Και ξαφνικά έρχεται αυτή η μέρα που την σκέφτεσαι όλη την χρονιά με τρόμο. Έρχεται αυτή η μέρα που σου θυμίζει ότι δεν είσαι αθάνατος, έχεις ημερομηνία λήξης και πότε επιτέλους θα το δεχθείς αυτό;

Να απαντήσω πρόχειρα; Ποτέ!

Πέρασαν 4 χρόνια από εκείνο το βράδυ που με πήραν τηλέφωνο για να μου ανακοινώσουν ότι η μαμά μου κάτι έπαθε… έρχεται ο γιατρός να την δει… δεν ξέρουμε τι ακριβώς έχει… τι να σου πω βρε Μάγδα… Για να καταλήξουμε 5 τηλεφωνήματα μετά να απορούμε με το τι είχε συμβεί, πώς είχε συμβεί… Και τώρα;

4 χρόνια σήμερα λοιπόν από την ημέρα που έμεινα ορφανή, από την ημέρα που ο κόσμος όλος άλλαξε, από την ημέρα που σταμάτησα να είμαι παιδί. Ένα παιδί ετών 33. Μαζί με την μαμά μου έφυγε κι αυτό.

Μου το λέγανε και το χλεύαζα λιγάκι. «Δεν ξέρεις τι θα πει να είσαι ορφανό.» Κάπως μου ακουγόταν αυτή η λέξη. Κάπως μου ακούγεται μέχρι σήμερα, αλλά πραγματικά δεν ξέρει κανείς τι θα πει να είσαι ορφανό, μέχρι την ώρα που έχεις μείνει μόνος, χωρίς τους γονείς σου. Ακόμη κι ο πιο ανεξάρτητος άνθρωπος, αυτός που μένει μακριά από το σπίτι, αυτός που έχει την δική του οικογένεια, είναι όσο υπάρχουν οι γονείς του το παιδί κάποιου, κάποιος τον σκέφτεται με αυτή την πολλές φορές πιεστική συμπεριφορά, με έναν τρόπο που ίσως να μας πνίγει, αλλά, στην δική μου περίπτωση τουλάχιστον, με έναν τρόπο που ξεχείλιζε από αγάπη και ενδιαφέρον.

Ο θάνατος του πατέρα μου με βρήκε όταν ήμουν ακόμη παιδί. Έκλαψα, πληγώθηκα, αισθάνθηκα θυμό, τα έβαλα με την μαμά μου, τα έκανα όλα, βίωσα το πένθος του παιδιού που χάνει τον πατέρα του, της κόρης που χάνει τον πατέρα της. Ο θάνατος της μαμάς μου με βρήκε όταν ήμουν μια χειραφετημένη γυναίκα, μητέρα ενός παιδιού η ίδια. Δεν έκλαψα όσο θα ήθελα, θύμωσα, πληγώθηκα, βίωσα το πένθος και… φοβήθηκα, για πρώτη φορά φοβήθηκα πραγματικά τον θάνατο. Όλα τα έζησα στον υπερθετικό βαθμό, γιατί τώρα δεν έχανα μόνο την δική μου παιδική ταυτότητα, αλλά έπρεπε να αντιμετωπίσω και τον φόβο του δικού μου χαμού.

Κάποια μέρα τα παιδιά μου θα ζήσουν αυτό που εγώ βιώνω σήμερα. Και αυτή η σκέψη είναι ότι πιο τρομακτικό μπορεί να σκεφτεί μια μαμά. Αυτός πρέπει να ήταν και ο φόβος που κουβαλούσε η δική μου μητέρα.

Δεν γράφω αυτό το κείμενο γιατί έχω λύσεις κι απαντήσεις. Ξαφνικά αισθάνομαι ότι δεν έχω καμία, ότι ο φόβος είναι σταθερά εκεί, δεν ξέρω καν αν αντιμετωπίζεται και πώς. Τι λες σε ένα παιδί που αισθανεται ότι δεν έχει πια κανέναν να τον σκέφτεται με τον τρόπο που το σκεφτόταν η μαμά του; Τι λες στα δικά σου παιδιά που ξαφνικά φοβούνται τον θάνατο και εσύ πρέπει να το εξηγήσεις με ψυχραιμία;

Τελικά δεν έχω καμία απάντηση… Ξέρω μόνο πως όταν έφυγε η μαμά μου, ένα κομμάτι μου έφυγε μαζί της. Άλλαξα, άρχισα να βλέπω τον κόσμο μέσα από άλλα μάτια, ίσως λίγο πιο φοβισμένα, αλλά ταυτόχρονα πιο συνειδητοποιημένα. Πρέπει κάποια στιγμή να σταθουμε όλοι και να κοιτάξουμε κατάματα τους φόβους μας, τις ανησυχίες και τις ανασφάλειές μας. Γιατί κάποια στιγμή εμείς θα πρέπει να κάνουμε τον γονιό, να σταθούμε πλάι πλάι με έναν άλλο άνθρωπο και να προσφέρουμε ακόμη περισσότερα από όσα πήραμε εμείς.

Κοιτάω τα παιδιά μου, σκέφτομαι την μαμά μου, διαβάζω τα βιβλία μου και τους προσφέρω απλόχερα αγάπη, αγκαλιές και άφθονη συζήτηση. Αν όλα γίνονται για καλό, τότε ο θάνατός της με έσπρωξε να μεγαλώσω
και να καταλάβω πολλά πράγματα για το τι μητέρα θέλω εγώ να είμαι για
τα παιδιά μου.Με έκανε να καταλάβω ότι έχει έρθει η ώρα να με κοιτάξω κατάματα και να αντιμετωπίσω όλα αυτά που με τρομάζουν.

Στεναχωριέμαι που δεν την γνώρισαν καλά… Θα ήταν μια υπέροχη γιαγιά.

Author

8 Σχόλια

  1. Ξέρω πως ότι και να σου πουν, ότι και να πεις εσύ στον εαυτό σου, το να χάνεις κάποιον που αγαπούσες πονάει. Όσο προετοιμασμένος και να λες ότι είσαι. Η απώλεια πάντα πονάει.
    Μάγδα μου να ζήσεις, να τη θυμάσαι γλυκά τη μανούλα σου. Όπως θα ήθελε και εκείνη.
    Σε φιλώ <3

    • Ειδικά σε σένα δεν τολμώ να πω τίποτα. Για μένα είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος και αυτό που νιώθω εγώ για την μητέρα μου είναι πολύ λίγο μπροστά σε ααυτά που πέρασες εσύ… Ευχαριστώ πάντως, πάρα πολύ!

  2. Η απωλεια του πατερα μου, με πονεσε πολυ αλλα μου διδαξε αρκετα… Πολλες φορες ομως ξεχνιεμαι και θυμωνω για ασημαντους λογους με τη μαμα μου! Οσο λοιπον ειναι ζωντανοι ας τους δειχνουμε την αγαπη μας… Νοιωθω το ιδιο Μαγδα… Βρηκα κοινα σημεια στην αναρτηση σου..

    • Καλή μου Γιούλη, μακάρι να το καταλάβαιναν αυτό οι άνθρωποι, πως οι γονείς έχουν ημερομηνία λήξης. Μόνο αυτό θα άλλαζε πολλά…

  3. Ανώνυμος Reply

    Καλημέρα….κ εγώ έχασα τη μαμά μου πριν δύο χρόνια…μόλις 58 χρόνων ήταν….μπορώ να καταλάβω πώς νιώθεις! Το μόνο που θέλω να πω είναι πως πρέπει ως παιδιά να σιγουρευόμαστε ότι έχουμε εκμεταλλευτεί ΟΛΕΣ τις ευκαιρίες που είχαμε να πούμε στους γονείς μας πώς νιώθουμε για εκείνους, να μην φοβόμαστε να πούμε σ ' αγαπώ, να μην ζούμε αργότερα με τις τύψεις ότι κάτι δεν προλάβαμε να πούμε και να μοιραστούμε! Εγώ τουλάχιστον είμαι ήρεμη σ ' αυτό το κομμάτι!
    Πιστεύω πως ο χρόνος θεραπεύει! Στο εύχομαι με όλη μου την καρδιά!

    Βίκυ

    • Σε ευχαριστώ Βίκυ! Δυστυχώς με τον πατέρα μου αισθάνομαι ότι δεν τα είπα όλα, έφυγε νωρίς. Με την μαμά μου μοιραστήκαμε πολλά, αλλά ποτέ δεν θα αισθάνομαι ότι ήταν αρκετά. Η ζωή είναι γεμάτη γεγονότα, εκπλήξεις, ποτέ δεν ξέρεις τι θα έρθει στην συνεχεια… Σε ευχαριστώ πολύ.

  4. Αλεξάνδρα Reply

    Πόση αλήθεια κρύβουν τα λόγια σου. Από τη γιορτή της μητέρας είχα να κλάψω για τη μαμά μου. Εδώ και 11 χρόνια έχω πάψει να είμαι παιδί. Αν και περασμένη η ώρα θα πάρω τηλέφωνο τον μπαμπά μου να του πω ότι τον αγαπώ και ότι μου λείπει, δυστιχώς ζει μακρυά μου. Βγαίνω στο μπαλκόνι κοιτάω τον ουρανό (σ' ένα συγκεκριμένο σημείο πάντα τη φαντάζομαι, να κάθεται και να μας βλέπει) και της υπόσχομαι ότι θα τον προσέχω. Μου προκαλεί τρόμο η ιδέα ότι και τα παιδιά μου θα βιώσουν αντίστοιχα συναισθήματα.
    Καλό βράδυ.

    • Να φροντίζεις τον μπαμπα σου και να του λες συνέχεια ότι τον αγαπάς. Όσο μακριά κι αν είναι, ένα τηλεφώνημα ήταν αρκετό για την μαμά μου. Σε νιώθω…

Write A Comment

error: Content is protected !!