Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

"Αχ καημένη μου μαμά... δυστυχώς δεν είσαι πια παιδί!"

Απρίλιος 2014 - 8:05 π.μ. Περιμένουμε το σχολικό με τον Άρη.

Άρης: "Μαμά, εσένα η μαμά σου έχει πεθάνει. Σωστά;"
Μαμά: "Ναι αγόρι μου."
'Αρης: "Και ο μπαμπάς σου έχει πεθάνει;"
Μαμά: "Ναι Άρη μου. Και ο μπαμπάς μου έχει πεθάνει."

Με βλέμμα όλο συμπόνια μου είπε:

Άρης: "Αχ καημένη μου μαμά! Τι κρίμα που δεν έχει γονείς!!!! Δυστυχώς δεν είσαι πια παιδί..."

Του χαμογέλασα τρυφερά...




Μαμά: "Πράγματι Άρη μου, δεν είμαι πια παιδί..."
Άρης: "Ναι αλλά μαμά, τώρα είσαι ελεύθερη!!!!"

Τέτοια απάντηση δεν την περίμενα να πω την αλήθεια. Αισθάνθηκα να παγώνω στιγμιαία. Να έρχομαι σε αμηχανία, να αδυνατώ να κάνω την επόμενη ερώτηση.

("Και όπου να' ναι θα έρθει και το σχολικό. Τι να του πω τώρα; Γιατί μου το ξεφούρνισε αυτό; Από πού να το πιάσω;", σκέφτηκα)

Μαμά: "'Αρη μου γιατί το λες αυτό; Εσύ δηλαδή που έχεις γονείς, δεν αισθάνεσαι ελεύθερος;"
Άρης: "Όχι βέβαια, δεν είμαι ελεύθερος!"
Μαμά: "Γιατί όμως;"
Άρης: "Γιατί δεν μπορώ να κάνω ότι θέλω..."
Μαμά: "Τι θέλεις να κάνεις δηλαδή που αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να το κάνεις εξαιτίας μας;"
Άρης: "Εεεε, να, αν ήθελα να κάνω μια αταξία, δεν θα μπορούσα γιατί θα με μαλώνατε."

Αποφάσισα ότι ο χρόνος που είχαμε μαζί ήταν πολύτιμος. Έπρεπε να του πω τα σωστά πράγματα, καταρχήν για το τι είναι αταξία. Εκείνη την στιγμή βέβαια εγώ αισθανόμουν ότι δεν έχω ιδέα τι είναι σωστό, τι λάθος, τι σημαίνει όρια, τι πειθαρχία, τι γονιός είμαι, τι θα ήθελα να είμαι, πόσα λάθη έχω κάνει που πιστεύω ότι μεγαλώνω ένα ελεύθερο, ανεξάρτητο παιδί, την ίδια ώρα που αυτό δεν αισθάνεται καν ελεύθερο...

Πολύ γρήγορα λοιπόν είπαμε ότι αταξία θα ήταν να αρχίσουμε να πετάμε, για παράδειγμα, πέτρες στα αυτοκίνητα που περνάνε. Δεν θα ήταν αταξία όμως να φάμε παραπάνω από ένα γλυκό την εβδομάδα. Ήθελα να βρω κι άλλα παραδείγματα, αλλά το μυαλό μου είχε κολλήσει στο ρολόι, στην σκέψη ότι μεγαλώνω ένα μάλλον καταπιεσμένο παιδί....

Τον κοιτούσα και αναρωτιόμουν αν αυτή η σκέψη μπορεί να ανατραπεί...

Άρης: "Μην ανησυχείς όμως μαμά. Εμένα δεν μου αρέσουν τόσο οι αταξίες. Θέλω να είμαι καλός, γιατί αλλιώς θυμώνω και δεν μου αρέσει αυτό..."

Τον αγκάλιασα, τον φίλησα και του είπα πως εμείς θα τον αγαπάμε ακόμη κι αν θυμώνει, ακόμη κι αν καμιά φορά γίνονται πράγματα που μπορεί να μην μας αρέσουν.

Μαμά: "Όλα θα τα λύνουμε με την συζήτηση Αρούλη μου. ΟΛΑ! Αυτό έχουμε πει εμείς. Ακόμη κι αυτά που δεν μας αρέσουν, αυτά που μπορεί να μας στεναχωρούν. Αν μιλάμε μεταξύ μας, δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε. Κι αν καμιά φορά κάνουμε και κάτι που δεν πρέπει, εεε, δεν χάλασε κι ο κόσμος. Μπορούμε και μαζί να φάμε σοκολάτες, να βραχούμε, να λερώσουμε τα ρούχα μας, δεν κάνουμε και τίποτα κακό..."

Από μακριά είδα το σχολικό να πλησιάζει. Δεν αισθανόμουν ότι είπα ότι έπρεπε. Δεν είμαι σίγουρη καν αν είπα τα σωστά πράγματα.

Καθώς τον έδινα στο σχολικό σκεφτόμουν πως η σχέση γονέα - παιδιού είναι μια "εξουσιαστική σχέση" καταρχήν. Ίσως με αυτό έπρεπε να συμφιλιωθώ πρωτίστως. Να δεχθώ ότι είμαι από πάνω του, απλά γιατί είμαι η μαμά του.

Ίσως όμως το ζήτημα δεν είναι η εξουσία από μόνη της, αλλά η κατάχρησή της.

Για άλλη μια φορά βρέθηκα απέναντι στην σκέψη ότι πρέπει να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με ειλικρίνεια, διάλογο, κατανόηση, να τα αντιμετωπίζουμε ως ισότιμα μέλη της οικογένειας, να σεβόμαστε τις επιθυμίες τους, να μην ασκούμε πάνω τους εξουσία. Να τους προσφέρουμε απλόχερα αγάπη, αγκαλιές και φιλιά. Ας σταματήσουμε να αναπαράγουμε μοντέλα και μεθόδους που βιώσαμε οι ίδιοι από τους γονείς μας, πολλές φορές χωρίς καν να το έχουμε καταλάβει.  Δεν με ενδιαφέρει να είμαι πιο δυνατή από αυτά, ούτε καν να με σέβονται και να με ακούν επειδή πρέπει. Με ενδιαφέρει να καταλαβαίνουν και να αξιολογούν μόνα τους ότι βρεθεί στο δρόμο τους, να σέβονται τον εαυτό τους και τις επιθυμίες τους, να έχουν συνείδηση των πράξεών τους, να εκφράζονται ακόμη κι αν καμιά φορά ακούσω και κάτι που δεν μου αρέσει.

Θέλω να αισθάνονται ότι τα αγαπώ!

Και μετά ας συμφιλιωθώ εγώ με τον εαυτό μου και τα λάθη μου...


18 σχόλια:

  1. Ετσι προβληματίζομαι κι εγώ αλλά δεν υπάρχουν τέλειοι γονεις! Μόνο γονείς που προσπαθούν ότι κι αν γίνει! Είμαστε τέτοιοι γονείς και πρέπει κάποια στιγμή να χαλαρώσουμε επιτέλους... Σε εμένα τα λέω!
    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ Δέσποινα. Σταμάτησα να κυνηγώ την τελειότητα. Προτιμώ την ασφάλεια που τους προσφέρει ο ανθρώπινος γονιός, που βρίσκεται δίπλα τους ότι κι αν γίνει!

      Διαγραφή
  2. Για μια στιγμή βρέθηκα στη θέση σου... και προσπάθησα να σκεφτώ πως θα το είχα χειριστεί... Δύσκολο πολύ! Το μόνο που θα σου πω είναι πως μεγαλώνεις ένα υπέροχο παιδί, ώριμο και σίγουρα "ελεύθερο". Διαφορετικά δεν θα είχε μοιραστεί αυτές τις σκέψεις μαζί σου :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ δύσκολο Ελένη... Δεν ξερω αν το χειρίστηκα καλά. Ξέρω μόνο πως ένα κομμάτι μου αισθάνεται υπερήφανο και συνάμα αμήχανο απέναντι σε αυτή την ωριμότητα που βγάζει το παιδί μου...

      Διαγραφή
  3. Τα παιδιά λένε συγκλονιστικά πράγματα..
    Με συγκίνησαν πολύ αυτά που του είπες και οι σκέψεις-απόψεις σου μετά!
    Καλό μεσημέρι!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. πολλες απο αυτες τις σκεψεις τις κανω κι εγω συχνα! πόσο αφοπλιστική όμως ειναι η ειλικρίνεια των παιδιών! γιατι το χάνουμε αυτό όταν μεγαλώνουμε? ήρθα απο το πάρτυ της Ελεάννας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φωνάζω, μαλώνω καμμια φορα και μετα με πιανουν οι ενοχές μου. σκεφτομαι και εγω, θελω να αισθάνονται οτι τα αγαπαω. αλλά νομίζω οτι τα παιδια ξερουν αν τα αγαπάνε. σας ευχομαι καλή χρονια. ερχομαι απο link party eleanna's diary

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τα παιδιά μας πάντα καταφέρνουν να μας αφήσουν άφωνους!! Μαθαίνω τόσα πολλά από την τρίχρονη κόρη μου! Πολύ συγκινητικό το κείμενο σου και τόσο αληθινό! Μπράβο (έρχομαι από το πάρτυ της Ελεάννας)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Την έχω ξαναδιαβάσει την ανάρτηση σου και με είχε αγγίξει πολύ! Χαίρομαι που μου δόθηκε η ευκαιρία να την απολαύσω ξανά! Από το πάρτι της Ελεάνας έρχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τα παιδία είναι μεγάλο κεφάλαιο....Η ανάρτηση σου είναι τόσο αληθινή..!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ανατρίχιασα Μάγδα. Ναι, είναι πάρα πολύ σημαντικό να αποφασίσουμε τι είδους γονείς θέλουμε να είμαστε. Το να μεγαλώνεις ελεύθερα παιδιά έχει το κόστος του. Πολλές φορές έχω αναρωτηθεί αν κάνω το σωστό και φαντάζομαι θα αναρωτηθώ εκατομμύρια φορές ακόμη. Αλλά με τίποτα δεν θέλω να είμαι η μάνα που εξουσιάζει και καταλήγει βαρίδιο στις ζωές των παιδιών της. Ελπίζω να τα καταφέρω σε κάποιο έστω βαθμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Υπέροχη υπέροχη ανάρτηση...Υπέροχο πλάσμα το αγόρι σου...Άλλωστε το είπε κι ο μέγας Φρόυντ. Ποτέ δεν είμαστε στα αλήθεια ελεύθεροι, μέχρι τη στιγμή που φεύγουν από τη ζωή οι γονείς μας...Είναι μπροστά να του πεις...πολύ μπροστά κι όλα αυτά δυο χρόνια πριν!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ Κατερίνα μου! Υπέροχο και τρομακτικό να σου τα λέει αυτά ένα παιδάκι 5 χρονών. Αλλά τον καμαρώνω. Η σκέψη του με μαγεύει! Σαν μαμά κουκουβάγια κάνω αλλά...

      Διαγραφή
  11. Θα πω ξανά το χιλιοειπωμένο: τα παιδιά τα ξέρουν όλα!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και θα απαντήσω λέγοντας το χιλιοειπωμένο, "αρκεί να ακούμε!".

      Διαγραφή
    2. Τουλάχιστον να προσπαθούμε!!

      Διαγραφή
  12. Μα τι υπέροχος διάλογος...Τι τρυφερό σκεπτικό...Πόσες φορές αναρωτιέμαι αν μεγαλώνω ένα καταπιεσμένο παιδί δεν λέγεται. Φοβάμαι δικά μου "θέλω" μη γίνονται εικόνα για εκείνη... Αληθινό και τρυφερό το κείμενό σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή