Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Το πάρτυ των γενεθλίων μας

Το πάρτυ μας φέτος τα είχε όλα!

Καταρχήν ήταν διπλό. Άρης και Άλκης γιορτάσανε για πρώτη φορά μαζί. Δεν σας κρύβω ότι το είχα λίγο άγχος. Πώς θα λειτουργήσει;  Μήπως ο μεγάλος αισθανθεί ότι χάνει "την μέρα του" (κανονικά ήταν τα δικά του γενέθλια, αλλά μιας και δεν είχαμε γιορτάσει τον μικρό μας, είπαμε να γίνει κοινή γιορτούλα);  Όλα όμως πήγαν περίφημα. Τα αγόρια μου όχι μόνο δεν ζηλέψανε, αλλά χάρηκαν πολύ που το ένα δίπλα στο άλλο σβήσανε μαζί τα κεράκια της τούρτας τους.

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Το θέμα του πάρτυ μας ήταν τα αυτοκίνητα, τα γνωστά Cars της Disney. Ξεκινήσαμε λοιπόν με την πρόσκληση. Το Pinterest με βοήθησε μια ακόμη φορά. Βρήκα δύο προσκλήσεις, μια που στείλαμε με mail και μια που έδωσαν τα παιδιά στους φίλους τους. Όσοι ενδιαφέρεστε να οργανώσετε ένα πάρτυ γεμάτο αυτοκίνητα, αξίζει να επισκεφθείτε την σελίδα της Disney για πολλές πολλές ιδέες.


Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

"Μαμά δεν είμαι πια σχεδόν 5. Είμαι 5 ακριβώς!!!!"

Σήμερα Άρη μου, γίνεσαι 5 χρονών, "5 χρονών ακριβώς" όπως μου είπες το πρωί περιμένοντας το σχολικό. Εδώ και μήνες περιμένεις τα γενέθλιά σου με τεράστια αγωνία (τι λαχτάρα και αυτή να μεγαλώσεις;). Συζητάμε για το πάρτυ σου, τα δώρα σου, τους καλεσμένους σου, την τούρτα που θα φτιάξουμε, το θέμα του πάρτυ (θα σας γράψω για όλα αυτά αναλυτικά σε λίγες μέρες)...

Και εγώ σε κοιτάζω και σκέφτομαι πόσο μεγάλος έχεις γίνει! Πώς πέρασε έτσι ο χρόνος;

Κοιτάζω ένα παιδάκι γεμάτο ζωντάνια, ενέργεια, καλοσύνη, με τις ολόδικές του σκέψεις, τους προβληματισμούς του, τις ανησυχίες του. Χρησιμοποιείς πια λέξεις που μας ξαφνιάζουν ("Παρεμπιπτόντως Άλκη, θύμωσα μαζί σου, δεν θα είμαστε για λίγη ώρα φίλοι"), κάνεις σύνθετες σκέψεις, ανακαλείς πλέον πράγματα που τα κάναμε πριν καιρό και τα είχες αφήσει ασχολίαστα, λες και ήθελες τον χρόνο σου για να τα επεξεργαστείς. Κρατάς τις ισορροπίες και είσαι απίστευτα υπομονετικός με τον μικρό σου αδερφό. Σου αρέσουν όλα τα βιβλία. Θέλεις να τα διαβάζουμε δύο δύο μαζί. Η ικανότητά σου να συγκεντρώνεσαι και να αφοσιώνεσαι σε κάτι είναι εκπληκτική για ένα τόσο μικρό παιδί. Και είσαι τόσο ευαίσθητος, τόσο συναισθηματικός, φροντίζεις και νοιάζεσαι τους φίλους σου, συγκινείσαι όταν βλέπεις κάτι δυσάρεστο στην τηλεόραση... Οι δε ερωτήσεις σου, δεν έχουν τελειωμό. Γιατί το ένα, γιατί το άλλο, πώς θα κάνω αυτό, πώς θα κάνω εκείνο... Ατελείωτες!

Και λατρεύεις τις ιστορίες... ειδικά την δική σου...



Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Στην κουζίνα όλοι μαζί

Το ότι η χρονιά ξεκίνησε με τόση διάθεση για μαγειρική, δεν μπορεί παρά να είναι καλό σημάδι και για το υπόλοιπο του χρόνου. Παρασκευή απόγευμα λοιπόν και αποφασίσαμε με τα αγόρια να φτιάξουμε ένα κέικ μπανάνα.

Το συγκεκριμένο κέικ είναι νοστιμότατο και αν και η συνταγή που θα σας δώσω λέει να βάλουμε και καρύδα τριμμένη, εμείς δεν την χρησιμοποιούμε, καθώς δεν την τρώνε τα παιδιά.

ΣΥΝΤΑΓΗ ΓΙΑ ΚΕΙΚ ΜΠΑΝΑΝΑ

Υλικά:
2 φλυτζάνια αλεύρι για όλες τις χρήσεις
4 αυγά
2 ώριμες μπανάνες
250 γρ. μαργαρίνη
1 φλυτζάνι ζάχαρη
1 φλυτζάνι γάλα
1 φακελάκι μπέικιν πάουντερ
3κσ καρύδα τριμμένη



Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

Ξεκινάμε την χρονιά γλυκά... με μαρμελάδα πορτοκάλι!

Αμέσως μετά την Πρωτοχρονιά και λίγες μέρες πριν ανοίξουν τα σχολεία αποδράσαμε οικογενειακώς για το χωριό μας, γνωστό πλέον μέρος χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς για μικρούς και μεγάλους.

Εκεί μας υποδέχθηκε το πράσινο και το πορτοκαλί. Το θέαμα ήταν απλά υπέροχο. Οι πορτοκαλιές μας, γεμάτες καρπούς, έδωσαν το σήμα: "Μαζέψτε πορτοκάλια και ξεκινήστε τον καινούριο χρόνο γλυκά"!


Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2014

Ο Τριβιζάς, οι φανταστικοί άνθρωποι και το αλκηστούργημα!

26 Νοεμβρίου 2013
(με αφορμή την έκθεση αφιέρωμα στον Τριβιζά)

Άρης: "Μαμά πότε θα καλέσουμε τον κ. Τριβιζά στο σπίτι μας;"
Μαμά: "Αγάπη μου δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Δεν καλούμε στο σπίτι μας ανθρώπους που δεν μας ξέρουν και δεν τους ξέρουμε."
Άρης: "Εγώ τον ξέρω. Έχω διαβάσει τα βιβλία του."
Μαμά: "Ναι αλλά δεν είμαστε φίλοι."
Άρης: "Περίμενε μαμά! Εσύ είσαι η καλύτερη μαμά των βιβλίων. Αν του πεις ποιά είσαι; Δηλαδή εσύ μας αγοράζεις ωραία βιβλία και επειδή μας αγαπάς μας τα διαβάζεις κάθε βράδυ. Αυτός αγαπάει τα παιδάκια και γράφει για αυτά όμορφα βιβλία. Για αυτό τον λόγο αν του πεις ότι είσαι η καλύτερη μαμά των βιβλίων του κόσμου, σίγουρα θα θέλει να σε γνωρίσει."


Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Εσείς πήρατε μέρος στον πρώτο μας διαγωνισμό;

Η χρονιά ξεκίνησε καλά!

Καταρχήν μας βρήκε υγιείς, με καλή διάθεση, παρά τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, όρεξη και δημιουργικότητα.

Αυτά τα Χριστούγεννα είχα και έναν ακόμη λόγο να είμαι χαρούμενη. Το blog μου έκλεισε έναν χρόνο ζωής, μετράει πλέον αρκετούς φίλους και αναγνώστες, πράγμα ειλικρινά ανέλπιστο. Πραγματικά ευχαριστώ όλους όσους έχουν επισκεφθεί αυτήν εδώ την σελίδα. Για μένα η χαρά είναι τεράστια!

Και χωρίς πολλά λόγια, σκέφτηκα πως πρέπει με κάποιο τρόπο να σας ευχαριστήσω. Σε συνεργασία λοιπόν με την Γιώτα -μπορείτε να δείτε την δουλειά της στην σελίδα της στο Facebook "Δια χειρος δημιουργιες by Giota" (https://www.facebook.com/bygiota?fref=ts)- προσφέρουμε σε δύο από εσάς τα γουράκια που βλέπετε στις φωτογραφίες. 


Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

Πώς θα ήσουν σήμερα αν υπήρχες μαμά;

Τέτοιες μέρες σκέφτομαι την οικογένεια. Μεγαλώσαμε περιμένοντας τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά με πολλή χαρά, πολλές οι ετοιμασίες, τραπεζώματα, κάλαντα, φωτογραφίες, τα γενέθλιά μου, δώρα, χορούς, φίλοι και επισκέπτες να βρίσκονται συνέχεια στο σπίτι... και όλα αυτά καταλήγανε στις 2 του Γενάρη... στα γενέθλια της μαμάς μου...

Σήμερα δεν είναι μαζί μας. Εδώ και 3 χρόνια δεν είναι μαζί μας. Κι όμως η παρουσία της στην σκέψη μας είναι πιο έντονη από ποτέ. Πώς παρουσιάζονται τόσες ευκαιρίες καθημερινά και όλο συζητάμε για αυτήν δεν ξέρω. Ο τρόπος της, οι σκέψεις της, η συμπεριφορά της, το στυλ της, οι απόψεις της, όλα βγαίνουν στην επιφάνεια με τόσο γλυκειά διάθεση, πράγμα που δεν ίσχυε πάντα όσο ζούσε. Ίσα ίσα οι διαφορές μας δεν έλειπαν ποτέ.

Κι όμως, όταν ένας άνθρωπος είναι στην ζωή μας, πολύ περισσότερο όταν αυτός ο άνθρωπος είναι ο γονιός μας, ποτέ δεν σκεφτόμαστε για πόσο καιρό ακόμη θα μπορούμε να τον έχουμε δίπλα μας, να τσακωνόμαστε μαζί του, να κλάψουμε στον ώμο του, να του πούμε το θέμα που μας απασχολεί, να μοιραστούμε τις σκέψεις μας,... Μέχρι που φεύγει... Και τελικά όσο πιο ξαφνικά φεύγει τόσο χειρότερα!

Δεν είμαι σίγουρη τι ακριβώς θέλω να γράψω για την μαμά μου μια τέτοια μέρα. Πέρυσι τέτοια εποχή ήταν πάλι στην σκέψη μου, πάλι έγραφα για αυτήν.  Εδώ και ώρα γράφω και σβήνω τούτες εδώ τις λέξεις. Τι να πω;