Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

Έρωτας με την ραπτομηχανή μου

Εδώ και λίγο καιρό έχω αρχίσει επιτέλους να ασχολούμαι συστηματικά με την ραπτομηχανή μου. Την αγόρασα πριν 3 χρόνια περίπου. Αφού έμαθα τις βασικές λειτουργίες της από την γκουρού της χειροτεχνίας, την υπέροχη κ. Ελένη (αν θέλετε να δείτε μερικά μόνο δείγματα της δουλειάς της μπορείτε να επισκεφθείτε την σελίδα της στο Facebook πατώντας εδώ), έκανα ελάχιστα πράγματα: έραψα κάτι ξεχειλωμένα, κόντυνα 2-3 παντελόνια και -εδώ καμαρώνω- έραψα τις κουρτίνες μου).

Ήρθε η ώρα όμως! Το πήρα απόφαση και έτσι μαζευτήκαμε μια κοριτσοπαρέα, άσχετες οι περισσότερες από ράψιμο και ραπτομηχανές, για να δημιουργήσουμε. Τα μαθήματά μας έχουν πάει ανέλπιστα καλά. Για την ώρα έχουμε φτιάξει τσάντες, μαξιλαροθήκες και μαξιλάρια, πουγκάκια, κασετίνες, καρφίτσες και πυτζάμες. Όπως καταλαβαίνετε το μυαλό μου έχει μπει σε λειτουργία ραψίματος. Θέλω να μάθω, θέλω να φτιάξω, θέλω να ψωνίσω υφάσματα, θέλω να ανανεώσω πράγματα που δεν τα χρησιμοποιούμε πλέον και πολύ, θέλω, θέλω, θέλω...


Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

Η επιφυλακτική μαμά...

Δεν είναι λίγες οι φορές που σκέφτομαι "Είμαι μόνη μου σε όλο αυτό; Αισθάνονται και άλλες γυναίκες το ίδιο; Είναι η μητρότητα πιο δύσκολη μόνο για κάποιες από εμάς; Τελικά πόσο σωστή και πόσο λάθος είμαι;". Παρότι έχω γράψει πως κάπου κάπου πρέπει να σταματάω και απλά να μην σκέφτομαι, δεν το καταφέρνω πάντα...

Πιάνω πολύ συχνά τον εαυτό μου, την μαμά μέσα μου, να είναι διστακτική, σκεπτική, επιφυλακτική με τις άλλες μαμάδες. Καμιά φορά δεν είμαι σίγουρη πώς πρέπει να τους μιλήσω, αν μπορώ να πω πως η κούραση μπορεί και να με κερδίσει αν αφεθώ, πως ώρες ώρες παίζω με τον εαυτό μου το παιχνίδι της υπομονής.