Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Οι μέρες του Αλέξη...

6 Δεκεμβρίου 2008. Ένα μήνα και κάτι πριν γεννήσω το πρώτο μου παιδί, ήμουν στο σπίτι μόνη και έβλεπα τηλεόραση. 20 κιλά πάνω, είχα συσπάσεις, ήμουν βαριά και κουρασμένη και περνούσα αρκετές ώρες μπροστά στο χαζοκούτι...

Και ξαφνικά σκάει η είδηση: στη συμβολή των οδών Τζαβέλλα και Μεσολογγίου, ο νεαρός Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος έπεσε νεκρός μετά από πυροβολισμό του ειδικού φρουρού της Ελληνικής Αστυνομίας Επαμεινώνδα Κορκονέα. Ο θάνατος ήταν ακαριαίος.



Θυμάμαι να πιάνω την κοιλιά μου, να την χαϊδεύω και να ξεσπώ σε κλάμματα. Πήρα τον άντρα μου τηλέφωνο, να δω πού είναι, τι άκουσε, αν είναι αλήθεια... Οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες. Επεισόδια, καταλήψεις, συγκεντρώσεις μαθητών, εργαζομένων, αντιεξουσιαστών, πετροπόλεμος, χημικά, φωτιές, ατμόσφαιρα αποπνικτική για μέρες. Από εκείνη την στιγμή ο Αλέξης μας στοιχειώνει.



Σήμερα, 6 χρόνια μετά, ο φίλος του Αλέξη, το παιδί στα χέρια του οποίου ξεψύχησε ο φίλος του την ημέρα της γιορτής του, το παιδί που κουβάλησε στους ώμους του το φέρετρο του φίλου του, ο Νίκος Ρωμανός, συνεχίζει την απεργία πείνας, χορεύει με τον θάνατο και κλείνει ραντεβού με τον κόσμο στους δρόμους της οργής. Δεν είναι τρομοκράτης, για μένα δεν είναι καν κακοποιός. Αν χρειάζεται να εξηγήσουμε, να καταλάβουμε, ως γονείς πάντα, τι συνέβει στον Ρωμανό εκείνο το βράδυ, τότε πρέπει να κοιτάξουμε καλύτερα μέσα μας.


Σκέφτομαι τους γονείς αυτών των παιδιών και παγώνω. Τι να πει κανείς για την μητέρα που καληνύχτισε το παιδί της, το οποίο δεν γύρισε ποτέ σπίτι; Τι να πει κανείς στην μητέρα που βλέπει το παιδί της να σβήνει, την ίδια ώρα που κάποιοι άλλοι δεν τιμωρήθηκαν και δεν θα τιμωρηθούν ποτέ; Εγώ δεν μπορώ να πω τίποτα. Δεν έχω νιώσει τέτοιο πόνο στην ζωή μου και δεν ξέρω. Τις σέβομαι και τις εκτιμώ!

Σήμερα, 6 χρόνια μετά έχω δύο παιδιά, μικρά ακόμη. Δεν τον ξέρουν τον Αλέξη, δεν έχουν ακούσει για τον Ρωμανό. Αλλά κλείνω τα μάτια και τα φαντάζομαι 15 χρονών να κανονίζουν να πάνε στην πορεία μνήμης για τον Αλέξη. Τι θα τους πω; Μην πάτε; Μην είστε θυμωμένα; Μην υπερασπίζεστε αυτά για τα οποία ένα παιδί σήμερα διακινδυνεύει την ζωή του;

Όχι φίλοι γονείς. Δεν θα το κάνω αυτό. Θα είμαι δίπλα τους. Θα τους προτείνω να πάμε μαζί. Κι αν δεν με θέλουν, θα είμαι κάπου παρά πίσω, δίπλα σε όλο τον κόσμο που σήμερα αισθάνεται το δίκιο να τον πνίγει. Ο Ρωμανός είναι το δεύτερο θύμα του Κορκονέα! Και χρόνια μετά, εύχομαι αυτό το παιδί να είναι ζωντανό, θα είναι ένας αληθινός ήρωας, ένας γενναίος άνθρωπος που μας έκανε να κοιταχθούμε στον καθρέφτη και να δούμε ένα είδωλο που δεν μας αρέσει.

Όπως είπε και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης πριν λίγες μέρες στον ραδιοφωνικό σταθμό "Στο Κόκκινο" οι άνθρωποι σαν τον Ρωμανό "...υψώνουν έναν καθρέφτη απέναντι στην κοινωνία και υποχρεωτικά καθρεφτιζόμαστε όλοι. Αυτό είχε συμβεί και με την δολοφονία του Φύσσα. Και στεκόμαστε συνήθως αμήχανοι μπροστα στον καθρέφτη και συνειδητοποιούμε ότι ο καθρέφτης είναι γερός και το είδωλο σπασμένο."
 


Πολλοί έχουν συγκινηθεί αυτές τις μέρες, άφαντοι, ακίνητοι, αδιάφοροι, ονειροπόλοι, τάχα θυμωμένοι και οργισμένοι για αυτά που ζούμε τις τελευταίες μέρες. Πολλοί έχουν συγκινηθεί, ξέρετε, από αυτούς που μεγαλουργούν στα λόγια και στην πράξη τίποτα. Δεν πρέπει να γίνουμε τέτοιοι γονείς. Το παράδειγμά μας είναι το καλύτερο μάθημα που έχουμε να δώσουμε στα παιδιά που μεγαλώνουμε. Και η σιωπή δεν είναι η λύση σε τίποτα.

Και ενώ φοβάμαι τόσο πολύ για τα παιδιά, την ίδια ώρα είμαι περήφανη. Περήφανη για την γενιά που αγωνίζεται, για την γενιά που απαντά σε όσους πιστεύουν ότι τα σημερινά παιδιά δεν ξέρουν τίποτε άλλο από τα τάμπλετ και τα κινητά. Και όταν αύριο τα δικά μου παιδιά βρεθούν στους δρόμους, πάλι θα είμαι περήφανη, γιατί θα έχω μεγαλώσει δύο ζωντανά παιδιά, δύο παιδιά που η καρδιά τους και η ψυχή τους θα αγωνιά για το δίκαιο και για το αύριο. Δύο παιδιά που θα ξέρουν τον Αλέξη και τον Νίκο. Και όσο κι αν φοβάμαι, δεν θα σκοντάψω σε κανένα στερεότυπο.

Μόνο έτσι θα μπορώ να τα κοιτάζω στα μάτια ξέροντας ότι έκανα το καλύτερο που μπορούσα.

Σήμερα δεν μπόρεσα να πάω στην πορεία, έχω τον δικό μου Ρωμανό στο σπίτι. Η σκέψη μου όμως ταξιδεύει εκεί. Αυτές οι μέρες είναι οι του Αλέξη...


12 σχόλια:

  1. "Το παράδειγμά μας είναι το καλύτερο μάθημα που έχουμε να δώσουμε στα παιδιά που μεγαλώνουμε. Και η σιωπή δεν είναι η λύση σε τίποτα." Τα είπες όλα... Η σιωπή δεν είναι η λύση σε τίποτα. Κι εμείς σιωπούμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχουμε καταλάβει πως η σιωπή μας θα κάνει κακό στα ίδια τα παιδιά μας...

      Διαγραφή
  2. Διαβάζω το κείμενο σου και κλαίω για μια ακόμη φορά σήμερα. Κλαίω που βλέπω τις φωτογραφίες του Αλέξη, τρέμω στην ιδέα ενός ακόμη θανάτου, αυτού του Ρωμανού. Ενός παιδιού που σταμάτησε να είναι παιδί εκείνες τις ημέρες του Δεκέμβρη...
    Θα κάνω κι εγώ ότι μπορώ για να μεγαλώσω δύο παιδιά που θα αγωνίζονται για το δίκαιο, για το μέλλον τους και δεν θα δέχονται αβίαστα ότι τους σερβίρουν. Φιλιά Μάγδα μου. Καλό ξημέρωμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό που ζούμε αυτές τις μέρες είναι τόσο θλιβερό! Και είναι ακόμη πιο θλιβερό ότι υπάρχουν γονείς εκεί έξω που σκοντάφτουν συνέχεια σε ένα στρεότυπο και δεν μπορούν να δουν πίσω από ταμπέλες και πολιτικά φρονήματα, ότι ένα παιδί ακόμη σακατεύτηκε την βραδιά που δολοφονήθηκε ο Αλέξης.
      Ελένη μου, μας εύχομαι να τα καταφέρουμε. Είναι δύσκολο να είσαι γονιός και να μεγαλωνεις παιδιά τα οποία τα σέβεσαι και τα κοιτάς κατάματα χωρίς να κρύβεις μεγάλες αλήθειες.
      Καλημέρα!!!

      Διαγραφή
  3. Ποσο συμφωνουμε!ειναι δυνατον σε ενα νεο παιδι να στερειται το δικαιωμα της μορφωσης οταν δολοφονοι βγαινουν εξω με αδειες;τι προτιμαμε τελικα;νεους κοιμησμενους η νεους με θυμο για ολα συμβαινουν;με ξεσπασμα ψυχης;τι θελουμε προβατα;ο ρωμανος για καποιο λογο εχει κανει και κανει οτι κανει!οτι σκοτωθηκε ο φιλος του πριν λιγα χρονια το ξεχασαν;μακαρι οτι εγινε χθες στη αθηνα να γινει παλι για να ριξουμε την κυβερνηση αυτη τη φορα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάποιοι το ξέχασαν και έμειναν στις ταμπέλες. Σε ευχαριστώ πολύ! Ελπίζω και εύχομαι σε καλύτερες μέρες!

      Διαγραφή
  4. Μπράβο ρε Μάγδα από μια μαμά που σε παρακολουθεί πριν ακόμη καλά-καλά γεννήσει. Μπράβο για όλα σου, και μέσα σ' όλα και για τη σημερινή ανάρτηση. Γιατί πέρα και πάνω απ' την ιδιότητα της μαμάς (που δεν την υποτιμώ καθόλου, μην παρεξηγηθώ) προβάλλεται η ιδιότητα του συνειδητοποιημένου πολίτη, που αγωνίζεται όχι για να αναθρέψει καλομαθημένα παιδάκια στον ασφαλή μικρόκοσμό τους, αλλά και σωστούς πολίτες και συνανθρώπους για το μέλλον όλων μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ! Αυτό που περιγράφεις είναι μια από τις μεγαλύτερες αγωνίες μου. Να γίνουν τα παιδιά συνειδητοποιημένα πλάσματα, που θα μάθουν να διεκδικούν και να αγωνίζονται. Το σχόλιό σου ήρθε σε μια στιγμή που το είχα πολύ ανάγκη! Δεν σκέφτηκαν όλοι το ίδιο για το συγκεκριμένο κείμενο...

      Διαγραφή
  5. Έτσι ακριβώς είναι Μάγδα...Κι όποιος δεν καταλαβαίνει δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει, που έγραφε κάποτε κάποιος Διονύσης...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μαγδα με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνη σε όλα όσα έγραψες. Και θα ήθελα να δηλώσω όσον αφορά το Νίκο Ρωμανό πως είναι πολύ άδικο όλο αυτό και τουλάχιστο ανηθικο να του στερείτε το δικαίωμα της εκπαίδευσης, όλοι αυτοί ξεχνούν πως όταν ανοίγει ενα σχολείο κλείνει μια φυλακή και δεν έχουν το θάρρος να βγούν να πόυνε ότι είμαστε ανίκανοι να προσέξουμε ένα φυλάκισμένο όταν βρίσκετε σε άδεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή