τα τελευταία χρόνια σε ελληνικά και ξένα blogs. Τα διαβάζω όλα με μια προσμονή και λαχτάρα, γιατί εκεί ο κάθε ένας από μας καταθέτει ένα κομμάτι του εαυτού του, κάνει την αυτοκριτική του, ξέροντας πως κινδυνεύει να κατακριθεί ή απλά να αγαπηθεί από γνωστούς αλλά και αγνώστους.

Εεε λοιπόν ένα πράγμα που ζήλευα σε όλα αυτά τα blogs είναι τα βραβεία τους. Ναι το ομολογώ. Τα κοίταζα και έλεγα "Κοίτα! Κάποιος τον/την διαβάζει και του χάρισε και βραβείο. Μπράβο του/της". Και φυσικά αναρωτιόμουν "Εμένα γιατί δεν μου έχει δώσει κανένας ένα βραβειάκι; Έτσι ένα κάτι, να αισθανθώ κι εγώ ότι κάποιος με διαβάζει βρε παιδί μου...".

Και ξαφνικά εμαφανίστηκε η ομάδα Μαμαδο-blogs. Και εκεί γνώρισα, διαδικτυακά, την Δέσποινα, γνωστή και ως Μαμά σε κρίση . Και κάπου εδώ ήρθε και το πρώτο μου βραβείο!!! Ναι, ναι, πολλά θαυμαστικά εδώ!!!!!!!!! Γιατί επιτέλους γνωρίστηκα με κάποιες από όλες αυτές τις γυναίκες που τόσο καιρό διαβάζω και μάλιστα μια από αυτές με διάλεξε για ένα υπέροχο μουσικό βραβειάκι. Το πρώτο μου!!!!


Σε ευχαριστώ πολύ Δέσποινα!!

Οι όροι έχουν ως εξής:
1. Διαλέγω 5 αγαπημένα μου τραγούδια
2. Δίνω με την σειρά μου το βραβείο μου σε 10 αγαπημένα blogs.

Χμμμ, ωραίο το βραβείο μου αλλά δύσκολη η δουλειά μου...

Πώς διαλέγεις 5 τραγούδια, όταν όλη σου η ζωή είναι γεμάτη μουσική; Όταν η κάθε στιγμή, λυπημένη ή χαρούμενη, έχει ντυθεί με κάποια μελωδία;

Θα σας παραθέσω λοιπόν μόνο ενα πολύ μικρό δείγμα, όσο γίνεται πιο αντιπροσωπευτικό:

Το κόκκινο φουστάνι - Ελευθερία Αρβανιτάκη


Όλη μου η εφηβεία, τα σχολικά μου χρόνια, έχουν περάσει με αυτήν την μελωδία να με συντροφεύει. Σε ρεμπετάδικα, σπίτια, συναυλίες, με φίλους, έρωτες, χαρές και απογοητεύσεις... Από μια ερμηνεύτρια που παραμένει αγαπημένη μου.

Όλα σε θυμίζουν - Χάρις Αλεξίου


Για τους γονείς μου. Φύγανε πολύ νωρίς... Τόσο μακριά κι όμως είναι παντού...

Frozen - Madonna


Για τα φοιτητικά μου χρόνια, το απόλυτο τραγούδι! Μόνο για τις δύσκολες στιγμές φυσικά, που δεν ήταν και λίγες. Φαίνεται πως η μελαγχολική μουσική με μαγεύει...

Noorie - Bally Sagoo feat. Gunjan


Το τραγούδι του γάμου μου, για τον άντρα της ζωής μου, το συντροφάκι μου, τον καλύτερό μου φίλο, τον μεγαλύτερο κριτή μου, τον πατέρα των αγοριών μου.

Crying at the discoteque - Alcazar


Και επειδή τα πάρτυ και οι πίστες με έχουν χάσει τα τελευταία χρόνια, διάλεξα ένα πολυαγαπημένο χορευτικό τραγούδι. Όσο κιτς κι αν είναι, το αγαπώ και συνεχίζει να μου φέρνει χαμόγελα!

Ουφ, τα κατάφερα. Πολύ πιο δύσκολο από ότι δείχνει. Και τώρα πάμε στα ακόμη πιο δύσκολα. Τα blogs στα οποία δίνω με την σειρά μου το βραβείο είναι:

  1. http://www.manamanoulamama.gr/ 
  2. http://www.psychologiapaidiou.blogspot.gr/ 
  3. http://www.kapaworld.blogspot.gr/ 
  4. http://www.craftaholic.gr/  
  5. http://mesenfantsterribles.wordpress.com/  
  6. http://tosodoulika.blogspot.gr/  
  7. http://plegmena-apo-ta-xeria.blogspot.gr/ 
  8. http://www.kerasopites.blogspot.gr/ 
  9. http://www.anthomeli.com/ 
  10. http://fraulitsasworld.blogspot.gr/

Πάει κι αυτό!
Ελπίζω να σας άρεσαν τα τραγούδια μου.Θα περιμένω με αγωνία και τις δικές σας επιλογές.
Ελάτε μαμάδες να το ταξιδέψουμε το βραβειάκι!

Καλημέρα!!!

Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

Καινούριος διαγωνισμός Πλεγμένος από τα χέρια!

Γεια σας φίλοι μου! Ελπίζω να είστε καλά και να αισθάνεστε τυχεροί γιατί σήμερα ξεκινάει ένας σούπερ διαγωνισμός για κάθε γονιό που κρύβει μια κουκουβάγια μέσα του!

Η φίλη μας Φένια λοιπόν, γνωστή για την πραγματικά υπέροχη δουλειά που κάνει με το βελονάκι της, ή αλλιώς amigurumi, χαρίζει σε έναν/μια από εσάς μια υπέροχη κουκουβάγια και το μικρό της, πλεγμένα και τα δύο στο χέρι. Εδώ θα βρείτε όλες τις δημιουργίες της Φένιας!




Για να τα διεκδικήσετε θα πρέπει να κάνετε τα εξής:

Να αφήσετε το όνομά σας (γραμμένο με ελληνικούς χαρακτήρες θα παρακαλούσα) και ένα e-mail στα σχόλια της ανάρτησης (στο blog και ΟΧΙ στο Facebook) μέχρι την Κυριακή 1 Ιουνίου 2014 .

Αν τώρα έχετε σελίδα στο Facebook μπορείτε να περάστε μια βόλτα για ένα like και από τις σελίδες μας "Πλεγμένα από τα χέρια" και "Κάθε μέρα Γονείς" και να κάνετε δημόσια κοινοποίηση του διαγωνισμού στην προσωπική σας σελίδα.

Όροι συμμετοχής:
1. Γίνονται δεκτές μόνο συμμετοχές από την Ελλάδα.
2. Η κλήρωση θα γίνει μέσω του www.random.org και ο/η νικητής/τρια θα ειδοποιηθεί από εμένα με προσωπικό μήνυμα (μέσω Facebook ή email).
3. Σε περίπτωση που ο νικητής δεν επικοινωνήσει μαζί μας εντός μιας εβδομάδας η κλήρωση θα επαναληφθεί.

Καλή επιτυχία εύχομαι σε όλους και όλες! 

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Χρόνια πολλά μαμά!!

Πριν ακόμη γίνεις μαμά, αυτή τη μέρα είναι για σένα ξεχωριστή. Μέρες πριν μπορεί να σκέφτεσαι τι δώρο θα της κάνεις, τι θα την κάνει πιο χαρούμενη. Όλο αγωνία της δίνεις το δώρο της και περιμένεις αυτό το γλυκό χαμόγελο που κάθε μαμά προσφέρει τόσο απλόχερα εκείνη την ώρα. Δεν είσαι βέβαια ακόμη ο αποδέκτης του δώρου. Δεν έχειςς αισθανθεί αυτή την γλυκιά αίσθηση, την τρυφερότητα, την αγάπη άνευ όρων που σου προσφέρει το παιδάκι σου μέσα από μια τόσο απλή χειρονομία. Τι κι αν σου δώσει απλώς μια ζωγραφιά! Τι κι αν γράψει το όνομά του για πρώτη φορά στην καρτούλα σου, με γραμματάκια που θυμίζουν ορνιθοσκαλίσματα! Εκείνη την ώρα αισθάνεσαι ότι είσαι ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου. Ότι δεν θα ήθελεες τίποτα παραπάνω. Όλη η κούραση, οι αγωνίες, τα νεύρα, αυτή η αίσθηση ότι τις μισές φορές δεν ξέρεις τι σου γίνεται, απλά εξαφανίζεται.

Σήμερα λοιπόν, για την γιορτή της μητέρας, 5 μαμάδες - blogger, γράφουν για την μοναδική αυτή μέρα και για τα δωράκια που έλαβαν ή δώρισαν οι ίδιες στη μαμά τους. Κάθε μια ξεχωριστή. Όλες όμως είναι μαμάδες, μικρών ή μεγαλύτερων παιδιών. Αυτή είναι η μέρα τους!!

Δέσποινα
http://www.mamadesekrisi.blogspot.gr/
15 Χρόνια πριν... με μεγάλη μυστικότητα ετοιμάζαμε για σένα ένα δώρο για τη γιορτή της μητέρας. Πηλός, χρώματα της αγάπης, λίγη μαγεία από χρυσόσκονη και από πίσω μια αφιέρωση από τις κόρες σου: "Με αγάπη για τη γιορτή της μητέρας...09.05.1999"
15 Χρόνια μετά... Η καρδούλα αυτή σε συντροφεύει στη ξενιτιά. Ακόμη αρτιμελής, αν και το χρώμα της ξεθωριασμένο οι χτύποι της σου θυμίζουν πόσο σ' αγαπάμε.
15 Χρόνια μετά, σου εύχομαι ακόμη Χρόνια Πολλά.
Είμαι ακόμη η κόρη σου, αν και μητέρα εγώ η ίδια και ακόμη σ' αγαπώ...


Γιούλη
http://www.psychologiapaidiou.blogspot.gr/
«Όταν ένα παιδί σου δίνει κάποιο δώρο, ακόμη κι αν είναι μία πέτρα που μάζεψε, αποπνέει ευγνωμοσύνη. Μπορεί να είναι το μόνο πράγμα που έχει να δώσει και επέλεξε εσένα για να το δώσει» Dean Jackson
Όταν ένα παιδί σου δίνει οτιδήποτε, είναι τόσο μαγευτικό! Πόσο μάλλον όταν στο δίνει γιατί απλά είσαι η μαμά του! Κι ενώ σε κάνει χαρούμενη μόνο με την ύπαρξη του, θέλει να σου δείξει και με το παραπάνω πόσο σε αγαπάει!!! Η χαρά για αυτόν που παίρνει δώρο είναι μεγάλη. Η χαρά όμως για αυτόν που το δίνει είναι ακόμη μεγαλύτερη!!! Ειδικά τα παιδιά νοιώθουν υπέροχα γιατί δεν έχουν την ευκαιρία να σου αγοράσουν όπως το κάνεις εσύ για αυτά. Όταν δείξεις τη χαρά σου για αυτό που σου δίνουν, εκείνα «πετάνε στον ουρανό»!!! η γιορτή της μαμάς είναι μια γιορτή τιμής για την μητρότητα! Εγώ θα έλεγα ότι η γιορτή της μαμάς είναι μια γιορτή για όλους! Για την μαμά, για τα παιδιά, αλλά και για τον μπαμπά!


Μαρία
http://www.oopsblogara.gr/
Σήμερα είχα μια από τις ομορφότερες μέρες. Πήρα την πρώτη κάρτα για τη γιορτή της μητέρας απ’ το μεγάλο μου το αγοράκι... Με γράμματα γραμμένα απ’ τα χεράκια του! “ΜΑΜΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ” Μου έφτιαξε ένα βραχιόλι (μα πείτε, δεν είναι υπέροχο; ). Εκείνος μου έδινε τις χάντρες κι εγώ τις περνούσα. Μου έφτιαξε ένα κολιέ, μόνος του. Το μεγάλο μου αγόρι με συγκίνησε τόσο, μα τόσο πολύ... Όχι μόνο για την κάρτα, που έκοψε και κόλλησε μόνος του, ούτε για τα στολίδια, παρόλο που τα φοράω με χαρά και περηφάνια! Κυρίως, γιατί όταν μας είδε με τον αδερφό του, έτρεξε και αγκαλιάστηκαν, και φιλιόντουσαν, σαν να είχαν μέρες να βρεθούν. Κι ενώ τους κοίταζα, δεν άντεξα, σκέφτηκα “ε, ναι, αυτό είναι ευτυχία.”. Κάτι έχω κάνει κι εγώ...



Μαρία
http://oneirotexnhmamaria.blogspot.gr/2014/05/tutorial-diy.html
Οι μητέρες είναι τα μοναδικά πλάσματα που δουλεύουν αδιάκοπα και αγόγγυστα όλη τη μέρα φροντίζοντας τα παιδιά τους χωρίς να γνωρίζουν αργίες και γιορτές, χωρίς ένσημα και ειδικά επιδόματα! Οφείλουμε λοιπόν όλοι εμείς να τιμήσουμε τη συγκεκριμένη παγκόσμια ημέρα και να θυμηθούμε τον άνθρωπο που μας έφερε στη ζωή ανταποδίδοντας με τον τρόπο αυτό στο ελάχιστο όσα κάνει για μας!


Μαρία
http://www.swanocean.blogspot.gr/
Γιορτή της μητέρας, η πιο γλυκιά γιορτή. Ένα λουλούδι, μία ζεστή αγκαλιά κι ένα γλυκό φιλί κάνουν μια μανούλα να πετάει στον ουρανό. Λουλούδι στα λουλούδια λοιπόν. Κι ενώ μπορούμε να κόψουμε ένα λουλουδάκι να δώσουμε στη μανούλα μας και να της πούμε πόσο πολύ την αγαπάμε, δε θα ήταν καλύτερο το λουλούδι αυτό να έμενε στον χρόνο? Γι'αυτό λοιπόν παίρνουμε ένα γλαστράκι με το αγαπημένο λουλούδι της μαμάς κατά προτίμηση, ένα τενεκεδένιο δοχείο και περιτύλιγμα σε χαρούμενα χρώματα. Τυλίγουμε το τενεκεδάκι, προσθέτουμε κι ένα φιόγκο από κορδέλα για τσαχπινιά, τοποθετούμε μέσα το γλαστράκι κι έτοιμο το δωράκι μας. Έτσι η μαμά θα προσθέσει ένα ακόμη γλαστράκι στον κήπο/μπαλκόνι της και σίγουρα θα το εκτιμήσει περισσότερο μιας και θα της το θυμίζει κάθε μέρα. Χαρούμενη γιορτή της μητέρας!


Μάγδα
http://www.kathemeragoneis.com/
Τα τελευταία χρόνια η γιορτή της μητέρας είναι μια από τις πιο τρυφερές ημέρες του χρόνου. Το μεγάλο μου παιδάκι, κατεβαίνει όλο χαρά από το σχολικό και δεν κρατιέται, δεν βλέπει την ώρα να πάμε σπίτι για να μου χαρίσει το δώρο μου. Και όλα είναι ένα προς ένα! (Αυτή την ώρα που γράφω αυτά τα λόγια, δεν έχω δει ακόμη το φετινό μου δώρο!) Πριν δύο χρόνια λοιπόν πήραμε αυτή την υπέροχη υφασμάτινη τσάντα, με τα αποτυπώματα του χεριού του να την στολίζουν σαν πολύχρωμα δεντράκια. Περιττό να σας πω ότι με συντροφεύει συνέχεια και έχει αποσπάσει και ιδιαιτέρως εγκωμιαστικά σχόλια. Και εγώ φυσικά καμαρώνω σαν παγώνι.
Και πριν σας αφήσω, δεν πρέπει να αδικήσω το μικρό μου που για πρώτη χρονιά φέτος μου έφερε δωράκι, ένα λουλούδι (προϊόν ανακύκλωσης) και μια τεράστια σφιχτή αγκαλιά.
Ξέρω πως θα ακολουθήσουν κι άλλα, πολλά δωράκια. Καθώς και πολλά, πολλά δάκρυα χαράς και απόλυτης ευτυχίας για τις δύο αυτές ψυχούλες που δεν διστάζουν να δείχνουν και να δίνουν την αγάπη τους σε εμένα καθημερινά!



Να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Μάχη και στην πρωτοβουλία της να μας συγκεντρώσει όλες μαζί στην ομάδα του Facebook "Μαμαδο-blogs".

Προς πείσμα όσων πιστεύουν ότι οι μαμάδες έχουν κάτι να χωρίσουν!

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Χαλάρωσε μαμά...

Το είδα σήμερα το πρωί στην σελίδα http://www.drmomma.org
 
Σας το χαρίζω σε μια πιο ελεύθερη μετάφραση:
 
Χαλάρωσε μαμά, ηρέμησε, δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε.
Χαλάρωσε, γιατί τόση φασαρία;
Χαλάρωσε κι απόλαυσε ένα φλυτζάνι τσάι.
Χαλάρωσε κι έλα να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί.

Έλα να βάλουμε τις μπότες μας και να πάμε μια βόλτα,
ας κλωτσήσουμε τα φύλλα, έλα να γελάσουμε, να μιλήσουμε. 
Μαμά χαλάρωσε, δείχνεις πάντα κουρασμένη, 
έλα να κάνουμε αγκαλίτσες, να κουλουριαστούμε κάτω από το πάπλωμα, 
να χαλαρώσουμε παρεούλα.

Χαλάρωσε μαμά, τα πιάτα μπορούν να περιμένουν, 
έλα να περάσουμε καλά - να φτιάξουμε ένα κέικ!
Χαλάρωσε μαμά, ξέρω πως δουλεύεις πολλές ώρες,
αλλά μερικές φορές είναι καλό απλά να σταματάς.
 
Κάτσε μαζί μας ένα λεπτό,
άκου πώς περάσαμε την μέρα μας,
αφιέρωσέ μας μια μοναδική, πολύτιμη στιγμούλα,
γιατί η παιδική μας ηλικία δεν θα κρατήσει για πάντα!
 
R. Knight  
 
Art: Monica Carretero
 
slow down mummy, there is no need to rush,
slow down mummy, what is all the fuss?
slow down mummy, make yourself a cup of tea.
slow down mummy, come spend some time with me.

slow down mummy, let's pull boots on for a walk,
let's kick at piles of leaves, and smile and laugh and talk.
slow down mummy, you look ever so tired,
come sit and snuggle under the duvet, and rest with me a while.

slow down mummy, those dirty dishes can wait,
slow down mummy, let's have some fun - bake a cake!
slow down mummy, I know you work a lot,
but sometimes mummy, it's nice when you just stop.

sit with us a minute,
and listen to our day,
spend a cherished moment,
because our childhood won't stay!

~ R. Knight 
 
 
 
 



 
 
 
 

Πέμπτη, 1 Μαΐου 2014

Φτιάχνουμε το στεφάνι του Μάη

Το πρώτο μου Μαγιάτικο στεφάνι είναι γεγονός! Και το έφτιαξα με τα χεράκια μου. Εγώ που δεν έχω κρεμάσει ποτέ στεφάνι στην πόρτα του σπιτιού μου.

Στο χθεσινό μάθημα ραπτικής λοιπόν η κυρία Ελένη, η δασκάλα μας (μπορείτε να δείτε ένα μικρό δείγμα της δουλειάς της στην σελίδα της Eleni - Little Bits of Art), μας έδειξε πώς μπορούμε να φτιάξουμε ένα πολύ απλό στεφάνι με τσόχα.

Τι θα χρειαστείτε λοιπόν:
Ραπτομηχανή (αν μπορείτε να ράψετε με άνεση και με το χέρι, δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα)
Ένα μεγάλο κομμάτι τσόχας
Μικρά κομματάκια τσσόχας σε πολλά και διάφορα χρώματα
Διάφορα διακοσμητικά (σπάγγος, κορδέλες, χάντρες κτλ)
Ψαλίδι - Μολύβι
Κλωστές

Απλώνουμε την τσόχα μας (διπλή) σε μια επιφάνεια και σχεδιάζουμε έναν κύκλο, ανάλογα πόσο μεγάλο θέλουμε να γίνει το στεφάνι μας. Εμείς χρησιμοποιήσαμε ένα πιάτο για το μέγεθος που θέλαμε. Με ένα μολύβι κάνετε το περίγραμμα του πιάτου.