Archive

Σεπτέμβριος 2014

Browsing

Φωτογράφισέ το – Όλοι οι μήνες μαζί!

Στις 18 Μαΐου ένα δραστήριο κορίτσι η Μάρθα έφτιαξε μια ομάδα στο Facebook. Την ονόμασε Φωτογράφισέ το! Και κάπου εκεί ξεκίνησε ένα υπέροχο ταξίδι στον μαγικό κόσμο της φωτογραφίας. Κάθε μέρα με αφορμή μια λέξη εμείς παίρνουμε την φωτογραφική μηχανή ή το κινητό στο χέρι και ξεκινάμε! Το αγκαλιασα από την πρώτη στιγμή! Περιμένω με αγωνία την επόμενη μέρα. Δεν καταφέρνω πάντα να είμαι συνεπής, αλλά φροντίζω να τσεκάρω την λίστα μου καθημερινά. Σε αυτή την ανάρτηση θα βρείτε ένα link από όλες τις αναρτήσεις που έχω ανεβάσει τους τελευταίους μήνες, αρκεί να πατήσετε πάνω στον κάθε μήνα. Επιπλέον θα ανεβάζω την αγαπημένη μου φωτογραφία από καθε μήνα. Στο τέλος της χρονιάς θα έχω και μια μικρή φωτογραφική ανασκόπηση! Θα χαρώ πολλοί να έρθετε και εσείς στην φωτογραφική μας παρέα και φυσικά να μου γράφετε ποιά είναι η αγαπημένη σας φωτογραφία Η αγαπημένη φωτογραφία του Μαΐου Η αγαπημένη φωτογραφία του…

Πήγαμε στις Μικρές Ιστορίες

Το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου βρεθήκαμε με την παρέα μας στο Κουκάκι, στην οδό Δημητρακοπούλου 70, για χορό και ακροβατικά. Πού έγιναν όλα αυτά; Στις Μικρές Ιστορίες! Δεν θα σας πω πολλά. Άλλωστε η Κατερίνα, η Νάντια και η Ζωή, οι άνθρωποι που εμπνεύστηκαν και ίδρυσαν τις Μικρές Ιστορίες, μας έχουν γράψει ένα σύντομο κείμενο -θα το διαβάσετε παρακάτω- και μας λύνουν όλες τις απορίες. Θα σας πω μόνο ότι τα παιδιά μας πέρασαν υπέροχα σε έναν άγνωστο για αυτά χώρο, παρέα με άγνωστους ανθρώπους. Μας κέρδισαν όμως με την ζωντάνια και το χαμόγελό τους. Μας κέρδισαν γιατί έχουν άποψη για αυτό που κάνουν και αυτό φαίνεται. Φαίνεται στους τοίχους, στα τραπέζια, στα βιβλία, στην διακόσμηση, στην επιλογή των συνεργατών τους.. Μας κέρδισαν γιατί είδαμε το χαμόγελο και την συμπεριφορά των παιδιών που είχαν ξαναβρεθεί στις Μικρές Ιστορίες. Μας κέρδισαν γιατί έχουν φτιάξει ένα χώρο που προσφέρει την δυνατότητα στους γονείς…

Καλοκαιρινές σκέψεις – Οι αποφάσεις…

Πριν λίγες μέρες σας έγραψα για όλα όσα σκεφτόμουν το καλοκαίρι. Και επειδή δεν έχει νόημα να σκέφτεσαι και απλώς να το φιλοσοφείς, πρέπει να ακολουθήσουν και οι αποφάσεις! Ο Σεπτέμβρης είναι μέχρι τώρα ένας δυσκολούτσικος μήνας θα έλεγα. Πολλές οι αλλαγές, τούμπα η καθημερινότητα, άλλες οι ανάγκες, μεγαλύτερα τα άγχη (όχι υποχρεωτικά δικαιολογημένα)… Απλώς όταν έχεις μαθει να το ελέγχεις, όταν έχεις συνηθίσει στην ρουτίνα σου, όταν έχεις βρει έναν ρυθμό, δεν σου αρέσουν και πολύ οι αλλαγές. Ειδικά αν είσαι σαν εμένα… Δεν γίνεται όμως να βγει άλλη μια χρονιά με άγχος, με γκρίνια, με νεύρα, με ένταση, με τρέξιμο και όλα αυτά άνευ λόγου στην πραγματικότητα. Απλώς επειδή παρασυρόμαστε από έναν ρυθμό (ποιός τον καθορίζει άραγε;), επειδή δεν μπορούμε να χαλαρώσουμε, επειδή δεν μπορούμε να μην καταναλώσουμε… Μεταμορφώνω λοιπόν τον Σεπτέμβρη στην αρχή του «νέου έτους» και μαζί μου κουβαλώ το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι που είμαι χαλαρή,…

Είδαμε την ταινία «Αεροπλάνα 2: Ιπτάμενοι πυροσβέστες»

Πρώτη φορά του Άλκη σε κινηματογραφική αίθουσα χθες και όλοι μαζί απολαύσαμε την καινούρια ταινία της Disney «Αεροπλάνα 2: Ιπτάμενοι πυροσβέστες». Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο παγκοσμίου πλέον φήμης Ντάστι Κροπχόπερ, το ψεκαστικό που έγινε αγωνιστικό αεροπλάνο, και ένα πλήρωμα πυροσβεστικών αεροπλάνων τα οποία προστατεύουν το ιστορικό Εθνικό Πάρκο του Κάτω Πιστονιού από τις πυρκαγιές. Όταν το παγκοσμίου φήμης αγωνιστικό αεροπλάνο, ο Ντάστι Κροπχόπερ μαθαίνει ότι ο κινητήρας του έχει πάθει ζημιά και ίσως να μην μπορέσει να αγωνιστεί ποτέ ξανά, πρέπει να αλλάξει ταχύτητες και αποφασίζει να απογειωθεί στον κόσμο της εναέριας πυρόσβεσης. Ο Ντάστι συνεργάζεται με το παλαίμαχο ελικόπτερο πυρόσβεσης και διάσωσης, τον Αρχηγό Μπλέιντ και τη γενναία ομάδα του, που αποτελείται από το μαχητικό σούπερ υδροφόρο αεροπλάνο την Ντίπερ, το ελικόπτερο βαρέων μεταφορών Γουίντλίφτερ, το πρώην στρατιωτικό μεταγωγικό Κάμπι και μια κεφάτη παρέα γενναίων οχημάτων παντός εδάφους, γνωστά ως Αλεξιπτωτιστές Πυροσβέστες. Η ατρόμητη ομάδα μάχεται ενάντια σε…

Καλοκαιρινές σκέψεις. Ο απόηχος…

Το φετινό καλοκαίρι μου έμαθε πολλά… Αν και πλέον μετράμε περίπου 15 μέρες που έχουμε επιστρέψει στην Αθήνα, η σκέψη μου συχνά πυκνά ταξιδεύει και ξαναζεί στιγμές του Αυγούστου. Η ανεμελιά, η χαλάρωση, η ξεγνοιασιά, η απλότητα, όλα γυρίζουν και ξαναγυρίζουν στο μυαλό μου και αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει την ζωή μας ολη την χρονιά τόσο δύσκολη, τόσο κουραστική και ανυπόφορη κάποιες μέρες! Και ξέρετε πού καταλήγω; Ότι είναι θλιβερό να ζούμε για το καλοκαίρι. Μετράω ξαφνικά χαμένο χρόνο. Χρόνο που αναλώθηκε σε πράγματα που τελικά δεν έχουν καμία ουσία, γιατί δεν με αγγίζουν, δεν με ξεκουράζουν, δεν με χαλαρώνουν… Το φετινό καλοκαίρι με έκανε να αισθανθώ, να σκεφτώ, να αποφασίσω και ελπίζω να πράξω! Όσο πιο συνοπτικά γίνεται λοιπόν και με μια χιουμοριστική διάθεση, έχω να πω τα εξής: Όσες μέρες άδεια και να πάρουμε ποτέ δεν θα είναι αρκετές. Η εργασία μας, ειδικά αυτή που δεν…

error: Content is protected !!