Archive

Ιούλιος 2014

Browsing

Πήγαμε στο Allou Fun Park Kidom

Κυριακή πρωί και αποφασίσαμε να επισκεφθούμε το Allou Fun Park Kidom με τα παιδιά. Τελευταία φορά είχα βρεθεί εκεί με τον Άρη, έγκυος ακόμη τότε στον Άλκη. Το πάρκο ανοίγει στις 10:00, μια καλή ώρα να ξεκινήσεις την βόλτα σου, ειδικά μέσα στο κατακαλόκαιρο. Με την είσοδό μας στο πάρκο τα παιδιά αισθάνθηκαν κάτι σαν δέος. Όλα δείχνουν πολύ μεγάλα, ίσως και τρομακτικά για μερικά παιδιά. Ατρόμητοι εμείς, αφού πληρώσαμε το εισιτήριό μας (27 ευρώ για όλη την ημέρα, για δύο παιδιά, για να συμμετέχουν σε όλα τα παιχνίδια και στα φουσκωτά), μπήκαμε μαζί τους στο τρενάκι. Κακή επιλογή… Το τρενάκι ανέβηκε πολύ ψηλά και ξαφνικά άρχισε να κινείται πολύ γρήγορα και απότομα. Τρόμαξαν, τα έβλεπα σφιγμένα να περιμένουν πότε θα τελειώσει η διαδρομή. Ωχ, σκέφτηκα, δεν ξεκινήσαμε καλά… Πράγματι όταν κατεβήκαμε δεν ήθελαν να ανέβουν σε τίποτα που πήγαινε πολύ ψηλά. Έτσι κινηθήκαμε σε πιο ήπιες επιλογές. Δεν χρειάστηκε…

Τρεις ιστορίες και μία αλήθεια

Από τον Ι. Κ. Γιαννούδη*Σκηνή 1η: μια μαμά και ένα παιδάκι, έξω από ένα φωτογραφείο. Μόλις έχουν παραλάβει ένα φάκελο με τυπωμένες φωτογραφίες. Το παιδάκι θέλει με ενθουσιασμό να τις δει! Η μαμά όμως, που φανερά βιάζεται, τους τις παίρνει από το χέρι βίαια, πετάει και ένα «δεν είναι ώρα τώρα για αυτό» και προχωράει μπροστά. Το παιδί ακολουθεί, κλαίγοντας δυνατά…Σκηνή 2η: ένας μπαμπάς με τον γιο του ψωνίζουν στο super market. Το παιδί, ηλικίας 5-6 ετών, θέλει να σπρώχνει το καρότσι. Μοιραία, κάθε λίγο και λιγάκι το ρίχνει επάνω στα ράφια ή σε άλλα καρότσια. Κάποια στιγμή ο μπαμπάς, πολύ εκνευρισμένος, σηκώνει το παιδί στον αέρα και το βάζει, παρά τη θέληση του, μέσα στο καρότσι, μιλώντας του έντονα. Τα ψώνια συνεχίζονται με τον μπαμπά να σπρώχνει πλέον το καρότσι και το παιδί να κλαίει με αναφιλητά…Σκηνή 3η: Μια οικογένεια φορτώνει το αυτοκίνητο για να πάει διακοπές. Ένα μικρό…

Ένα δώρο για τις δασκάλες μας!

Σε λίγες μέρες θα πούμε αντίο στις δασκάλες μας. Στις υπέροχες αυτές γυναίκες που με τόση αγάπη φροντίζουν τα παιδιά μας από το 2011. Σκεφτείτε, για τα μικρά μας ανθρωπάκια, αυτό είναι πάνω από την μισή τους ζωούλα! Οι δασκάλες τους είναι μια σταθερή αξία, είναι κομμάτι της καθημερινότητας που βιώνουν τα τελευταία χρόνια. Τις αγαπούν, τις θαυμάζουν, τις εμπιστεύονται, τις εκτιμούν, τις σέβονται… Ο Άρης μου είναι σε αυτό το σχολείο από 1,5 έτους! Και μαζί με τις δασκάλες του, γνώρισε και τους πρώτους του φίλους. Είναι μαζί από το 2010, φιλαράκια αχώριστα στα καλά και στα κακά. Τσακώνονται, μαλώνουν, πικραίνονται, αλλά αγαπιούνται και τους δένει μια απίστευτη σχέση φιλίας. 6 αγοράκια λοιπόν κάνανε μια παρέα. Μια παρέα που δεν θα είναι πια καθημερινά μαζί. Το παρεάκι αυτό λοιπόν (εεε, με λίγη βοήθεια από τις μαμάδες) αποφάσισε να προσφέρει ένα ομαδικό δώρο στις δασκάλες. Το διαδίκτυο μας έδωσε άπειρες…

Ένα mini break πριν τις καλοκαιρινές διακοπές

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ένα σπίτι, στην άκρη ενός χωριού, περιτριγυρισμένο από πορτοκαλιές, συκιές κι ελιές, θα μπορούσε να μου προσφέρει τόση χαρά, ξεκούραση, ανακούφιση… Έχει γίνει το δικό μας καταφύγιο! Καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά και μπορούμε να κάνουμε όλο και περισσότερες βόλτες και εκδρομές στα γύρω χωριά και στις κοντινές παραλίες το απολαμβάνουμε όλο και περισσότερο. Από την άφιξή μας ακόμη, κοιτάμε με αγωνία αν είναι όλα όπως τα αφήσαμε, αν βγήκαν καινούριοι καρποί στα δέντρα, ψάχνουμε τις χελώνες μας και πέφτουμε με τα μούτρα σε ένα ατελείωτο, «βρώμικο» παιχνίδι! Η ώρα του μπάνιου είναι πάντα μεγάλη απόλαυση! Το «ρυάκι» μας είναι εκεί και μας καλεί να ετοιμάσουμε για μια ακόμη χρονιά το φράγμα, αλλά και τα ζεστά νερά της δικής μας «Χαβάης»… Οι καινούριες γνωριμίες και οι επαφές με αγαπημένους φίλους δεν σταματούν. Και φυσικά συλλέγουμε εμπειρίες με κάθε ευκαιρία! Σκάψαμε αυλάκι για να…

«Άρη μου έλειψες…»

(Το παρακάτω κείμενο αναφέρεται σε ένα περιστατικό που συνέβη στις 3 Ιουλίου 2014) Όταν έχεις δύο παιδιά, ένα πράγμα επανέρχεται σταθερά σε όλες τις συζητήσεις και σε όλα τα βιβλία: να αφιερώνεις χρόνο ξεχωριστά στο κάθε παιδί. Έτσι λοιπόν κι εγώ αποφάσισα να αφήσω σήμερα το μεγάλο μου παιδί στο σπίτι με τον μπαμπά του και την θεία του και να αφιερώσω λίγο χρόνο στο μικρό μου. Με χαρά λοιπόν δεχτήκαμε την πρόταση του φίλου του Κ. να πάμε στο σπίτι τους για παιχνίδι. Από τον αποχωρισμό ακόμη κατάλαβα πως το απόγευμα δεν θα πήγαινε όπως το φανταζόμουν. Άρχισε τα κλάματα, ήθελε τον αδερφό του, μου έλεγε πως δεν θέλει τον Κ. Αφού κάναμε μαζί μια βόλτα, πήραμε γλυκό, μιλήσαμε, η διάθεση του βελτιώθηκε λιγάκι. Παρόλα αυτά το παιδί ήταν θλιμμένο καιι αμίλητο. Σκέφτηκα προς στιγμή να γυρίσω στο σπίτι, φοβήθηκα πως η βόλτα μας θα ήταν μια τεράστια αποτυχία.…

error: Content is protected !!